1. De beste games van 2019 volgens Jacco Peek
Call of Duty: Modern Warfare
72% hot!
1 member volgt dit
1 member wil dit
6 members hebben dit

De beste games van 2019 volgens Jacco Peek

Plus de game van het decennium en de grootste flop van het jaar.

Het jaar is zo goed als voorbij, dus is het tijd om terug te kijken op ons gamejaar. In deze reeks rangschikken onze redacteuren hun top 3 games van het jaar, alsmede de grootste flop van het jaar en de beste game van het van het decennium. Vandaag de eindejaarslijst van Jacco Peek!

Ik denk dat ik het nog nooit zo moeilijk vond om een game van het jaar te kiezen, laat staan een top 3. Zoals ik al eerder zei waren er voor mij dit jaar vrijwel geen uitschieters, ondanks een hoop solide games. Elke keer dat iemand vraagt om een top 3 is die daarom anders, al komt dat ook omdat ik nog een hoop titels aan het inhalen ben. Outer Wilds, The Outer Worlds, Luigi’s Mansion 3, Gears 5 en Death Stranding vind je hieronder dus niet terug omdat ik ze nog niet (genoeg) gespeeld heb.

jacco
Trots naast zijn held Rico Verhoeven

3. Resident Evil 2

Op deze plek hadden net zo goed Borderlands 3, Astral Chain, Star Wars Jedi: Fallen Order of Pokémon Sword en Shield kunnen staan, maar toch ga ik voor Resident Evil 2. Met name omdat het m’n meest verfrissende en tegelijkertijd meest intense ervaring van 2019 was. Ik heb namelijk een gruwelijke hekel aan horrorgames en speelde Metro Exodus begin dit jaar bijvoorbeeld met samengeknepen billen uit. Ik speel games voor m’n plezier, niet om doodsbang achter m’n console te zitten. Laat me met rust.

Toen de remake van Resident Evil 2 uitkwam wist ik na een korte speelsessie op de redactie al dat het niks voor mij was, dus heb ik de game aan me voorbij laten gaan. Tot m’n broer bleef aandringen dat hij de game wilde spelen, of mij in ieder geval zien huilen, dus hebben we ons er deze zomer samen aan gewaagd. Een bijzonder slecht seizoen voor een horrorgame, want de momenten dat ik niet op trip was zat ik zwetend in m’n onderbroek die game te spelen, om vervolgens van de adrenaline nog uren wakker te liggen. Dát is wat die game met me heeft gedaan, maar achteraf gezien was het de tijd dubbel en dwars waard.

De Metroidvania-elementen van Resident Evil 2 gaan namelijk uitstekend samen met de zorgvuldig geplaatste monsters in de wereld. Niet alleen moet je zien uit te vogelen welke kant je op moet – een onmogelijke taak voor iemand met het richtingsgevoel van een pak vla – maar ook je kogels in de gaten houden en zombies afweren. Uitvogelen hoe de gangenstelsels van het politiebureau in elkaar zit is een heerlijk bevredigend gevoel dat ik niet achter horrorgames had gezocht. Hoewel ik enkel Leons verhaal heb uitgespeeld omdat Mr. X me de stuipen op het lijf jaagt, verdient de game alle lof die het momenteel krijgt.

Resident Evil 2

2. Call of Duty: Modern Warfare

Hoewel ik ieder jaar het nieuwe deel speel, haalt een Call of Duty-game vrijwel nooit m’n top 3 beste games. Vaak zijn ze te vergelijkbaar met voorgaande delen en blijf ik er niet in hangen. De reboot van Modern Warfare is een shooter die ik nog jaren kan spelen. Technisch is het éindelijk een grote stap vooruit, waardoor de campagne op veel momenten behoorlijk veel indruk op me maakte. Na al die matige campagnes van de afgelopen jaren had ik niet verwacht dat Modern Warfare nog één van de beste missies uit de franchises kon maken.

De gameplay van Modern Warfare voelt zwaar, wat zich vertaalt naar een onvergeeflijke, maar zeer bevredigende multiplayermodus. Ik klaag nog regelmatig over campers en wat ongelukkig ontworpen maps, maar het fundament staat als een huis. De customization van wapens is hierin een belangrijke factor, want nog nooit kon je zoveel klooien met verschillende onderdelen die alle een wezenlijk verschil maken. Bovendien kun je blijven grinden voor onderdelen, terwijl de game regelmatig wordt uitgebreid met toffe gratis content. Ik ben altijd fan gebleven van de serie, maar Modern Warfare is wat mij betreft een blijvertje.

Call of Duty: Modern Warfare

1. Life is Strange 2

Dan de game die dit jaar een leegte achterliet toen ik hem uitspeelde, alwéér. De Life is Strange-franchise blijft me verbazen, en het tweede deel is wederom schokkend goed. Ik moet eerlijk zijn, na het eerste deel en Before the Storm had ik helemaal geen zin in nieuwe personages, maar de les in broederschap in Life is Strange 2 greep me en liet me niet meer los. Er is iets aan de relatie tussen Sean en Daniel wat me doet denken aan die met m’n eigen broertje. Dat dreef me om Daniel op te voeden, voor hem te zorgen en de beste broer ter wereld te zijn. Het zijn de details waaraan je ziet dat Dontnod werkt vanuit hun eigen ervaringen. Het is gewoon zo verschrikkelijk puur en eerlijk.

En tegelijkertijd weet de ontwikkelaar me mee te slepen in situaties waar ik helemaal niet bekend mee ben. Life is Strange 2 omarmt de fundamentele functie van spelen: oefenen voor de werkelijkheid. De game schotelt je dingen uit de echte wereld voor die hopelijk je horizon verbreden. Het racisme in de game heeft me bijzonder geraakt en de keuzes die je daarbij moet maken, zoals je verzetten of klappen incasseren, zijn wellicht de moeilijkste die ik ooit in een game heb gezien. Daarmee is het niet alleen een goede, maar ook een belangrijke game.

Het is niet enkel kommer en kwel. Er blijft nog steeds ruimte voor kalmte; gewoon even in het moment zijn en genieten van de prachtige soundtrack. Er zijn nog steeds mensen die het goed voor hebben met Sean en Daniel. Die momenten blijven me ook bij en geven me hoop dat de mensheid niet door en door verrot is. Hoewel de game niet altijd perfect is, is Life is Strange 2 een bijzondere ervaring die je echt een kans moet geven nu alle episodes uit zijn.

life is strange 2

De grootste flop van 2019: ???

Bovenstaande kop suggereert wellicht dat ik zo snel geen ‘grootste flop’ van 2019 kon bedenken, maar zelfs na lang dubben kwam er niet één ding bovendrijven. Natuurlijk, Bethesda zette hun onvoorstelbare reeks miskleunen voort, Blizzard haalde een wit voetje bij China en Anthem bleek best wel ruk te zijn. Verder ging het dit jaar eigenlijk wel lekker, op persoonlijk vlak dan. Wellicht was de grootste flop nog dat ik niet op de redactie kon blijven en soms niet zo goed kan omgaan met de onzekerheid van freelancen. Daar moet ik volgend jaar wat aan doen, maar dat doet niks af aan de toffe dingen die ik in 2019 heb gedaan!

Blizzard

Game van het decennium: The Witcher 3: Wild Hunt

Deze zag je aankomen. The Witcher 3 is een game waarvan ik nog steeds niet begrijp hoe die ooit is uitgekomen. De ongekende hoeveelheid kwaliteit gecombineerd met de overweldigende kwantiteit maakt dat het m’n eigen singleplayergame-as-a-service is. Soms heb ik gewoon zin om in die harde sprookjeswereld te vertoeven. Er valt altijd wel iets nieuws te ontdekken. Een grot met een waardevolle schat of een zijmissie over een vloek, die plotseling verandert in een reeks zijmissies die zich kunnen meten met het hoofdverhaal. Wat mij betreft gaat er niets boven de rijke verzameling verhalen die The Witcher 3: Wild Hunt is, en daarom is het niet alleen m’n game van het decennium, maar ook m’n favoriete game ooit.

The Witcher 3

Dit artikel delen

Over de auteur

Jack O Redacteur bij InsideGamer en Gamer.nl. Helemaal gek van The Witcher 3, Pokémon, God of War en Uncharted. Zwak voor egels en andere beestjes.

Reacties

  • Sluit me helemaal aan bij jou mening over The Witcher 3 Jack O.
    Wat een verhalen, wat een wereld, wat een keuzes en vooral ook wat een impact hebben die keuzes!
    Ook mijn beste game ooit gespeeld!
    Zelfs de dlc's gingen nog ff vrolijk over het origineel heen.
  • @jdl82raw Yeahh! De dlc is ook zo verschrikkelijk goed. Toussaint is ook zo'n grafische stap vooruit.
  • Toffe keuzes!
    Witcher 3 is een oké game maar zowel Skyrim als Dragon Age Inquisition vond ik zo, zoveel beter.
  • @Morgana Dragon Age heb ik nooit gespeeld, maar Skyrim vond ik ook zeker tof. Alleen is het een heel ander type game. The Witcher 3 is gewoon aan één stuk door een goed geproduceerd verhaal, met wat mij betreft ongekende personages en world building.

    Zijn dat toevallig ook je games van het decennium?
  • @Jack

    Eentje wel (Dragon Age Inquisition)
    De andere twee zijn
    - Donkey Kong Country Returns
    - Ni no Kuni: Wrath of the White Witch
  • @Morgana Tof, mooie games!
  • Voor mij dit jaar beste game:
    Star Wars Jedi Fallen Order.

    Beste game dit decenium:
    Celeste.

    Meest teleurstellende game:
    Death Stranding.
  • @DopieJopie1 Oeh, Celeste staat ook hoog bij mij. Star Wars vond ik ook erg leuk, maar er had wat meer in gezeten vind ik.

    Death Stranding weet ik nog steeds niet zo goed wat ik ervan moet vinden. Hij is in ieder geval bijzonder…
  • @Jack O

    Celeste is bij mij zo n game die ik 100 procent gehaald heb en toch de fysieke versie van Limited Run liet komen.

    Ik kan er niet over uit hoe goed deze game is. Het verhaal. De muziek. De uitdaging. Ik kijk op youtube naar gasten die de gouden aardbeidtjes halen, zelfs in chapter 9.

    Als ik kijk naar het decennium zou op
    2. Zelda BOTW
    3. Dungeons 3.

    Verder moet ik toegeven The Witcher nog nooit te hebben gespeeld. Ik ga hem toch maar voor de x halen.
  • The Witcher 3 deed voor mij maar n aantal dingen niet heel goed. Vond de combat matig en de zoektocht naar Dandelion in Novigrad modderde iets te lang. Voor de rest fantastisch.

    En SPOILERS.

    Ik had heel graag aan het einde van Blood and Wine, wanneer de hele gang bij elkaar komt in Geralt's toko, nog een glimp willen opvangen van the Red Baron en z'n vrouw. Gewoon dat ze ff hand in hand langs liepen met een duimpje of een knipoog, dat alles zichtbaar goed met ze was. In plaats van een passage dat je iets over ze hoort. Want wat was alles rondom de the Baron, de heksen, die vervloekte boom en Johnny super goed en al zo vroeg in de game.

    Heart of Stone gaf nog ff één van de beste game villians aller tijden imo.

    Heb de 2e playthrough zonder minimap gespeeld en kwam nog zoveel meer kleine missies en subtiliteiten tegen die zoveel bijdroegen aan de immersie van de game. Die gast aan het begin van de game die oorlogen wil vastleggen als een geromantiseerde journalist waar je gwent tegen kan spelen om een aardig goeie kaart bijvoorbeeld. Die hangt later wanneer je met je ouwe meester Velen te paard binnen sjokt dood aan een boom met die goeie kaart in z'n zak, om te looten. En zo zit die game bomvol van die kleine dingen die je compleet kunnen ontgaan, maar wanneer je ze per ongeluk ziet of op zoek naar gaat die game nog vele malen beter maakt.

    Wat een game!
  • @JaJa_jr Pff, al die kleine dingen zijn echt insane. Ik kijk veel video's met details, en ik blijf dingen ontdekken.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren