1. De beste games van 2019 volgens Sam Beesems

De beste games van 2019 volgens Sam Beesems

Plus de game van het decennium en de grootste flop van het jaar

Het jaar is zo goed als voorbij, dus is het tijd om terug te kijken op ons gamejaar. In deze reeks rangschikken onze redacteuren hun top 3 games van het jaar, alsmede de grootste flop van het jaar en de beste game van het van het decennium. Vandaag de eindejaarslijst van Sam Beesems!

Ik zal eerlijk zijn: dit is elk jaar mijn favoriete artikel om te schrijven. Dat heeft alles te maken met de aard van reviewen: elke redacteur doet zijn of haar best om zo objectief mogelijke reviews te schrijven. Pure objectiviteit is niet mogelijk, maar we proberen onszelf er constant aan te herinneren dat we niet voor onszelf schrijven. We willen graag dat de lezer een duidelijk beeld heeft van de game, zodat deze weet wat hem of haar te wachten staat. Moet ik deze game kopen? Ga ik ‘m leuk vinden, ongeacht wat anderen ervan vinden? Wat kan ik ervan verwachten? Deze en andere vragen proberen we voor je te beantwoorden.

Dat betekent echter dat veel van onze eigen gedachten het eindresultaat niet halen, simpelweg omdat ze niet binnen het review format passen. Precies daarom zijn deze artikelen zo leuk. Ik mag roepen wat ik grappig, bijzonder, emotioneel of briljant vind, of juist helemaal kut, ondoordacht, afgeraffeld of vergezocht. En dat alles zonder een cijfertje erop te plakken of me aan de regels van de eindredacteur te houden. Heerlijk toch?

sam

3. Untitled Goose Game

Heb je wel eens een briefje van 50 euro op straat gevonden? Een complimentje gehad van een lief omaatje? In die categorie valt Untitled Goose Game, want deze gevleugelde verrassing toverde een onverwachte glimlach op mijn gezicht. Ik heb een zwak voor games die hun gehele beleving aan één of twee aspecten ophangen en dat vervolgens geweldig uitwerken. Denk aan Journey, waarbij ontdekken en samenwerken tot grote hoogtes werden verheven en een van de meest serene ervaringen van de afgelopen eeuw vormden.

Untitled Goose Game is zo’n game. Hoe simpel wil je het hebben? Je bent een zure gans die niets liever doet dan spullen van mensen jatten. Er is geen endgame, er is geen diepere betekenis: het enige wat je moet doen is mensen ongelukkig maken. Het heeft iets enorm bevredigends om op deze knullige manier de schurk te spelen. Keer op keer zit ik te lachen toen een arme dorpsbewoner achter me aan rende terwijl ik weer iets van ‘m gestolen had. Niet slecht voor een game waarbij de gameplay voor vijftig procent bestaat uit het roepen van ‘HONK!’.

untitled goose game

2. Red Dead Redemption 2

Van een kleptomane klotegans naar het andere uiterste. Van ‘HONK!’ naar ‘BOAH!’. Zelden heb ik me zo verbonden gevoeld met een personage als met Arthur Morgan. En niet omdat hij m’n wildste cowboyfantasieën uit liet komen. Natuurlijk was het leuk om met een handkanon allerlei ploerten een enkeltje naar de saloon in the sky te geven, maar de echte schoonheid zat hem in de menselijkheid die in Arthur’s personage is gegoten. Een man vol gebreken, conflicten en woede die iets van zijn leven probeert te maken. Lachen, huilen, heel hard huilen om vervolgens weer een greintje geluk te vinden.

Ik zou het daarbij kunnen laten, maar dan doe ik de game tekort. Met een heerlijke open wereld en vooral een overdaad aan bizarre verhaallijnen en ontmoetingen is RDR2 nooit gaan vervelen. Na elke bocht in het heidepad ligt weer een andere bijzondere ontdekking op je te wachten. Ik en mijn trouwe knol Miss van Gestel (mijn oude lerares Frans had ook een paardenkop ) hebben samen een avontuur beleefd dat zijn weerga niet kent. Playthrough nummer twee in 2020, beloofd.

Red Dead Redemption 2

1 Sekiro: Shadows Die Twice

Ik haat Soulsborne games. Ik weet dat ik vanaf dit moment misschien op je zwarte lijst sta, maar het vertegenwoordigt een aantal elementen in gaming waar ik een verschrikkelijke hekel heb: meer ontwijken dan vechten, een onvergeeflijk save-systeem en achterlijk moeilijke eindbazen. Ik heb te veel liefde voor mezelf om mezelf met deze virtuele zweep te slaan. En tóch staat deze game van From Software met stipt bovenaan mijn lijst. Raar? Ja. Logisch? Nee. Hotel? Trivago.

Als ik ergens de lijn moet trekken die Sekiro voor mij onderscheidt van andere From Software-games, is het de combat. Natuurlijk is de samoeraifabel die de kern van het verhaal vormt een belachelijk gaaf genre, maar er is iets enorm bevredigends aan het verslaan van zelfs de simpelste vijand. De extreme precisie en doordachte vechtstijl waar samoerai om bekendstaan wordt perfect gevangen in de gameplay van Sekiro. Waar op sommige punten de game een extreme uitvergroting van de samoeraitroop is, blijft de combat bijna… bescheiden. Er is geen enkele game die me zo heeft weten op te slokken als deze en daarom bevindt het zich op het hoogste punt van mijn tempel in 2019.

Sekiro: Shadows Die Twice

Grootste flop van dit jaar: Days Gone

Even een versnelling terug. Vergeef me het motorgrapje, maar ik ben door weinig games zo pijn gedaan als Days Gone. Iedereen heeft een ‘straatje’ als het op games aan komt. In mijn straatje liggen voornamelijk sci-fi games en rpg’s, maar ik had een bovengemiddelde interesse in Days Gone. Ik bouw, onderhoud en rijd een eigen chopper, dus je kan je voorstellen dat mijn handen jeukten om het gas open te draaien. Tel daarbij op dat er een open wereld is die gevuld zou zijn met mijn favoriete soort zombies (niemand gelooft zombies die als bejaarden rond schuifelen) en Day Gone leek te beschikken over een winnende formule.

De realiteit was echter teleurstelleder dan een drooggelopen versnellingsbak. Alhoewel de zombies prima in orde zijn en de zogenaamde Hordes zelfs vermakelijk, mist het verhaal originaliteit. Er worden pogingen gedaan om de spelwereld interessanter te maken met thema’s als moderne slavernij en apocalyptische sektes, maar het mag allemaal niet baten. Days Gone is geen slechte game, maar eentje die net te vaak de verkeerde afslag heeft genomen in het ontwikkelproces. Ik had ontwikkelaar Bend Studios het onrealistische rijgedrag van de motoren makkelijk kunnen vergeven, maar er was langs de route zo weinig interessants te zien dat ik maar snel omgedraaid ben en de game thuis in de kast heb gezet.

days gone

Beste game van het decennium: Mass Effect 2

Ik had het eerder toch over ‘straatjes’? Deze game ligt precies middenin de mijne. rpg? Check. Sciencefiction? Check. Sterke (ontwikkeling van) personages? Check. De lijst gaat langer door, maar er is mij verteld dat de site zulke hoeveelheden tekst niet aankan. Ik ben tot over mijn oren verliefd op deze game. Echte liefde, want ik kan er blind van houden, ondanks dat ik alle zwakke plekken ken. Deel twee in het legendarische epos van Commander Shepard en de zijnen is een avontuur dat uitblinkt dankzij een geweldig verhaal, maar ook door gameplay die volledig in dienst staat van de vertelling van dat verhaal.

De (gedwongen) samenwerking en onderlinge oorlogen van de verschillende rassen zijn de ruggengraat van het overkoepelende verhaal, dat zowel op geopolitiek en sociaal niveau overal voelbaar is. Hoe je door deze wereld heen beweegt is jouw keuze, en de consequenties van je keuze zijn niet te ontkennen. Je medereizigers op deze tocht door de ruimte voelen stuk voor stuk aan als échte personen en je raakt onvermijdelijk verwikkeld in hun levens, dromen, lakens en lot. En elke keer als ik de game opnieuw opstart krijg ik hetzelfde gevoel: alsof ik oude vrienden opnieuw ontmoet. Rillingen over m’n rug.

Plus, het is bijzonder leuk om vijanden door de lucht te smijten en ze vervolgens met een welgemikt schot de afgrond in te knallen. Ook dat.

Mass Effect 2

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • sam,
    Je hebt een hele mooie top 3! Ik kan mij daar wel in vinden.

    Voor mij was anthem een teleurstelling. Ik heb dat spel na 1 of 2 dagen weer verkocht nadat ik er 5 uur in had doorgebracht.

    Ik wens je mooie kerstdagen toe!

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren