1. Death Stranding review – Een Hideo Kojima Game
Death Stranding
40% hot!
4 members volgen dit
6 members willen dit
5 members hebben dit

Death Stranding review – Een Hideo Kojima Game

Game uit de absolute buitencategorie

Wanneer was de laatste keer dat je applaudisseerde na het uitspelen van een game? Dat je jezelf in vervoering richting het einde sleept, wetende dat je dit maar één keer ‘voor het eerst’ meemaakt? Death Stranding is geen game die zich laat definiëren door de droge plus- en minpunten. Dit is er een uit de absolute buitencategorie.

De game zet je in een surrealistische wereld die volledig naar de gallemiezen is dankzij de titulaire Death Stranding. Sinds die gebeurtenis gelden simpele concepten als tijd, zwaartekracht en de scheiding tussen leven en dood niet meer. Regen versnelt de tijd voor alles waar het mee in aanraking komt en is daardoor in feite dodelijk, en BT’s, wezens uit het hiernamaals, proberen mensen naar hun wereld te trekken met desastreuze gevolgen voor de omgeving. Alleen koeriers zoals Sam Porter Bridges wagen zich daarom nog buiten de muren van de veilige maar geïsoleerde steden.

Death Stranding review

Kippenvel

In pakweg twee uur probeert het spel je enigszins uit te leggen hoe deze wereld in elkaar zit, maar laat je vooral met klapperende oren achter. Waarom er soms handafdrukken van teer verschijnen, of hoe mensen over gigantische afstanden communiceren met levensechte hologrammen, of waarom je herinneringen van een baby ziet , is dan allemaal nog lang niet duidelijk. Maar dat maakt de eerste tocht door deze bizarre wereld niet minder indrukwekkend.

De spelwereld is leeg, beklemmend, desolaat en bovenal wonderschoon. Het is een spelwereld als geen ander. De schelle lucht doet bijna pijn aan je ogen, zo sterk steekt deze af tegen het groene berglandschap dat haast buitenaards aandoet. Er is niets zover het oog reikt, behalve een stippellijntje dat aangeeft dat jij enkele kilometers die kant op moet om een pakketje af te leveren. Lopend, welteverstaan. Het duurt minuten voor je je doel bereikt en al die tijd voel je je klein en alleen. Als ineens de melancholische muziek van de IJslandse band Low Roar begint te spelen en je geen kippenvel voelt opkomen, dan leef je niet echt.

Zo kil en spookachtig verlaten als de wereld lijkt, zoveel leven zit er toch stiekem in. Als het regent zie je plantjes in rap tempo groeien en weer verwelken en als je een paar keer dezelfde route hebt bewandeld, ontstaat langzaam maar zeker een geitenpaadje. De details van Death Stranding zijn soms wonderbaarlijk.

Death Stranding review 2
Death Stranding review 3
Death Stranding review 4

Evenwicht zoeken

Die wereld is niet alleen intens sfeervol, het vormt ook de eerste en voornaamste uitdaging voor hoofdpersoon Sam Porter Bridges. Sam struikelt over rotsblokken, glijdt weg op te steile heuvels en verliest zijn evenwicht als een rivier te diep is. Met veel pakketjes – of gereedschappen zoals ladders en klimtouwen - in je rugzak ben je bovendien topzwaar en moet je voortdurend met de schouderknoppen je evenwicht bewaren. Want als je valt beschadig je pakketjes. Of erger, je raakt ze kwijt in bijvoorbeeld een snelstromende rivier. Death Stranding maakt van een simpele wandeling een uitdagend avontuur waarbij je over iedere stap nadenkt en elke route zorgvuldig uitstippelt. Een extra ladder, klimtouw of wapen is een blok aan je been, arm of rug. Heb je die echt nodig? Zo nee, weg ermee. Je bestemming bereiken voelt iedere keer weer als een persoonlijke overwinning.

De game blijft je telkens weer op andere manieren uitdagen. In het begin is het vooral het onherbergzame landschap zelf dat een obstakel vormt. Later hou je het ene moment je adem in (zowel in het echt als virtueel, met de R1-knop) om langs een stel BT’s te sluipen, terwijl je ondertussen in je schoot (via de speaker van je controller!) een baby hoort huilen. Op zulke momenten is Death Stranding zelfs akelig te noemen. Een ander moment heb je wat wegen gerestaureerd of bruggen gebouwd en zet je met een vrachtwagen een serieuze bezorgroute op, om aan de lopende band zo efficiënt mogelijk pakketjes te bezorgen. Of je wandelt over een soort Marslandschap met zwevende karretjes vol vracht achter je aan. Of je dobbert in een rivier met een otterhoed op je hoofd. Ja, ook dat is Kojima.

Via deze simpele vorm van communicatie waarschuw je elkaar bijvoorbeeld voor BT’s of moedig je elkaar aan als het pittig wordt
Death Stranding review 5

Niet alleen

Toch, iedere keer weer als de onbehagelijke sfeer lijkt te verdwijnen en je je comfortabel begint te voelen, weet de game je wel weer naar nieuwe gebieden te sturen. Het duurt nooit lang voordat je je veilige vrachtwagen weer vaarwel moet zeggen om een onherbergzaam gebied te doorkruisen. Opeens sta je weer tot je knieën in de sneeuw op een of andere godvergeten bergtop, kijk je opeens op tegen een steile rotswand en mag je (kilo)meters omlopen, of glibber je onderuit in een rivier omdat ‘ie tóch net te diep was. Weg is je pakketje. Nog nooit vroeg ik mij zó vaak in een game met lichte wanhoop af waar ik in vredesnaam mee bezig was.

Maar wanneer je dan weer een volgend gebied bereikt en verbindt met het netwerk, sta je er ineens niet meer alleen voor. Hoewel je nooit een andere speler zal tegenkomen, deel je de wereld van Death Stranding wel degelijk met andere spelers. Zodra je een gebied ‘online’ hebt gebracht (vergelijkbaar met een gebied ontgrendelen via een toren in Assassin’s Creed of Zelda: Breath of the Wild), zie je elkaars gebouwen zoals bruggen en uitkijktorens, vind je verloren vracht van andere spelers en kun je symbolen voor elkaar achterlaten. Via deze simpele vorm van communicatie waarschuw je elkaar bijvoorbeeld voor BT’s of moedig je elkaar aan als het pittig wordt. Het heeft haast iets spiritueels als je uitgeput een bergtop bestijgt, door de sneeuwstorm serieus geen hand voor ogen meer ziet en opeens een klimtouw van een andere speler aantreft, met een aanmoedigend symbool ernaast. Alsof deze mysterieuze andere speler wil zeggen: “Kom op, je staat er niet alleen voor!”

Death Stranding review 6

Geduld wordt beloond

Terwijl Kojima er knap in slaagt om met Death Stranding letterlijk een ‘disconnected’ wereld met elkaar te verbinden, lukt het jammer genoeg niet om het verhaal en de gameplay op eenzelfde manier samen te brengen. Net als in Metal Gear Solid 5 wordt het verhaal vooral verteld door middel van filmpjes tussen de hoofdstukken door. Vroeger kwam Kojima daar nog mee weg, maar inmiddels hebben games als God of War, The Last of Us en Red Dead Redemption 2 bewezen dat in een actievolle game het verhaal heus niet alleen via tussenfilmpjes (of codec-gesprekken) verteld hoeft te worden.

En tóch zijn ook die tussenfilmpjes (of ja, zeg maar gerust tussenfilms) en het verhaal dat daarin verteld wordt, van bijzonder hoog niveau. Al kun je afvragen of Kojima's vriendenparade als cast altijd de beste keuze is geweest. Norman Reedus bijvoorbeeld is als hoofdpersonage toch vooral een beetje een grommende lege vaas.

Daar tegenover staan onder andere Mads Mikkelsen, Tommie Earl Jenkins en Emily O’Brien, die ondanks een bezoekje aan de beruchte Uncanny Valley her en der, puik werk afleveren en een emotioneel verhaal met verschillende lagen en wendingen neerzetten. Op de hoogtepunten moet je wel even wachten, want naar Kojimaiaanse traditie duurt het even voor alles samenkomt en logisch wordt. Veel meer kan en wil ik er niet over kwijt, want elk detail dat ik nu al weggeef is er een te veel en zou afbreuk doen aan je eigen ervaring. Geloof me maar gewoon dat je geduld na pakweg 45 uur DHL-koerier spelen dubbel en dwars wordt beloond.

Death Stranding 7

Perfect is Death Stranding niet, want niet alleen op de disconnectie tussen gameplay en verhaal is wat aan te merken. Het is bijvoorbeeld ook onduidelijk hóe jouw spelwereld precies verbonden is met die van anderen, wat ontmoedigend werkt bij het bouwen van wegen. Daarvoor moet je namelijk heel veel materialen verzamelen, vaak meer dan je zelf verzamelt door pakketjes af te leveren. Je moet dus samenwerken, maar in de praktijk lijk je dat niet doelgericht met vrienden te kunnen doen, hoewel je andere gebouwen en tekens van hen wel terugziet. En goed, als je je motor halsstarrig over wat rotsen beukt en de natuurwetten van de game tot het uiterste test, is Death Stranding soms onbedoeld komisch.

Maar dat alles valt echt in het niet bij de totale ervaring van Death Stranding. Ik herhaal het nog maar weer eens, dit is een game die zich niet laat vangen in simpele plus- en minpunten. Het is een unieke ervaring en ik benijd iedereen die die ervaring nog voor de boeg heeft. De dag van morgen is in jullie handen, bofkonten.

Death Stranding is vanaf 8 november exclusief op PlayStation 4 verkrijgbaar. Voor deze recensie is de game gespeeld op een PS4 Pro. De screenshots in deze review zijn allemaal in-game gemaakt.

Conclusie en beoordeling

Conclusie

Death Stranding maakt de torenhoge verwachtingen waar, als het ze niet overtreft. Dat betekent niet automatisch dat de game perfect is. Het verhaal en de daadwerkelijke gameplay staan bijvoorbeeld erg los van elkaar, en de game kent een enkel ruw randje. En toch is Death Stranding extraordinair. Het complexe en gelaagde verhaal, de serieuze gameplay vol komische noten, de verlaten en beklemmende wereld en de subtiele connectie met andere spelers zorgen voor uiterste contrasten en een scala aan emoties. Is het een nieuw genre? Dat mag de geschiedenis bepalen. Feit is wel dat Death Stranding zich niet in een hokje laat duwen. Behalve dan dat ene hokje: dat van een Hideo Kojima Game.
10
Score
100
Score: 100
  • Pluspunten
  • Haast spirituele connectie met andere spelers
  • Buitengewoon verhaal
  • Intens sfeervol
  • Op een unieke manier uitdagend
  • Wonderschone spelwereld
  • Minpunten
  • Enkele ruwe randjes
  • Acteerprestaties Reedus
  • Verhaal en gameplay staan erg los van elkaar

Dit artikel delen

Over de auteur

Lars Cornelis Heeft een grote liefde voor grootse virtuele avonturen. Hecht evenveel waarde aan environmental storytelling als aan lore en heeft thuis een kast vol gameboeken en comics. Steekt per saldo waarschijnlijk toch de meeste tijd in de Master League van PES.

Reacties

  • Sorry hoor Lars. Maar bij meerdere minpunten vind ik niet dat je een 10 kan geven. Dan is die namelijk foutloos. Maargoed ik heb toch geen interesse in deze vage game.
  • @Robskeee Kijk, zulke discussies hebben we natuurlijk ook wel af en toe intern. De perfecte game bestaat niet, dus kun je dan wel een 10 geven? Er zijn ook mensen/media die dan principieel een 99 gaan geven, maar dat is natuurlijk ook een beetje een wassen neus, niet? Daarbij mis je de belangrijkste boodschap van de review: deze game is niet in droge plus- en minpunten te vatten ;-)
  • @Lars Cornelis Ik snap je punt zeker, maar met meerdere minpunten zou ik denken dat het iets van het cijfer af gaat. Hoe dan ook, ik zie een hoop hoge en een hoop lagere cijfers verschijnen. Het is wat sommige hier zeggen, de game moet je liggen of niet.

    Is het niet zo dat een cijfer van een review moet vertegenwoordigd worden door een website/bedrijf en niet alleen van 1 persoon zijn mening? En hoe zit dat bij jullie intern? Ik heb het idee het laatste. :P
  • @Robskeee daarom zijn Dennis en ik er nog overheen gegaan.
  • @Jack O Aaaah zoiets hoef je me niet te vertellen..
  • @Robskeee Niet? Dat is de policy die we hebben. Niet iedereen weet dat.
  • @Jack O

    Dank, namens alle visueel ingestelde mensen hier.
  • @Robskeee Ik snap die verwachting wel hoor, en ik heb serieus wel wat uurtjes nacht verloren over de vraag wat voor cijfer ik nu op deze game moet plakken. Want ja, er zijn minpunten te benoemen. En ja, een cijfer kan bij dit spel alle kanten op gaan, zie Metacritic. Maar een eindcijfer is geen wiskundige formule is op basis van het aantal plus- en minpunten. Zelfs met meer benoembare minpunten dan pluspunten kan een cijfer hoog uitvallen. Games zijn, onder de streep, een ervaring. Een geheel der dingen dat niet kan bestaan zonder een van de ingrediënten. Dat geldt extra zwaar bij Death Stranding.

    Je kunt je ook afvragen of de game nou echt beter of memorabeler was geweest zonder deze minpunten. Het verhaal en de gameplay zijn 'disconnected', maar daardoor ook contrasten die elkaar versterken. Je kunt alleen maar zo alleen voelen omdat je geisoleerd speelt, zonder bijvoorbeeld een kompaan (zoals in TLOU of God of War). En daardoor voelt die sociale connectie met andere spelers weer sterker. Had je de hele tijd iemand bij je, om het verhaal voortdurend verteld te laten worden, dan was de rest van de game misschien niet zo sterk.

    Waarom ik het dan als minpunt aankaart? Juist om aan te geven dat deze game niet zomaar voor iedereen is, en niet zomaar in het rijtje van verhalende pareltjes kan worden gezet. Want dan zouden fans van TLOU, GoW en RDR2 onterecht het idee krijgen dat dit hun volgende game is. Maar dat maakt Death Stranding niet minder memorabel.

    En Jacco verwoordt het een beetje vies, maar reviews worden altijd intern gecheckt ;-) In dit geval zelfs met en door mensen die de game wel en niet hebben gespeeld, ook om van die leuke echokamers te voorkomen.
  • @Lars Cornelis Oke, ik respecteer jouw mening 100% over dat je deze game een 10 geeft. Ik snap ook dat je dat niet zo even uit je mouw schud. Altijd het veilige gemiddelde van metacritic geven is ook saai ;).

    Ook al ben ik het niet met je eens, snap ik wel je review en vind ik het tof dat je je keuze onderbouwd.





    Het blaast in ieder geval wel een hoop leven in de website. Hmmm of was dat de intentie? ;)
  • @Robskeee

    Onzin, maar ook subjectief natuurlijk.

    Ik zou een game als celeste en mario maker een 10 geven. Maar die hebben beide ook zat minpunten. Voor mij zijn het echter de perfecte games met de hoogste funfactors waar het in mijn mening om draait.

    Deze game is men minder unaniem dan zelda botw. IGN geeft een 6.8 bijvoorbeeld.
  • Haha, wat is dit voor review. Het lijkt wel alsof ik een vunzige liefdesbrief van een hitsige tiener aan Kojima zit te lezen.
  • @trekinbami

    Ook Kojima schrijft vunzige liefdesbrieven aan zichzelf, de eerste tien minuten van de game gaan namelijk zo:

    Kojima Productions presents
    A Hideo Kojima game
    A Hideo Kojima story
    Made by Hideo Kojima
    Directed by Hideo Kojima
    Written by Hideo Kojima
    Developed by Kojima Productions
    Music orchestrated by Hideo Kojima
    Designed by Hideo Kojima
    Brought to you by Hideo Kojima and Kojima Productions (and Sony)
    Fragranced by Hideo Kojima
    With love by Hideo Kojima
    Tested by Hideo Kojima
    Named by Hideo Kojima
    Made for Hideo Kojima
    Special thanks to Hideo Kojima
    New genre invented by Hideo Kojima
    A Hideo Kojima franchise

    In honour of Hideo Kojima

    Have fun with the game, love Hideo Kojima

    En vervolgens zie je de geboorte van het genie Hideo Kojima.
  • @barton

    Hahah, ik moest even hardop lachen! :'-D
  • @barton
    Catering by Hideo Kojima
  • Iemand hier heeft een kleine crush op Kojima.
  • @Piet S.
    Oei Piet, staat de 10 je niet aan?
  • @Jowy

    Ach, Lars en reviews he. Ik kijk wel op MC. ;)
  • @Piet S.
    daar zijn er ook al 10 die 100% geven.
  • @Jowy

    Ja en een bult 7's & 8'en en zelfs een 3.5.
  • @Piet S. Ja, want bij nintendo games zijn er geen recensenten die een onvoldoende geven? Triest figuur ben je ook man. Get a life. Helaas voor jou heeft nintendo al een advocaat

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren