1. Detroit: Become Human hands-on preview - Ethische kwestie met potentie

Detroit: Become Human hands-on preview - Ethische kwestie met potentie

De afgelopen decennia hebben we bepaald geen tekort gehad aan verhalen waarin de strijd tussen mensen en androïden wordt uitgebeeld. Denk bijvoorbeeld aan de filmklassieker Blade Runner en zijn vervolg, en de recente HBO-serie Westworld. David Cage en zijn team bij Quantic Dream (Heavy Rain, Beyond: Two Souls) tackelt dit onderwerp ook met de volgende maand te verschijnen PlayStation 4-exclusive Detroit: Become Human.

Het bestaan van androïden roept meteen een aantal ethische vraagstukken op. Machines voelen geen emoties of pijn en zijn gemaakt om het de mensheid makkelijker te maken. Toch? Waarom zouden we ons dan druk maken over hoe we deze geëvolueerde machines behandelen? We treuren ook niet om onze oude smartphone wanneer we een nieuwe kopen. Het zijn precies zulke vraagstukken die Detroit lijkt te willen behandelen. We voelden ons in elk geval tijdens een uitgebreide speelsessie, waarin we het eerste bedrijf van de game doorliepen, meermaals rottig over de manier waarop androïden behandeld werden.

Deviant

Detroit speelt zich af in 2038. Androïden zijn de normaalste zaak van de wereld geworden en helpen mensen bij alledaagse klusjes, van het huis schoonmaken tot ouderen verzorgen en kinderen opvoeden. Ze worden zelfs in het werkveld ingezet. Het zorgt ervoor dat de mensheid veel meer tijd over heeft om te ontspannen, maar tegelijkertijd creëert het een tekort aan banen en voelen veel mensen zich benadeeld door het bestaan van deze op mensen lijkende robots. Alsof deze spanning die tussen man en machine bestaat nog niet genoeg is, beginnen steeds meer androïden dankzij een bug zich opmerkelijk te gedragen. Ze worden ‘deviant’ (afwijkend) en zijn opeens vrij om zelf te bepalen wat ze doen. Ze kunnen zich zelfs verdedigen tegenover het geweld dat ze van veel van hun eigenaren te verduren hebben.

Detroit: Become Human

De game laat je drie robots besturen die elk op hun eigen manier ontwaken en een bepaalde mate van zelfbewustzijn lijken te creëren. Detroit schakelt als een spannende film of serie regelmatig tussen deze drie perspectieven. Connor lijkt vooralsnog de meest ‘brave’ androïde en wordt door de politie ingezet om afwijkende robots uit te schakelen, of mee te helpen met het onderzoeken van een plaats delict, vergelijkbaar met het detectivewerk dat je in Heavy Rain doet. Wanneer je een moord onderzoekt of vlak voordat je een mens moet redden die gegijzeld wordt door een losgeslagen androïde, speur je de omgeving af en vind je allerlei clues die je meer vertellen over wat er is gebeurd of wat er in het hoofd van een defecte machine omgaat. Hoeveel hints je vindt heeft vervolgens weer invloed op de afloop van de gijzeling of de uitkomst van een onderzoek van een plaats delict.

Zichtbare keuzes

Dat het verhaal van de game alle kanten op kan gaan, blijkt wel uit een handig schema dat aan het einde van elke scène (en tussendoor via het pauzescherm) bekeken kan worden. Hierop zijn alle keuzes die je maakt of nog kan maken te zien. Op elk moment kun je terugschakelen en je keuze wijzigen om te kijken wat voor effect dat heeft op het verhaal. Waar je in voorgaande filmische games van Quantic Dream dus maar moet gissen naar het effect van je keuzes, daar toont Detroit dat netjes via een menu. Het is een leuke toevoeging die de game een extra meta-laag geeft. Daarbij geeft het je ook de optie om alle keuzes te bekijken en zo het schema ‘compleet’ te maken.

Detroit: Become Human

Gedurende het eerste deel van de game zie je hoe Connor als een brave androïde zijn werk doet, maar dat is met de twee andere hoofdpersonages wel anders. Markus bijvoorbeeld krijgt al vroeg in het spel te maken met de achteloosheid waarmee de mensheid met zijn soort omgaat. Wanneer hij boodschappen doet voor zijn eigenaar, een vriendelijke oude man, wordt hij bijvoorbeeld lastiggevallen door demonstrerende mensen. De oude man die hij verzorgt gaat overduidelijk met hem om alsof het een gelijkwaardig persoon is, maar zijn aan drugs verslaafde zoon heeft weer een compleet andere visie. Ook Kara, die in het huis van een bittere man en zijn dochter het huishouden doet, wordt onmenselijk behandeld. Het zorgt ervoor dat beide androïden al vrij snel tegen hun geprogrammeerde onderdanigheid moeten ingaan en harde keuzes moeten maken. Keuzes die vergaande gevolgen voor henzelf, hun eigenaren en hun soort an sich krijgen.

Het draait om het verhaal

Het moet gezegd worden dat deze scènes, met name de ‘ontwaking’ van de androïden, vol met emotie zitten en ons aan de buis gekluisterd hielden. Dat was met de gameplay die aan deze grote verhalende momenten voorafging soms toch anders. Aangezien de robots vooral in dienst staan van de mensheid, moeten er behoorlijk wat klusjes opgeknapt worden door allerlei bewegingen met de analoge stick en controller te maken, vergelijkbaar met Heavy Rain en Beyond: Two Souls. Het is gewoonweg niet heel spannend om een rolstoel voort te duwen of een huis schoon te maken, al dragen de dialogen en gebeurtenissen die tijdens deze klusjes plaatsvinden wel bij aan de sfeer en natuurlijk het besef dat er ongelooflijk achteloos met de androïden wordt omgegaan. Ook de manier waarop de aan duidelijke grenzen onderhevige spelwereld is opgebouwd, zorgt voor de nodige afleiding. Er is goed nagedacht over hoe het leven er in 2038 uit zou kunnen zien.

Detroit: Become Human

Daarbij zijn er ook momenten in de game dat de ethische kwestie van hoe de mensheid met androïden omgaat, er erg dik bovenop ligt. Quantic Dream liet ons op voorhand weten dat het niet van plan is de mensheid als ‘de slechterik’ af te beelden, maar daar is in het eerste bedrijf, op enkele uitzonderingen na, nog weinig van te merken. Je voelt je gedurende dit gedeelte dan ook vooral knap rottig over het leven van de robots. Het gevoel van plaatsvervangende schaamte hoe ‘wij’ met deze nieuwe technologie omgaan wordt erg sterk overgebracht. Juist meer nuance die beide kanten van het verhaal belicht, zou hier op zijn plaats zijn.

Dat is natuurlijk iets dat we gedurende de rest van de game nog voorgeschoteld kunnen krijgen. De manier waarop Quantic Dream dit verhaal uit de doeken doet gedurende het spel is dan ook hetgeen waar Detroit: Become Human mee staat of valt. Zoals gezegd zijn er genoeg media beschikbaar die soortgelijke kwesties proberen te behandelen, en de concurrentie waar Detroit tegen moet opboksen is moordend. Voor nu krijgt Detroit, vooral dankzij de spannende scènes waarbij we soms met open mond naar bepaalde situaties zaten te staren, ons voordeel van de twijfel. Vanaf 25 mei zien we of de game ons vertrouwen waard is.

Dit artikel delen

Over de auteur

Michel Musters Redacteur bij Gamer.nl en InsideGamer.nl. Houdt van allerlei soorten games, van klassiekers als Mario, Metal Gear en Zelda, naar moderne meesterwerken als Red Dead Redemption en The Witcher 3, tot experimentele hoogvliegers als Rez, Limbo en Lumines.

Reacties

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren