1. Dragon Ball Z: Shin Budokai

Dragon Ball Z: Shin Budokai

Als een kind van de jaren negentig ben ik opgegroeid met anime. Net zoals miljoenen leeftijdsgenoten wereldwijd was ook ik dagelijks achter de buis te vinden om nieuwste afleveringen van Pokémon, Digimon, Beyblade, Yu-Gi-Oh! en natuurlijk Dragon Ball Z te zien. Dat ons fanatisme echter meer was dan jeugdig enthousiasme, blijkt wel uit het feit dat tot op de dag van vandaag vervolgen, merchandise en natuurlijk games verschijnen van deze series. Het is dus de hoogste tijd dat ik er maar weer eens een onder handen neem. En zoals wel vaker ga ik voor het pad minst bewandeld…

Dat pad bracht me bij de ondergesneeuwde games in het Dragon Ball-universum. Games als Raging Blast, verschillende DS-delen en zelfs een in vergetelheid geraakte Budokai-game, waar uiteindelijk mijn keuze op viel. Maar dat wist je natuurlijk al, immers staat de titel Dragon Ball Z: Shin Budokai groot boven dit artikel.
Nu zonder verder uitstel

Het verhaal van Shin Budokai is losjes gebaseerd op de twaalfde Dragon Ball Z-film: Fusion Reborn. Net zoals in deze film zien we dat Goku en Vegeta het in het hiernamaals opnemen tegen een nieuwe bedreiging genaamd Janemba, die is ontstaan nadat een grote hoeveelheid kwaadaardige energie fuseerde met een van de werknemers van King Yenma. En daarmee houden de overeenkomsten wel op.

Waar Goku én Vegeta beiden dood zijn in de continuïteit van de film, zijn beide Saiyans springlevend bij aanvang van deze game, wat de deuren opent voor een origineel verhaal binnen het Dragon Ball-universum. Helaas durfde ontwikkelaar Dimps niet meer te doen dan door het sleutelgat te turen, waardoor we worden opgezadeld met een halfbakken aftreksel van wat had kunnen zijn.
Doe tenminste wat moeite

Misschien kom ik wat hard over door te stellen dat de ontwikkelaar van Shin Budokai zich er makkelijk vanaf heeft gemaakt. Het bronmateriaal waar ze mee werkten was immers ook niet bepaald van de hoogste kwaliteit. Fusion Reborn is, althans in mijn ogen, een van de slechtste films van de serie en alleen populair omdat het de eerste keer is dat Gogeta opdraaft. Er is niet veel verhaal in dit drie kwartier durende avontuur te vinden waar Dimps iets nieuws omheen kan maken. De tekortkomingen van Shin Budokai’s story mode gaan echter veel verder dan oppervlakkig schrijfwerk.

Laten we beginnen met het enige gebrek van de game waar Dimps, vermoedelijk, geen schuld aan heeft: de vertaling. De Engelstalige lokalisatie van Dragon Ball Z: Shin Budokai is volgens elke maatstaaf ondermaats en had nooit of te nimmer langs enige vorm van controle mogen komen. Een typefout hier en daar die erdoorheen is geslopen is een ding, maar zinnen die grammaticaal gewoon niet kloppen, namen die niet juist vertaald zijn en karakters die bij de verkeerde naam worden genoemd, getuigen van weinig hart voor de zaak en geen liefde voor het materiaal waar je mee werkt.

Maar zelfs als we de factoren waar de oorspronkelijke ontwikkelaar geen invloed op had buiten beschouwing laten, is de game doorspekt met slordigheden. Dat de continuïteit van eerdere games, de hoofdserie én de film waarop het gebaseerd is terzijde wordt gelegd is volledig te begrijpen. Akira Toriyama’s universum is de afgelopen twintig jaar zo vol geduwd met alternatieve universums, tijdreizen en wat-als-scenario’s, dat zelfs fanatieke community’s er niet in slagen om met een sluitende tijdlijn op de proppen te komen. Dat het spel echter zijn eigen verhaal niet eens kan volgen is te gek voor woorden. Om spoilers te voorkomen (ja voor een spel uit 2007, want ik speelde hem nu immers ook pas) zal ik niet ingaan op de specifieke gevallen, maar meermaals ervaarde ik dat dialogen en gebeurtenissen elkaar tegenspraken.
Ready to battle

Natuurlijk koopt Jan Modaal geen Dragon Ball-game omdat hij wilt zien welke filosofische dialogen de karakters vandaag hebben. Hij koopt de game, net als ik, om goudharige aliëns te zien vechten met groene mannetjes, mutanten, androïden en elkaar. En wat betreft stelt Shin Budokai niet teleur.

Het rooster is wat gewoontjes, met de reguliere karakters als Goku, Gohan en Vegeta die het leeuwendeel van de achttien posities vullen, maar de toevoeging van Pikkon, Cooler en Broly is een leuke verrassing.

Wie ooit een van de Budokai Tenkaichi-games op de PlayStation 2, of de remaster op de PlayStation 3, heeft gespeeld, zal zich direct thuis voelen achter het roer van Shin Budokai. Met een tweetal fysieke aanvallen, de optie om te blokken of ontwijken en natuurlijk de ki-aanvallen onder de vier actieknoppen, doet het spel niet onder voor zijn broers op het grote scherm. En net als in die games dien je vliegensvlug te denken eens de vonken beginnen te vliegen.

Dat je een levensbalk hebt, spreekt natuurlijk voor zich. We spelen immers geen Super Smash Bros.. Wanneer je een Dragon Ball-game speelt, dien je echter ook een oogje te houden op je ki-voorraad. Deze natuurlijke energiebron wordt gebruikt voor alles van een kamehameha tot het snel counteren van een aanval en het transformeren van een karakter. Bovendien heb je voldoende ki nodig om zo’n transformatie vol te kunnen houden. De belangrijkste toepassing van ki is echter de ultieme aanvallen van alle karakters, die nu makkelijker te gebruiken zijn dan ooit, tot ergernis aan toe. Deze aanvallen zijn namelijk zo destructief, dat je bijna dom moet zijn om je ki er niet voor te bewaren. Dit is gelukkig slechts een kleine smet op een verder heerlijk snel en vloeiend gevechtssysteem dat bewijst dat Dimps niet voor niets zo vaak wordt ingeschakeld om anime-adapties te maken.
En verder?

Dat Dragon Ball Z: Shin Budokai een story mode heeft, had ik volgens mij wel vrij duidelijk gemaakt. En hoewel dit de plek is waar de meeste van ons zullen starten, is het niet de enige in de game. Elk karakter heeft nog een ieniemienie klein verhaaltje dat je kunt inzien door arcade met ze te spelen en je kunt het tegen elkaar spelen via een lokaal netwerk. Hiernaast is er nog een survival mode en een time attack mode, die hoogstens leuk zijn om tijd om te krijgen tijdens de dagelijkse treinreis. Buiten dit zal Shin Budokai echter geen lang leven beschoren zijn, daar het verhaal en de arcade binnen een dag uit te spelen zijn.

Conclusie en beoordeling

Dragon Ball Z: Shin Budokai

Als de opdracht die Dimps van Bandai Namco kreeg was om de Budokai Tenkaichi-serie succesvol naar de PSP te brengen, dan zijn ze dat voor het grootste gedeelte in geslaagd. Het gevechtssysteem van de game doet nauwelijks onder voor de console-delen en de belangrijkste vechters zijn allen vertegenwoordigd. Wat je met ze kunt doen laat echter te wensen over. De verhaalmodus is niet erg boeiend en bovendien rommelig en de rest van de content zal je ook niet lang zoet houden. Kwaliteit mag dan wel belangrijk zijn, maar hier is toch echt te veel kwantiteit verloren gegaan.
6,8
Score
68
Score: 70
  • Pluspunten
  • Je krijgt de echte Dragon Ball-ervaring op een handheld
  • Het roster heeft een paar kleine leuke verrassingen
  • Minpunten
  • Story mode is op alle fronten rampzalig
  • Er is maar verdomd weinig te doen als je in je eentje speelt

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Leuk om een review te lezen over PSP game!
    Ik hoop dat je hiermee doorgaat en meer van dit soort reviews plaatst.
  • @okidokie

    In wat ik nu nog op stapel heb liggen zitten geen PSP-games meer, maar wel Xbox 360, PS2, PS3, Nintendo DS en PC. Dus variatie in overvloed :).

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren