1. Games reviewen zuigt - Column

Games reviewen zuigt - Column

Een kijkje achter de schermen

Op feestjes wordt me weleens gevraagd wat voor studie ik doe. “Ik ben al een tijdje klaar”, antwoord ik dan met m’n babyface, waarna ik uitleg dat ik videogames speel en daar dan iets van vind. Als ik begin over de gekkigheid die daar bij komt kijken, krijg ik vaak positieve reacties. En terecht, want over het algemeen is ‘gamejournalist’ zijn een droom die uitkomt. Soms kan het echter ook zeer vervelend zijn, zoals wanneer je een game moet reviewen. Games reviewen zuigt namelijk.

Begrijp me niet verkeerd, ik vind videogames prachtig. Ik speel het liefst zoveel mogelijk verschillende games, zij het in relatief korte sessies. Twee uurtjes Astral Chain, een potje Call of Duty en later op de dag opeens verwikkeld raken in de laatste hoofdstukken van Celeste om aan de dlc te beginnen: het is heerlijk. Gamen is voor mij gewoon lekker ontsnappen, genieten en niet te veel nadenken.

Astral Chain

Bij het recenseren van een game zijn de omstandigheden totaal anders. Zo is er de tijdsdruk van het embargo, dat op een bepaald tijdstip afloopt. Neem Borderlands 3, waarvoor de gelukkigen met een reviewcode anderhalve week de tijd hadden om te spelen en content te maken. Op papier best haalbaar, maar gezien het feit dat ik vanwege vakantie met een achterstand begon én dat de game zo’n veertig uur beslaat, werd het een behoorlijke klus. Vijf dagen, dat is hoelang ik had om de game te spelen, een review te schrijven en misschien nog wat te eten ofzo.

Zo nu en dan slokt een game mij totaal op en speel ik veel meer dan gebruikelijk, maar ruim acht uur per dag gamen is wat mij betreft een beetje teveel van het goede. Na een paar dagen trainen, eten en fulltime gamen had ik geen idee meer van welke dag het was en wat er in de wereld gebeurde. Voor sommigen klinkt dat als de hemel, maar als iemand die constant iets nuttigs wil doen met z’n tijd zijn dat soort dagen enkel verwarrend. En je moet verder.

Borderlands 3

Je speelt een game ook op een totaal andere manier. Ik analyseer alles, schrijf dingen op, probeer een haakje te vinden voor de review en start soms zelfs nog het vorige deel op om iets te vergelijken. Het is dan soms lastig om terug te gaan naar de kern: is de game leuk of goed? Dat is een gevoelskwestie, waar je het beste een helder antwoord op krijgt door gewoonweg op je eigen tempo te spelen en niet te veel na te denken, bijna het tegenovergestelde van een reviewproces dus. Het gaat tenslotte om de emoties die een game teweegbrengt.

Een deel van de druk die ik voel tijdens het reviewen van een game komt van m’n missie om games uit te spelen als het even kan. En als het even niet kan eigenlijk ook. Sommigen zijn van mening dat je na een paar uur spelen wel doorhebt hoe goed een game is, en daar zit zeker wat in. Maar voor mij is het nooit een dilemma geweest. Ik wil van andere reviews dat de game helemaal is doorgespeeld, dus houd ik dat zelf ook aan. Online games zonder een duidelijk einde, roguelikes, remasters en dergelijke zijn de uitzonderingen op de regel, maar in de rest van de gevallen hoef ik je review niet te lezen als de game niet is uitgespeeld.

Daarom is de weg kwijtraken of gruwelijk vastzitten in een recensiegame de hel op aarde. Borderlands 3 heeft bijvoorbeeld een eindbaas die zo moeilijk is dat ik een mail van een wanhopige Belgische collega ontving met de vraag of ik hem alsjeblieft wilde helpen, waarna ik zelf zeker vier uur vastzat bij diezelfde eikel. En dan was ik er nog niet eens zeker van of m’n savegame behouden bleef in de retailversie. Of neem de verschrikkelijk onduidelijke kaart in Control, die in combinatie met mijn lachwekkend slechte richtingsgevoel een recept voor problemen was. Soms wil je dan héél graag even op internet opzoeken of je niet iets over het hoofd ziet, om je vervolgens te realiseren dat dat natuurlijk niet kan. Als recensent bén je het internet, soort van.

control

Laatst verscheen hierover een prachtig artikel over op Vice. De auteur, die Ancestors: The Humankind Odyssey recenseerde, was na een paar uur in de game de wanhoop nabij en vervolgens ontzettend opgelucht om te horen dat anderen net zoveel moeite hadden met de game. Ik kan me heel goed voorstellen hoe onze reviewer Bert zich moet hebben gevoeld toen de game hem, zonder enige hulp van buitenaf, alle hoeken van de jungle liet zien. Waarschijnlijk verlangende hij vooral naar het opstarten van The Division 2.

Want als recensent kun je je wensenlijstje in het najaar wel schrappen, want no way dat je tijd hebt om alle games te spelen die je het liefst speelt. Zelf ben ik de laatste weken aan een handvol games begonnen, om vervolgens weer te stoppen omdat ik een andere game van een cijfer moest voorzien.

O ja, cijfers: nog zoiets ongemakkelijks. Op InsideGamer.nl hebben we een zeer precies scoresysteem, waarbij je tot achter komma nauwkeurig kunt aangeven hoe goed een game exact is. En hoe vervelend ik het ook vind, tegenwoordig wordt zoveel waarde aan cijfers gehecht dat ik er veel te lang over nadenk dan nodig is. Is iets een 8 of een 8,5? Ook dat is een gevoelskwestie, en geen wiskundige formule. Het liefst heb ik gewoon dat mensen de review lezen en dan voor zichzelf een cijfer bedenken. Sterker nog, ik geef liever helemaal geen cijfer aan een game.

Maar goed, ik schets nu wel een heel negatief beeld van games reviewen. Het zuigt, maar zeker niet altijd. Het kan zelfs magisch zijn, zeker bij franchises die een speciaal plekje in m’n hart hebben veroverd. Ik kon vorig jaar niet wachten om iedereen te vertellen hoe goed ik God of War vond en na jaren InsideGamer.nl F5’en voor de Pokémon-review zelf m’n oordeel zien staan blijft iets onwerkelijks. Laat je dus niet gek maken, heb zelfvertrouwen en review games. Maar niet te vaak.

Ancestors

Dit artikel delen

Over de auteur

Jack O Redacteur bij InsideGamer en Gamer.nl. Helemaal gek van The Witcher 3, Pokémon, God of War en Uncharted. Zwak voor egels en andere beestjes.

Reacties

  • Goed stukje en begrijpelijk. Geen cijfer geven is helemaal niet zo verkeerd. Snap overigens toch ook nooit als iemand een 8,2 geeft dat iemand dan bijvoorbeeld zegt. Ben het er niet mee eens vind het eerder een 8,5. Nou poehh waar praten we over 0,3 punten. Net of het game plezier met die game dan net wat anders zou wezen.

    Ik geef al helemaal niet zoveel om cijfers btw want in grote lijnen is dat toch een persoonlijk iets. En het is niet te zeggen dat ik meer tijd en plezier haal uit een 8 plus game of een 7 min game.

    Neem EDF bijvoorbeeld gooit nooit echt hoge cijfers, maar vind ik veel leuker en speel ik veel meer dan meninge 8 plus game.

    Bovendien wat een reviewer belangrijk vind kan ik wel helemaal niet zo belangrijk vinden. Daarom lees en beoordeel ik meer de tekst of een game wat voor mij kan wezen dan dat ik mijn aankoop van een cijfer laat afhangen.

    De druk van reviewen moet je tegen kunnen heb het zelf ook 2 jaar gedaan en ben ermee gestopt doordat ik eigenlijk daardoor niet meer genoot van de games, wat ik normaal wel deed. Meestal moet je er als een sneltrein doorheen en dan is het toch een hele andere ervaring.
  • @DefenseForceNL ik ben letterlijk twee jaar gestopt met het reviewen van games én het spelen van games nadat ik bij Sp!ts (de krant, ja, die folder, whatever) heel veel games moést spelen. De lol was er vanaf. Nu begin ik weer vrij mondjesmaat me helemaal vast te bijten in games. En ik ben blij dat ik RDR2 mocht doen, want ook al was het een martelgang (ik heb nog langere uren gemaakt dan Jacco), was het goddank een game die ik tof vond. Nu twijfel ik om Death Stranding of Cyberpunk 2077 zelf op te pakken. Want hoe vet (of niet) die games ook zijn: mijn vriendin/vrienden gaan niet blij zijn dat ik misschien wel dagen niet meer functioneer op sociaal niveau.
  • Respect voor de reviewers. Had zelf het niet in de gaten hoe zwaar het ook soms kan zijn tot ik hoorde dat Skate van Gamekings 4 games in 1 week moest doorspelen. Dit najaar was dan ook extreem druk qua nieuwe games. Voor mij is het dan ook niet weggelegd, ben er toch iets te casual voor.
  • Mooie tekst! Wat mij het meest kloten lijkt; rushen door een game waar je naar uitgekeken hebt. Dit lijkt mij zó jammer. Games als Zelda BotW moet je rustig kunnen ontdekken, ik kan mij voorstellen dat veel ,anders zo toffe, game-ervaringen door een review naar hun grootje geholpen zijn.
  • @benjaminben yup, dat is mij dus gebeurd met RDR2 ook. Maar die ben ik nu op mijn eigen tempo aan het spelen.
  • @DMons

    aah zonde hoor. Want ook al speel je hem opnieuw, dan nog is de magie van de eerste keer er wel een beetje af. De momenten dat ik Zelda MM, RE4 en Final
    Fantasy Crystal Chronicles voor het eerst op mijn gemak doorspeelde wil ik echt niet meer kwijt uit mijn herinneringen. Deze herinneringen waren zwaar verpest geweest als ik had moeten rushen.

    Als member een recensie schrijven ervaar ik als pure ontspanning, maar ik begrijp nu dat dit voor jullie toch wel even wat anders is. Als er dan vervolgens ook nog eens een explosie aan comments vol onbegrip of negativiteit omtrent jouw review ontstaat, dan kan ik mij voorstellen dat dit een beetje 'stank voor dankerig' aanvoelt en weinig voldoening geeft. Met name bij games als Fifa doe je het niet snel goed.
  • @benjaminben Bij games als Fifa moeten mensen hun mond gewoon houden. Maar aan de andere kant: we vinden het juist leuk als er die Fifa vs. PES-dicussie ontstaat, vooral omdat het zo'n persoonlijk ding is.

    Maar je jebt wel gelijk dat het soms een kick in the balls is als je echt hebt geploeterd, zoveel mogelijk aantekeningen hebt gemaakt, er een review uitgooit en er vervolgens op gepoept wordt of de trollen opduiken. Tikkie deprimerend.
  • Het blijft toch een contradictie. De gene die de game koopt speelt de game om plezier te hebben maar de reviewer kan zich dat niet veroorloven.
    Ik ben ook niet zo gefocust op cijfers al ga ik dan wel weer naar Metacritic als ik een oudere game wil kopen en niet weet of ie goed is.
    Wat mij het meest fascineert zijn de games waar de review scores enorm ver uit elkaar liggen.
  • @tielo Ik ga zelf ook altijd naar metacritic, dus het is ontzettend dubbel. Cijfers zijn gewoon handig, maar ik vind het vervelend om er zelf een te moeten verzinnen.
  • @tielo

    ik gebruikte MC eigenlijk nooit, maar sinds ik een Switch heb wel. Dat ding zit zo volgepropt met onbekende indies die verschijnen in de 'aanbieding' sectie, dat ik toch even wil weten wat voor vlees ik in de kuip heb. Daarbij hebben indies ook vaak de neiging niet altijd even best te draaien op de Switch, omdat ze lang niet allemaal even fijn geoptimaliseerd zijn of gewoon niet op een console met een analoge stick thuishoren.
  • Een heel erg goede artikel. Ik heb het zelf ook mee mogen maken voor drie games, het was aan één kant heel erg leuk om te doen. Maar die tijdsdruk man was soms echt tergend. Ik ben blij dat ik de meeste reviews deed als hobby zonder tijdsdruk.
  • Ik herken me pijnlijk veel in dit artikel Jacco, maar daarom schrijf ik memberreviews ernaast van games die ik op mijn dooie gemak doorspeel ;)
  • @blasterjackson Haha, dat zal wel ja! Memberreviews zijn daarom heel chill om te schrijven. Of gewoon een artikel op een later tijdstip, soort van Late to the Party.
  • Ik heb jaren lang vrijwillig reviews geschreven (op de gratis game na). In de hoogtijdagen van de site soms wel twee games (vaak rukgames) per week.

    Soms stak ik slechts twee uur in een game en kon ik daardoor vaak niet eens een fatsoenlijk oordeel vellen. Daarnaast had ik nauwelijks tijd voor de games die ik echt leuk vind.

    Ben blij dat ik er vanaf ben, hoewel ik t schrijven zelf erg leuk vind.
  • @Luigi1985 Als je slechte games moet reviewen is het helemaal vervelend inderdaad. Dat zou ik niet kunnen.
  • @Jack O

    Heb ook genoeg top games mogen doen hoor, maar ik geniet het meest van een spel wanneer ik het lekker rustig kan spelen. Paar keer in de week een uurtje ofzo. Breath of the wild heb ik bijvoorbeeld wel een half jaar over gedaan ofzo. Meestal een uurtje af en toe een uitschieter dat ik er de hele middag aan ging ofzo. Maar dat miste ik in m’n reviewtijd. Dat was al maar rushen.
  • @Luigi1985 ah gelukkig, begrijpelijk dat je die op je eigen tempo wilt spelen.
  • Tof om te lezen, Jacco.

    Ik schrijf heel graag reviews, maar het is soms wel lastig om alles zo snel op te leveren. Maar net zo vaak is het ook heel erg cool.

    Ik weet nog goed dat ik Martin vroeg om What Remains of Edith Finch te mogen reviewen. Ik speelde die game zonder goede voorkennis (kende alleen de voorgaande game van de ontwikkelaar, die ik erg tof vond). Ik werd helemaal uit m'n sokken geblazen en wilde dat enthousiasme zo goed mogelijk op papier krijgen. Ik weet dat een aantal members de game door die review hebben gespeeld en erg tof vonden, dat gevoel is wel heel erg fijn!

    Bovendien is het heel erg leuk om met iedereen in contact te komen, om vragen te beantwoorden en hetgeen waar je over schrijft te laten leven in de community.

    Ik moet daar natuurlijk wel bij zeggen dat ik dit als bijbaan doe. (De eindredactie zou ook gek worden van mijn halfbakken zinnen, als ze het non-stop binnen zouden krijgen). Dat maakt het voor mij wat makkelijker :)

    Wat betreft de review uit de tekst, ik heb Dennis toen wel een paar wanhopige berichtjes gestuurd… Ik was op ongeveer een derde toen mijn 'clan' de pijp uit ging, niet geheel mijn schuld, en ik weer overnieuw kon beginnen… Net als Jacco vind ik dat je wel een game moet uitspelen, maar de motivatie was niet enorm groot. Uiteraard wel gedaan, maar toen was de lol er wel wat af.
  • @Bert de Vries Ja ik klink ook een beetje negatief zo, maar het is inderdaad regelmatig fantastisch. Heb genoeg games die me ontzettend hebben verbaasd of gewoon heel goed waren.

    Hahah, ik hoorde inderdaad dat je Dennis liet weten dat het niet zo lekker ging. Echt een kutgevoel, maar heel begrijpelijk.
  • Herkenbaar stukje! Ik denk dat meerdere reviewers hier zich volledig in kunnen vinden.

    Zelf review ik games al meer dan 15 jaar (heb nog geschreven voor Gamer.nl toen Michel hoofdredacteur was), heb stage gelopen bij Gamekings, heb vrijwillige bijdragen geleverd aan onder meer FOK! en heb zelfs een eigen website onderhouden met vrienden.

    Allemaal heel tof natuurlijk, want betaald gamen is fantastisch, maar die gameburnout is onvermijdelijk denk ik. Heb zelf een pauze ingelast van vier jaar voordat ik games reviewen weer oppakte. Twee jaar geleden mee begonnen bij een grote opdrachtgever en nu ook voor Insidegamer als Dennis aan me denkt, haha.

    Het is nog steeds een hoop werk, maar wanneer je je kunt veroorloven dit met mate te doen, dan houd je het plezier erin. Dat is mijn les. Is het je fulltime baan dan is het een ander verhaal, maar als freelancer is het vaak goed te combineren met andere dingen. Helemaal als je de game toch al op het oog had.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren