1. God of War is het echte vervolg op Resident Evil 4

God of War is het echte vervolg op Resident Evil 4

Ik ben op het moment van schrijven mij een weg aan het banen door de gloednieuwe PlayStation 4-game God of War. Sinds vrijdag 20 april is de game verkrijgbaar en hoewel ik er sowieso naar uitkeek, had ik nooit durven dromen dat de game mij zo vastberaden bij mijn nekvel zou grijpen en niet meer los zou laten. Niet sinds Resident Evil 4 ben ik zo compleet in een game opgegaan.

Dat vergt wat uitleg. Uitleg die ik overigens probeer te geven zonder spoilers. Het is niet zo dat ik sinds Resident Evil 4, een spel dat inmiddels al dertien jaar oud is, geen ongelooflijke virtuele ervaringen heb gehad. Ik heb genoeg lovende columns geschreven over games die mij hebben weggeblazen. De ongelooflijke spelwereld van Zelda: Breath of the Wild diende bijvoorbeeld eerder al als inspiratie, mijn (veel te late) verkenningstocht door Skyrim net zozeer, of de manier waarop The Witcher 3: Wild Hunt mij uit een zware depressie trok.

Nog nooit zoiets gespeeld

Maar de manier waarop Resident Evil 4 mij in 2005 verraste is mij altijd bijgebleven. Ik had nog nooit iets vergelijkbaars gespeeld. Niet zo gek ook: Resi 4 was een nieuw soort game. Het zette de franchise op zijn kop met zijn combinatie van survival-horror met gruwelijke actie. Het (toen revolutionaire) cameraperspectief recht achter het hoofdpersonage en de zwaar aanvoelende besturing van hoofdpersonage Leon zorgen voor een even claustrofobische als persoonlijke ervaring. De uitdaging zit hem in de crowd control – proberen een groep vijanden te slim af te zijn en ze systematisch doden zonder dat ze dicht bij jou kunnen komen. En het spel gaat maar dóór, van de ene geweldige setpiece naar de volgende, resulterend in een achtbaanrit van spectaculaire situaties, de een nog unieker dan de ander.

Resident Evil 4

Gamers die al een aantal uren in God of War hebben gestoken, herkennen bovenstaande beschrijving waarschijnlijk meteen. God of War veegt al het voorgaande uit de franchise ook in een even indrukwekkende als natuurlijk aanvoelende beweging van tafel om vervolgens het actiegenre opnieuw uit te vinden. Ook in deze game zit je bovenop de actie dankzij de camera die vlak achter de wat log besturende Kratos hangt, je bent net zozeer bezig met het managen van groepen vijanden en telkens wanneer je denkt dat je de game doorhebt, wordt er weer een nieuwe omgeving en bijbehorende uitdaging over je heen gekieperd. Het houdt niet op, niet vanzelf, en ik zou het niet anders willen zien. Inderdaad, op al deze vlakken voelt God of War als het échte vervolg dat Resident Evil 4 nooit heeft gekregen.

Over bijlen en zonen

En dan de bijl. Die goddelijke bijl van Kratos. Sony Santa Monica Studios heeft een even inventief als verslavend wapen bedacht. De bijl werpen voelt gewoon goed en hem naar je terugroepen nog beter. De trilling die je voelt in je DualShock-controller wanneer de bijl weer in je knuisten terecht komt is precies goed. De manier waarop het messcherpe wapen door vijanden heen scheurt en op de terugweg ze nog eens een klap nageeft en de mogelijkheid om op verschillende ledematen van vijanden te mikken om ze zo strategisch te vertragen, om nog maar te zwijgen over de geweldige upgrades die je de bijl kunt geven, maken dit wapen even veelzijdig als bevredigend om te gebruiken.

God of War

Kratos’ zoon Atreus, die je tijdens je reis door je game vergezelt, heeft daarnaast zoveel verschillende functies dat ik me het spel niet zonder hem kan voorstellen. Hij dient als de drijfveer die het verhaal vooruit stuwt, maar is net zo goed een wendbaar wapen dat je gedurende het spel op steeds inventiever wordende wijzen kunt inzetten. Hij maakt van de norse en moeilijk aardig te vinden Kratos een kwetsbaar en bij tijden zelfs humoristisch personage. En hij is nooit of te nimmer een blok aan je been, in tegenstelling tot zoveel andere games waarin je door een computergestuurd personage wordt vergezeld.

Poriën vol kwaliteit

Toen ik in 2005 Resident Evil 4 voor het eerst speelde werd ik totaal opgezogen door die ervaring. Ik speelde de game op elk moment dat mijn toen nog vrij zorgeloze leventje mij toeliet, en wanneer ik het niet speelde was ik er toch mee bezig. Dan dacht ik aan de vette avonturen die ik al had beleefd, aan de mogelijke gaten en hoeken van de spelwereld die ik nog eens heel goed moest verkennen, en fantaseerde ik over alle bizarre dingen die ik nog ging beleven. Het mooie was dat de uiteindelijke werkelijkheid die eerdere fantasieën altijd overtrof.

God of War

Het is precies wat ik nu weer meemaak met God of War. Het zijn niet alleen de eerdergenoemde overeenkomsten in pacing, gameplay en perspectief die Resident Evil 4 en God of War met elkaar verbinden. Het is net zozeer de pure kwaliteit en liefde voor gamedesign die uit alle poriën van beide games druipt en evenveel liefde bij ons als spelers oproept. Dit is waarom we zoveel passie hebben voor dit medium.

Dit artikel delen

Over de auteur

Michel Musters Redacteur bij Gamer.nl en InsideGamer.nl. Houdt van allerlei soorten games, van klassiekers als Mario, Metal Gear en Zelda, naar moderne meesterwerken als Red Dead Redemption en The Witcher 3, tot experimentele hoogvliegers als Rez, Limbo en Lumines.

Reacties

  • Wow, mooi Michel! Ik zit midden in de game momenteel en het is inderdaad een heel bijzondere game. Op een bepaalde manier lijkt alles te kloppen en zijn er totaal geen dingen waar ik me ook maar in het minst aan stoor. Daardoor staat er niets in de weg om totaal in de gameplay, de sfeer, de muziek, de graphics en het verhaal meegezogen te worden. Zulke games, die dat kunnen, dat maak je maar zelden mee.
    Het is een mooie tijd om een gamer te zijn. :)
  • Cool. Resident Evil 4 is een van mijn favorieten aller tijden. Wat heb ik dat spel vaak uitgespeeld en wat was het spannend. Ga God of War zeker nog een keer in huis halen.
  • Kan me hier helemaal in vinden Michel! Leuk geschreven, en wat, een, game. Ik ben altijd op zoek naar een sense of wonder in games, zoals praktisch iedere game me gaf als kind. Dit is zo'n game die daarin slaagt, door dapper te breken met wat men al kent en oprecht op bijna ieder vlak iets unieks doet of anders weet toe te voegen aan een al bekend aspect. Echt een masterpiece
  • Dat dacht ik eerst ook maar nu ik GoW uit heb ben ik het niet eens met de stelling.
  • Dit is precies hoe ik me voelde na een paar uur in god of war. Een echt vervolg op re4! Dit is idd een soort RE 😃
  • Ik vond Resident Evil 4 klote dit is persoonlijke smaak ik vond 1 2 en ook 3 betere games de laatste echte Evil game is voor mij dan Code Veronica.
  • Tof stuk Michel, ik heb ook nu voor het eerst jouw Witcher 3 verhaal gelezen vol bewondering en herkenning!

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren