1. Good ol' days

Good ol' days

Ahhh, Die goede oude tijd. Die periode ergens tussen jouw eerste herinnering en gister. Die periode waar het gras altijd groen is, en de lucht altijd blauw. Met momenten die voor eeuwig leken te duren, en momenten die zo voorbij waren. Alles leek zo roze, door de kleur van de bril die je draagt.

Door de jaren heen heb ik redelijk wat games gespeeld. De een vond ik natuurlijk wel wat beter dan de andere. De behoefte om spellen uit de goede oude tijd opnieuw te gaan spelen heb ik alleen niet vaak. Het grootste gedeelte van mijn recentere game periode ben ik ook een console gamer geweest. Waar telkens als er een nieuwe console was, ik de oude niet meer aanraakte. Af en toe stopte ik er dan nog wel eens een ouder spel in, maar voornamelijk zat ik de nieuwste spellen te spelen. Maar af en toe, als ik verzadigd raakte door de zoveelste game in een reeks, begon ik me toch af te vragen. Waren de games vroeger nou echt zoveel beter, of is dat puur de nostalgie dat het zo leuk maakte. Ik ga hier kijken waarom het nou komt dat we de dingen van vroeger beter herinneren dan dat het misschien was, en mijn ervaringen met het herbeleven van die herinneringen.
Er spelen verschillende dingen mee waarom we de dingen van vroeger als beter ervaren. Vroeger als kind beleefde je veel dingen voor de eerste keer. Niet alle eerste keren zijn natuurlijk leuke herinneringen, maar als dat wel zo was, heb je toch een grotere ‘wow’ factor dan wanneer je het daarna nog eens meemaakt. Dit heb ik niet bewust meegemaakt, maar de eerste keer dat je een 3D spel opstartte, ging er een wereld voor je open. In 1999 zat ik mijn ogen uit te kijken hoe realistisch Need For Speed: Road Challenge was. Terwijl ik bij het laatste spel uit die reeks, mij alleen maar kon focussen op dingen die er niet perfect uitzien. Vaak denk je ook vaker terug aan leuke tijden die je hebt beleefd. In 2003 speelde ik samen met 2 vrienden en mijn broer vaak James Bond 007: Nightfire op de Gamecube. We hebben wel honderden keren een 2v2 sniper battle gehouden in hetzelfde level. Maar omdat ik er, relatief gezien in vergelijking met slechte herinneringen, vaak aan terug denk, ontstaat er in je brein een sterkere verbinding in je geheugen.



Een beetje onvoorspelbaarheid in je leven, maakte het leven vaak spannender en daarmee leuker. Maar ondanks die leuke spanning, heeft de mens behoefte aan vastigheid. Je weet niet hoe de dingen die nu in je leven spelen zullen eindigen. De dingen van vroeger hebben wel een einde. Je weet van dat spel dat je speelde dat je een leuke tijd had, en dat je met een leuke tijd eindigde. Maar je weet ook van een slecht spel dat je speelde dat het eindigde. En dat je daarna misschien wel iets leuks ging doen. En hierbij komen we bij een onderzoek naar negatieve ervaringen. Van de meeste gebeurtenis onthoud je het “peak” moment, en het “end” moment. Ben je dus een leuk spel aan het spelen, zijn allebei die momenten positief. Hierdoor ontstaat er een sterk positief gevoel aan die herinnering. Speel je een slecht spel, zal de piek wel slecht zijn, maar omdat er een einde aan zit, die misschien wel goed of neutraal is, zal de herinnering afzwakken. Al met al zal er met een rationele blik misschien wel een compleet andere conclusie getrokken kunnen worden. Ondanks dat de hoogste scores op metacritic voornamelijk meer dan 10 jaar oud zijn. Maar door eerder genoemde redenen zal het voor mij altijd wel anders aanvoelen.

Maar hoe zit het dan bij mij in de praktijk? Als ik al die herinnering uit de oude doos ga uitpakken. Zou ik het aandurven om mijn goede gedachten aan vroeger te schenden om te kijken of het het nog steeds waard is? Tot 2 jaar geleden was het voor mij ondenkbaar door de consoles. Maar toen ik dan eindelijk een computer speciaal voor het gamen had gebouwd, begon het steeds meer te kriebelen. Mijn brein begon terug te denken aan alle titels die ik vroeger speelde op de thuis computer. Tot mijn grote schrik, waren het voornamelijk categorie spellen die niet of nauwelijks meer gespeeld worden. Desondanks heb ik geprobeerd een aantal spellen te traceren en te spelen. En tot mijn verbazing zijn die spellen heel degelijk oud geworden.



Zo hoorde ik vroeger vaak “Headshot!” of M-M-M-M-Monsterkill!”door de speakers. Ik heb het hierbij natuurlijk over Unreal Tournament. Op Steam had ik al snel de 2004 versie binnengehaald. Tijdens het opstarten kwam wel al snel de spanning. Kon deze oude Arena shooter nog wel op tegen de moderne shooters van tegenwoordig. Maar gelijk na de eerste secondes spelen kon ik mijn geluk niet op. Het spel speelde en voelde nog alsof ik een kleine jongen was. Ik ging op zoek of er toevallig nog een markt was voor deze shooters. Tot mijn grote vreugde zag ik dat er een project gaande was op Epic. Ontwikkeld door oude fans met heel veel input van de gamers zelf. Helaas, door het succes van Fortnite, is dat project stop gezet, en blijft er toch een leegte wat betreft dit genre. Gelukkig heb ik altijd nog de oude spellen en mijn herinneringen.
Verder speelde ik vroeger ook een aantal games uit de Command & Conquer serie. Ik had al vrij snel een bundel gevonden waar elk spel inbegrepen zat, inclusief de uitbreidingen. Een van de titels die ik toen vaak speelde, was Red Alert 2. Tot mijn verbazing startte het spel nog op ook. Het was helaas niet grafisch niet mooi oud geworden, en het draaide niet heel stabiel. Maar man, wat genoot ik van de gameplay. Al snel had ik een makkelijk potje skirmish opgestart om snel toe te werken aan zeppelins van de “slechteriken.” Het horen van “kirov reporting” bracht nog steeds rillingen over mijn rug. Maar dit zette me op een denken. Welk spel had de tand des tijd ook overleefd. Al snel kwam ik op Rollercoaster tycoon 2. Ook dit spel kan je nog steeds vinden op steam. In de reviews zag ik wel dat je een extern programmaatje moest downloaden om het spel goed te kunnen spelen. Dus nadat ik alles had gedownload startte ik het spel vol verwachting op. De geluiden, de ballonnen, de achtbanen. Alles was nog zoals ik het me had voorgesteld. En het beste hieraan is ook nog dat door dat externe programma je het co-op kan spelen.



Helaas is niet alles een succesverhaal geweest. Laatst kwam ik bij de tweedehands spellen van gamemania een kopie tegen van het James Bond spel wat ik vaak speelde. Dus de eerstvolgende keer dat ik samen met mijn vriend was, ging dat spel in de Gamecube. Wat een teleurstelling was dat toen. Door de jaren heen zijn de shooters wel degelijk veranderd. Daardoor voelde dit voor mij te log aan. Wat zou er gebeuren als ik Goldeneye voor de N64 opnieuw zou spelen? Ooit hoop ik daar antwoord op te kunnen geven, maar voor nu laat ik die herinnering voor wat het is. Verder zijn er gewoon een aantal spellen die op zich nog wel door de beugel konden, maar mijn smaak is door de jaren heen gewoon veranderd. Een zo’n spel is The Sims 2. Het speelde redelijk zoals in mijn verwachtingen. Ik kon er alleen niet van genieten. Ook van het nieuwste spel in de reeks kon mij niet overtuigen. Smaken veranderen nou eenmaal in de tijd.

Al met al was mijn duik in het verleden me redelijk positief bevallen. Zolang je realitstisch naar jezelf toe bent dat spellen nou eenmaal verouderd zijn, hoeft het niet schadelijk te zijn voor je goede herinneringen. De komende tijd zal ik af en toe oude spellen opnieuw gaan spelen, waarbij ik steeds beter leer welk spel de tand des tijds goed heeft overleefd. Of je nou nieuwe of oude games speelt, veel game plezier en tot mijn volgende artikel!

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Leuk artikel met herkenbare situaties. Voor mij is bijvoorbeeld Gears of War 2 zo'n titel die ik vaak speelde met een goede vriend. De campagne coöppen, maar vooral Horde Mode. Een van de eerste titels die we speelden op onze nieuw gekochte 360's destijds. Het voor de eerste keer zien van die game maakte indruk en zeker gecombineerd met het samen met hem spelen zorgt er voor dat het één van mijn dierbaarste game herinneringen is.

    Idd verstandig om sommige games te laten bij die goede herinnering, zeker als je vermoedt dat het vandaag de dag niet meer mee kan. Die Crash Bandicoot remaster heb ik expres laten liggen omdat ik denk dat de gameplay me nu te weinig biedt. Yooka Laylee wel geprobeerd, uit nostalgie naar Banjo Kazooie. En was gewoon niet meer boeiend genoeg.

    Maar tof geschreven artikel dus :) extra rondje spellingscontrole misschien voor de volgende… En misschien kan iemand van IG nog even de afbeeldingen voor je fixen?

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren