1. Help! Ik speel Dark Souls voor de allereerste keer

Help! Ik speel Dark Souls voor de allereerste keer

Dark Souls verscheen zeven jaar geleden en is in die tijd compleet geabsorbeerd in de cultuur rondom videogames. De ondoorgrondelijke sfeer, de uitdagende gameplay, de memes. Dark Souls-achtig is een term geworden waarmee iedere andere game omschreven kan worden die ook maar een beetje vaag of moeilijk uit de hoek komt. Dark Souls is iconisch, maar tot voor kort had ik die hele game nog nooit gespeeld.

Big deal, zou je misschien denken, maar ik zie het als mijn taak om een beetje op de hoogte te blijven van de trends en hits binnen de game-industrie. Dat ik Dark Souls nog nooit had gespeeld had grotendeels te maken met de afschrikwekkende woorden: ‘git gud’. Dark Souls zou duivels moeilijk zijn – op het oneerlijke af – en daar zat ik eigenlijk helemaal niet zo op te wachten.

Dark Souls

Diep in Dark Souls

Maar toen speelde ik Bloodborne, vooral omdat ik geïntrigeerd was door de setting, en mijn ogen werden geopend. Ja die game is best pittig, maar wie goed oplet, geduldig speelt en een beetje gevoel heeft voor het gevechtssysteem komt een heel eind. Terugkeren naar de vorige generatie consoles om Dark Souls te proberen zag ik alleen niet zo zitten. De in mei van dit jaar uitgebrachte remaster bracht daar verandering in. Dit moest het moment worden waarop ik deze game voor het eerst echt zou proberen.

Inmiddels zit ik diep, maar dan ook echt diep in Dark Souls. De game is inderdaad in veel opzichten afschrikwekkend. Vooral wanneer het wel heel erg merkbaar is dat je een zeven jaar oude game speelt. Sommige omgevingen kunnen er prima mee door (het droomachtige Ash Lake bijvoorbeeld), andere plekken vergeet ik liever weer snel (Lower Undead Burg).

Dark Souls

Dezelfde nachtmerrie

Grafisch is het vooral een opfrisbeurt. De remaster heeft veel van de technische gebreken van de originele game verholpen. Als nieuwe speler kun je daarom bijvoorbeeld zonder haperingen Blight Town doorlopen. Dit gebied is nog steeds dezelfde nachtmerrie van onmogelijke gammele paden en vervelende vijanden waar je waarschijnlijk ooit wel van hebt gehoord, maar de framerate blijft nu gewoon stabiel.

Verder is het vooral dezelfde game. Kennis van Dark Souls die je in de loop der jaren via via hebt geabsorbeerd is daarom heel goed bruikbaar. Een beetje voorkennis is handig want ieder personage praat in raadsels en de optimale route wordt niet voor je uitgestippeld. De charme van Dark Souls is uiteindelijk dat het heel behoorlijk vaag is en dat je het maar een beetje zelf moet uitzoeken.

Dark Souls

Ongekende ontlading

Het tofste aan Dark Souls vind ik de manier waarop de wereld in elkaar steekt. Ik zal niet doen alsof ik het verhaal helemaal begrijp (al zijn er genoeg uitlegvideo’s die ik meteen ga kijken zodra ik de game uit heb), maar hoe ieder gebied gekoppeld is aan het andere is ongekend. Er is werkelijk geen beter gevoel dan wanneer je geheel toevallig een nieuwe route opent naar de bonfire waar je begonnen bent. In dat opzicht voelt het bijna als een Metroidvania. Net als in die games verken je soms aan het einde van je latijn een nieuw gebied; naarstig op zoek naar een vuur om uit te rusten, wegrennend voor iedere nieuwe vijanden. Wanneer je eenmaal op zo’n veilige plek stuit is de ontlading gigantisch: wat een overwinning!

Die afsnijdingen zijn zo cruciaal omdat de hele wereld opnieuw bevolkt is met vijanden zodra je bij een kampvuur stopt. Als je een keer geluk hebt gehad en voorbij allerlei wandelende bomen bent gerold betekent dat nog niet dat je met die tactiek de volgende keer weer succes hebt. In dat opzicht is levelen en nieuwe, betere uitrusting ondergeschikt aan het leren kennen van je vijanden. Weten wanneer je weg moet stappen, je schild moet heffen of juist toe moet slaan is cruciaal en een groot onderdeel van de spanning. Zelfs na tientallen gigantische bazen verslagen te hebben kan ik nog geveld worden door een simpele vijand die ik al tig keer heb omgelegd. Dark Souls blijft namelijk genadeloos.

Dark Souls

Deze game is daarom een behoorlijke tijdsinvestering. Na een lange dag werken kan ik beter een ander spel spelen dan proberen in Dark Souls een compleet nieuwe gebied te verkennen. Deze game vraagt niets minder dan je complete toewijding. In een tijd waarin veel games prima even weggelegd kunnen worden voelt de vijandigheid van Dark Souls nog steeds verfrissend. Weet je de uitdaging te overwinnen dan geeft dat echt een kick zoals maar weinig games dat voor elkaar krijgen.

Haatvolle liefde

Ik zal ook eerlijk toegeven dat ik best wat hulp heb gehad. Van npc’s die je vlak voor eindbazen kunt oproepen en vrienden die als wandelende Dark Souls-encyclopedieën door het leven gaan. Ook guides om mysterieuze items te ontcijferen voelen cruciaal om een beetje mee te krijgen wat je precies doet. Ik voel daarom een intens medeleven met de arme recensenten die deze game destijds zonder walkthroughs en vraagbanken hebben moeten uitspelen. Ik probeer zoveel mogelijk zelf te doen, maar tegelijkertijd vind ik het geen schande om zo nu en dan wat op te zoeken. Ik sta ook niet boven vijanden op de meest gare manieren verslaan door ze naar een specifieke plek te lokken of ze door muren heen te prikken. De game is gemeen dus ik mag af en toe best gemeen terugdoen.

Ik ben de rare, haatvolle wereld van Dark Souls met iedere nieuwe locatie steeds meer gaan waarderen. Niet ieder onderdeel is even goed oud geworden, maar Dark Souls is nog steeds het spelen. En dat zeg ik als iemand die nog helemaal niet klaar is met de game.

Ik sta op het punt om af te dalen in de catacomben zonder enig benul te hebben van de verschrikkingen die daar op mij staan te wachten. Ongetwijfeld veel nieuwe angstaanjagende monsters die mijn onwetendheid van deze nieuwe plek kunnen ruiken in de duisternis. Ik word waarschijnlijk op de meest lullige manier afgeslacht, in complete paniek voor een onbekende vijand wegrennen en heel erg verdwalen, maar uiteindelijk overwinnen. Dark Souls lijkt eng en erop gebrand je het leven zuur te maken, maar stel net als ik je ziel open voor deze game. Na zeven jaar is Dark Souls nog steeds even uniek als relevant.

Dit artikel delen

Over de auteur

Thijs Barnhard Redacteur bij InsideGamer en Gamer.nl. Laat mij je uitleggen waarom Spelunky, Overwatch, Hollow Knight, Super Mario World en Burnout Paradise de beste games ooit zijn.

Reacties

  • Deze game. Trok me niet aan vanwege de uitstraling en de houterig ogende gameplay, en ook toen ik hem in mijn bezit kreeg heb ik hem vrij snel links laten liggen. Wat ben ik blij het ooit weer opgepakt te hebben, want dit is nu een van mijn favoriete games ooit. Je kunt hem uitspelen zonder delen van de game te hebben gezien. Pittig, Frustrerend maar geeft ook ongekend veel voldoening en laat op sommige momenten echt versteld staan. Alsnog proberen mocht je hem nog niet gespeeld hebben.
  • "Helaas" ben ik nooit zo van de games met een "retry-mechanisme". Keer op keer proberen, tot je precies weet welke moves je uit moet halen om een baas te verslaan. Alleen i.c.m. met raids in World of Warcraft is dat gelukt, maar daar was de "gezamenlijke pijn" het waard.
  • Ik had een tijdje terug een vergelijkbare ervaring met Dark Souls 3. Als je er eenmaal inzit een fantastische ervaring! Toch een beetje huiverig om na die ervaring een 'stap terug' te doen naar de remaster van 1.
  • Toen ik Dark Souls voor het eerst speelde had ik er ook moeite mee, na vele uren spelen ren je er zo doorheen zonder amor en stelt het eigenlijk helemaal niks voor
    master key rules!
  • Herkenbaar verhaal al gaf ik het vrij snel op en begon ik met Dark Souls 2. Het kon me moeilijk bekoren al heb ik er te wenig tijd ingestoken om een goed oordeel te vellen. De sfeer trok me niet en ik vond als eerste indruk mijn eigen character een loser eerste klas maar zo moet je je wellicht voelen in de game. Maar het houtenklaas, weinig power gevoel vond ik niet prettig.
    Later ook Bloodborne geprobeerd enkele maanden geleden (ps plus gratis) maar helaas was ik nu te verwend aan one x en ps pro gfx. Ik vond de game tergend lelijk in het begin en gaf opnieuw (mogelijk onterecht) gelijk op.
    Het probleem dat Thijs aankaart over veel games te spelen hebben is mijn grootstte opstakel. Ik heb geen zin om de weinige tijd te focussen op een dergelijke game als dit en de rest te laten.
  • Check hierna even Hollow Knight voor PC of Switch. Dark souls met Metroid combi. Ook 1 grote wereld met short cuts. Ik lees helaas niets over deze briljante game op IG.
  • @casartelli

    Beter zoeken ;) Meerdere redacteuren zijn heel enthousiast over die titel. Hij komt bijvoorbeeld regelmatig voorbij in de ''wat spelen we dit weekend" op vrijdag.
  • @That Mr Awesome

    Ja 2x maar dat is t enige.
  • @casartelli Hollow Knight is mijn voorlopige GOTY. Mijn review staat binnenkort op Gamer.nl!
  • Ik ben met blood borne bezig sinds de tijd dat die gratis was op psn en speel elke week een avondje en nog steeds niet verder als de eerste baas elke keer als ik op het punt sta me controller tegen de muur te smijten kap ik er weer mee dus ja tof spel en setting ma fucking tergend moeilijk XD
  • Er staan nog redelijk wat fouten in je tekst, Thijs. "Ik wordt" bijvoorbeeld en wat zinnen die niet lekker lezen of waar wat woorden zijn weggevallen.

    OT: ik speel Dark Souls-games altijd zonder info op te zoeken en ik wil nooit wat horen van vrienden die de game door en door kennen. Niks weten, zelf overal achter komen (of juist niet) - dat vind ik genieten. Ik ben nu bezig met een eerste playthrough door Dark Souls 3 en ik moet zeggen dat de games ook weer niet zó moeilijk zijn. Je moet gewoon opletten en leren van je fouten en de vijanden.
  • Soulsbourne is geweldig.
    Ook voel ik een nieuwe Vaatividya fan opkomen.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren