1. Hoe horrorgames nog enger kunnen

Hoe horrorgames nog enger kunnen

Alsof ze nog niet eng genoeg zijn

Wist je dat mensen griezelige games veel enger vinden dan horrorfilms? Juist omdat je meer controle hebt over de situatie door in de schoenen van het gamepersonage te stappen, voelt elk schrikmoment veel persoonlijker.. Games kunnen je inderdaad flink de stuipen op het lijf jagen, maar ze kunnen nog enger, toch? Dit is hoe.

Er mogen accessoires bij komen

Horrorgames zijn zo eng omdat je zelf beïnvloedt wat er gebeurt. Jij maakt de keuzes, waardoor je je veel makkelijker laat meeslepen in de horror en vergeet dat het fantasie is. En dat is precies het moment waarop angst om de hoek komt kijken: als jij even vergeet te beseffen dat het allemaal niet echt is. Het zou tof zijn als er bijvoorbeeld een accessoire wordt gemaakt dat hierop inspeelt. Bijvoorbeeld door een apparaat op je arm te binden waarbij je het gevoel krijgt dat een geest aanraakt. Of dat het heel erg gaat trillen of één keer hard dreunt op een eng moment.

Denk maar aan als je ergens heel gebiologeerd naar kijkt en iemand ineens een hand op je schouder legt. Daar kun je, ondanks dat er niets engs gaande is, toch heel erg van schrikken. En natuurlijk hebben we vaak controllers vast tijdens het gamen, en die kunnen flink trillen, maar een accessoire dat je arm een subtiele tik geeft zou horrorgames een stuk enger maken.

Until Dawn Rush of Blood

Een nog persoonlijkere ervaring

Kun je je Until Dawn nog herinneren? Daarin legt een psycholoog je een reeks afbeeldingen voor met de vraag: wat vind je enger? Allerlei clichés passeren daarin de revue, zoals spinnen en clowns, waaruit je argwanend steeds een keuze maakt. Hoewel dat ook daadwerkelijk dingen zijn die mensen als heel eng kunnen ervaren en deze feature die Until Dawn vrij uniek maakt, kan het nog wel iets persoonlijker.

Als horrorgames iets meer hun best doen om je van tevoren te leren kennen, kunnen games nog veel enger worden voor de speler. Als jij bijvoorbeeld enorm gevoelig bent voor jumpscares, dan is het leuk om een game te spelen die je daar ook enorm mee lastigvalt, terwijl iemand die juist banger wordt van subtiele spanning, zoals in Japanse horrorfilms, met zo’n sfeer meer van een game zal genieten. Er valt op dit gebied dus een hoop te halen.

Until Dawn Rush of Blood

Een marketingkanon

We kennen allemaal de filmpjes waarin je mensen hysterisch ziet reageren op een bepaalde horrorfilm of -game. “De engste game allertijden”, of iets dergelijks staat er dan vaak in beeld. Dat is het vast niet, maar dat wil de marketing je dat wel doen geloven. Als durfal wil je dat dan toch even uitproberen natuurlijk. Zo’n marketingkanon zou ook wel iets mogen evolueren. Dan bedoelen we geen easter eggs, zoals laatst in P.T. bleek dat er het hele spel lang een griezelige entiteit achter je aan blijkt te lopen, maar meer bijzondere marketing die net zo outside the box is als horror zou moeten zijn. Denk bijvoorbeeld aan Doki Doki Literature Club: een psychologische horrorgame verpakt in een dating sim.

En dat is niet het enige briljante aan de Doki Doki Literature Club. Je moet in deze game iemands ‘dossier’ verwijderen, maar dat blijkt uiteindelijk helemaal niet het spel te zijn: Project Libitina is het eigenlijke spel, wat je heel misschien tegenkomt als je de gamefiles inkruipt en vier bestanden ontdekt met .chr aan het einde. Verander dat naar .txt en er gebeurt iets griezeligs: zo zijn er allerlei hints te vinden in die gamefiles die uitmonden in een een griezelige en toffe speurtocht. Met andere woorden: uiteindelijk heb je zelfs een heel nieuwe game erbij. Als gamemakers wat meer van dit soort misleidingen en mysteries in hun game stoppen worden games alleen maar enger.

Until Dawn

Minder informatie

Hoewel we hierboven schetsen dat een marketingmedewerker best wat meer informatie mag delen over eventuele sneaky griezels die in een game zijn verstopt, zouden we eigenlijk graag zien dat horrorgames wat minder informatie geven wanneer je de gamewereld verkent. Als voorbeeld geven we The Unfinished Swan, een indiedarling die je in een geheel witte omgeving plaatst, waarin jij verf moet schieten om de gamewereld stukje voor stukje te laten verschijnen. Het is best griezelig om door zo’n witte wereld te schuifelen, zonder dat je weet wat er staat gebeuren.

Wat dat betreft zou het tof zijn als er een horrorreeks opstaat die juist heel weinig prijsgeeft. Eentje waarin je niet in het eerste halfuur al een monster waarneemt met je eigen ogen, maar een die meer de opbouw heeft van menig horrorfilm. Laat ons maar lekker zelf uitzoeken wat er gebeurt, in plaats van in de introductie van de game – of zelfs al in de trailers – alles prijs te geven. Een game als Amnesia: The Dark Descent speelt daar zeker op in, maar we zouden graag zien dat horrorgames hier meer experimenteren.

Meer taboes

Er is een reden waarom Get Out zo’n succesvolle film was en ons nog weken bijbleef. En het was niet het excellente acteerwerk, maar het feit dat deze film de vinger op de zere plek wist te leggen. Of, om het maar even lekker vies te maken, deze film is een vinger die poert in een open wond. Er komen allemaal snijdende thema’s voorbij die momenteel veel worden bediscussieerd, maar mensen enorm ongemakkelijk maken. Menig horrorgame schroomt een goed taboe niet, maar vaak worden deze helaas enorm overdreven. Een klein beetje schuren heeft vaak een veel groter effect. Het is misschien niet eng, maar het nare gevoel blijft waarschijnlijk veel langer hanger dan welke jumpscare dan ook.

Het zou ook tof zijn als horrorgames wat vaker buiten het survival- of adventuregenre zouden vallen, vind je ook niet? Of heb jij andere tips voor gamemakers om hun horrorgame nét wat enger te maken? Deel het in de reacties. En natuurlijk een fijne Halloween gewenst iedereen!

Dit artikel delen

Over de auteur

Laura Kempenaar Roots in Nintendo-games, als puber veel uren in PC-spellen gestoken en nu kan ze niet kiezen welke console haar favoriet is. Haar favo game wel: Super Mario World, hoewel ze altijd openstaat voor een nieuwe nummer 1. Praat veel, maar tikt nog liever. Als het niet over games gaat, dan over films en tech. Schattige dierenplaatjes zijn altijd welkom.

Reacties

  • Dat apparaat wat je dat extra gevoel geeft door je lijf heen voor de schrik is er al. Het heet haptic feedback en laat je lichaam het geluid voelen. Via kickstarter stond er een tijdje geleden een hele toffe. De woojer
  • @merlijn.bouwman De PlayStation 5 controller zal ook Haptic feedback bevatten dus daar is vast wat mee te doen
  • Ik vind dat een horrorgame/film pas echt goed werkt als er veel spanning in zit. Spanning krijg je door enorme opbouw. Als je vijf (bedoelde) jumpscares in een uur tijd voor je kiezen krijgt, dan zijn de derde tot de vijfde hooguit een kleine hartslagverhoging waard. Het went al gauw. Dat betekent ook dat afwisseling/variatie heel erg belangrijk is.
    De eerste twee uur van Outlast bijvoorbeeld scheet ik zeven kleuren stront, maar daarna went het omdat het steeds hetzelfde is. Daar zat toch echt meer potentie is.
    PT was natuurlijk een heel korte game, misschien wel dé reden dat het zo goed is, maar de spanning was om te snijden. Enorm veel opbouw en kort genoeg om niet te hoeven variëren. De tweede playtrough van PT was daarom ook niet zo spannend.

    Maar ach, dat is ook maar mijn mening.
  • @Rahl

    Wel een mening die ik deel. Re1 blijf ik eng vinden door de variatie en gebrek aan verdediging. Heerlijke game
  • Ik ben gek op horror-games, met als absolute favoriet Doom3. Maar een 'een apparaat op je arm te binden waarbij je het gevoel krijgt dat een geest aanraakt'? Ik denk dat ik dan (zonder dollen) een hartaanval krijg, dat zou voor mij te ver gaan.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren