1. Just Cause 4 review – Doet te weinig stof opwaaien

Just Cause 4 review – Doet te weinig stof opwaaien

Explosies verliezen hun glans

Just Cause 4 in een notendop: al paraglidend zweef je een basis binnen. Bij de eerste geloste schoten veranderen talloze brandstoftanks en generatoren in verwoestende vuurballen die de meeste vijanden uitschakelen. Een vervelende tank knal je eenvoudigweg de basis uit door een paar raketmotoren aan ‘m te bevestigen. Je katapulteert jezelf vervolgens richting de overgebleven helikopter, trapt de piloot uit zijn stoel, schiet nog even een wachttoren aan gort - gewoon omdat het kan - en vliegt ongeschonden weg.

Ondertussen hakkelt de framerate (gek genoeg níet op de momenten dat alles explodeert en je zoiets verwacht), rennen vijandige soldaten zonder enige intelligentie rond en ben je als de dood dat je niet per helikopter, maar met een van de zwalkende landvoertuigen de basis moet ontvluchten. Bovendien controleer je nog een paar keer of je wel echt op een PlayStation 4 Pro speelt, en niet op een console van de vorige generatie.

Just Cause 4

Geen gele hesjes, maar wapens

Bij Just Cause 4 zijn zowel hoogte- als de dieptepunten alom vertegenwoordigd. Het is een kermis met een hoog octaangehalte die nooit saai is, maar eigenlijk ook nooit écht leuk wordt. Als Rico Rodriguez mag je weer eens een onderdrukkend regime omver werpen, ditmaal in het fictieve Zuid-Amerikaanse land Solís. Die strijd voer je niet door de bevolking gele hesjes te geven, maar door ze te bewapenen en zo je eigen rebellengroep van de grond te krijgen.

Door missies te voltooien – wat je meestal bewerkstelligt door iedereen en zijn moeder kort en klein te schieten – krijg je meer draagvlak onder de bevolking en kun je nieuwe provincies bevrijden, waardoor je weer nieuwe missies kunt doen. Klinkt cool, maar dat is het in de praktijk niet. Zelden krijg je het gevoel echt een opstand aan te voeren, want doorgaans sta je gewoon weer zelf alles op te blazen in missies die als los zand aan elkaar hangen en aan elkaar worden gevlochten door een verhaal waar je regelmatig van indut. Het is duidelijk dat de game het daar niet van moet hebben, maar toch vooral van de explosies, de chaos en de verwoesting die je aanricht.

Bij de vorige games bleef alles opblazen lang genoeg boeien, maar inmiddels begint die formule oud te worden. Just Cause 4 is nog steeds een feestje waarbij je zelf de slingers moet ophangen. Niemand verplicht je namelijk om een straalmotor aan een container vast te binden om er daarna zelf met een grijphaak aan te gaan hangen en met een granaatwerper een helikopter neer te halen, maar het kan wel. Wie een beetje creatief is, kan uit dit soort mogelijkheden een heleboel lol halen, maar zal ook opmerken dat Just Cause 4 erg op zijn voorgangers lijkt.

Just Cause 4

Lelijk weer

Extreme weersomstandigheden zijn het nieuwe foefje in dit deel. Hoewel het inderdaad lachen is om met een auto een tornado in te rijden en te zien hoe jij en alles om je heen de lucht in wordt geslingerd, worden dit soort weerseffecten volledig ontsierd door de aftandse graphics. De windslurf is zelfs op een kleine afstand nog van een bedroevend lage resolutie en wekt maar weinig ontzag. Zelfs zo weinig, dat de burgers van Solís gerust met hun moped zo de wervelwind in snorren. Wie zich op de grens van een zandstorm bevindt, ervaart vooral hevige overgangen tussen kleurenfilters die van hot naar her springen. De matige techniek maakt van de weerseffecten een lachertje.

Die techniek achter Just Cause 4 vormt wel vaker een struikelblok. Luchtvoertuigen laten zich nog prima besturen, maar landvoertuigen zijn een ander verhaal. Auto’s en motoren zwalken als een natte dweil over de weg, wat in een wilde achtervolging een grotere uitdaging vormt dan je belagers. Wanneer we voor een missie in een krakkemikkige ambulance vluchten en achtervolgd worden door pantserwagens en straaljagers, en onderweg meermaals wegblokkades moeten ontwijken, zijn we iedere keer dat we het stuurpookje aanraken overgeleverd aan de grilligheden van het voertuig. Het is honderd procent geluk en nul procent wijsheid dat we het einde van de missie bereiken.

Op zich past het bij Just Cause. Het is allemaal niet te serieus, niet te gelikt en draait puur om sensatie. Avalanche Studios neemt het ‘sandbox’ in ‘sandboxgame’ heel letterlijk en laat je lekker spelen en je eigen verbeelding te gebruiken. Veel werkt niet omdat de ontwikkelaar het zo bedoeld heeft, het werkt omdat jij het probeert. Of het werkt niet. Wie juist daarom van Just Cause houdt, kan gerust dit vierde deel aanschaffen voor meer van hetzelfde. Anno 2018 mogen we technisch echter wel wat meer verwachten. Laat dit een les zijn voor het vijfde deel dat er ongetwijfeld komt, voordat de eigen achterban in opstand komt.

Just Cause 4

Just Cause 4 is nu verkrijgbaar voor pc, Xbox One en PlayStation 4. Voor deze review is gespeeld op een PlayStation 4 Pro.

Conclusie en beoordeling

Just Cause 4

We kunnen lang uitweiden over dat missies als los zand aan elkaar hangen en het verhaal verwaarloosbaar is, maar dat zal ons nog allemaal worst zijn. We hebben hier nou eenmaal niet te maken met The Witcher 3, en dat is prima. Avalanche Studios vergeet echter Just Cause 4 bestaansrecht te geven en de serie op technisch vlak naar de hedendaagse tijd te tillen. Tornado’s en zandstormen zijn leuk en aardig, maar komen nu door de brakke technologie niet goed tot hun recht. Wat overblijft is een game die op ieder vlak heel erg bekend en heel erg verouderd aanvoelt. Just Cause 4 is als die explosie die ontstaat wanneer je, nadat een hele basis in puinpoeier ligt, toch nog een olievat opblaast. Best grappig hoor, maar was het nou echt nodig?
5
Score
50
Score: 50
  • Pluspunten
  • Explosies
  • Minpunten
  • Grafisch volledig achterhaald
  • Landvoertuigen sturen als een natte dweil
  • Hapert technisch behoorlijk

Dit artikel delen

Over de auteur

Lars Cornelis Heeft een grote liefde voor grootse virtuele avonturen. Hecht evenveel waarde aan environmental storytelling als aan lore en heeft thuis een kast vol gameboeken en comics. Steekt per saldo waarschijnlijk toch de meeste tijd in de Master League van PES.

Reacties

  • Oof
    Toch pijnlijk. Ik dacht inderdaad dat de game op misschien iets te veel vlakken op zijn voorganger leek.
  • Jammer dat het stadjes veroveren door dingen kapot te maken nu niet meer kan.
    Je kan wel van alles vernietigen, maar dat is dan alleen voor de fun…
    En het kan aan mij liggen, maar ik vind de menuschermen veels te gecompliceerd.
  • Voorlopig houdt ik het maar bij evenveel van hetzelfde. Als ik zin heb in paraglidend olietanks opblazen, zwengel ik deel 3 wel aan. Scheelt weer €70. Ik pik hem wel een keer op als 'ie in de aanbieding is.
  • Ah jammer. Ik had wel wat verbetering verwacht in dit deel maar landvoertuigen zijn nog steeds een ramp dus. Ik heb me wel even kunnen vermaken met deel drie maar na een paar uur koeien achter straaljagers hangen en raketbommen op mensen hun reet plakken werd het allemaal wel wat eentonig. Dit nieuwe deel bied dus niet echt wat nieuws.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren