1. Limburgse gamer in New York #13 – Arizona, Titus en Tim Schafer
Broken Age
0% hot!
0 members volgen dit
0 members willen dit
1 member heeft dit

Limburgse gamer in New York #13 – Arizona, Titus en Tim Schafer

Lachen in de woestijn en de onderwereld

Deze laatste maand in de VS staat voor mij in het teken van korte en lange reizen en verschillende culturele activiteiten. Zo was ik afgelopen weekend in Philadelphia, waar ik veel van de ontstaansgeschiedenis van dit aparte land heb kunnen opsnuiven, en nu ben ik in Washington D.C., de hoofdstad, om nog meer historie op te nemen. Ik neem jullie daarentegen mee naar een maand geleden, toen ik naar Arizona ging voor een komiek genaamd Titus.

Ik ben namelijk een groot fan van alle soorten live comedy. Stand-up, improvisatie, cabaret, sketches; noem het maar op. Een drummende Rowan Atkinson maakt mij net zo gelukkig als Toon Hermans die wacht op een tennisracket, of Stephen Wright die tweedehands verf koopt in de vorm van een huis. Ik ben nu een paar jaar verknocht aan het werk van de Amerikaanse komiek Christopher Titus. Sommigen kennen wellicht zijn televisieserie nog, maar die is alweer zestien jaar van de buis.

Een paar jaar geleden zocht ik die serie nog eens op, maar toen ontdekte ik zijn stand-upshows en die bliezen me omver. Hij weet de bruutste persoonlijke verhalen met scherp schrijfwerk en sterk geacteerde opvoeringen tot leven te brengen. De laatste jaren is hij steeds politieker geworden, en zijn kritieken op Amerika zijn net zo hilarisch als doeltreffend.

Naast zijn optredens heeft hij ook een podcast, die hij liefkozend ‘The Armageddon Update’ noemt. Die volg ik nu pak en beet vier jaar, en sindsdien hoopte ik hem ooit live te kunnen zien. Een Europese tour zat er niet in, maar toen ik naar de VS kwam dacht ik: dit moet ik aangrijpen. Ik zocht een weekend uit, boekte mijn ticket naar Phoenix, Arizona, en begin juni vloog ik in feite naar de andere kant van de VS om een komiek te zien. En om vijftien kilo weg te zweten.

Toen ik eenmaal over de straten van Phoenix liep – ik dacht: ik loop toch gewoon naar mijn hostel? – leek het alsof ik rechtop zwom door een thermaalbad. De temperatuur heter dan veertig graden, en mijn huid brandde zelfs in de schaduw. Zo’n openbaar drinkfonteintje aanraken is ook geen goed idee, of welk metalen voorwerp dan ook. Het is me een raadsel waarom mensen hier wonen. Gelukkig dat er overal airconditioning is.

Desalniettemin is er genoeg te doen en te zien in en om Phoenix, van een fascinerende botanische (woestijn)tuin tot musea over de Native Americans, waarvan er eentje een verlaten nederzetting bevat die zeshonderd jaar oud is. Ik keek me er de ogen uit, voor zover die niet wegsmolten. Het koelde gelukkig een paar graden af eer ik naar het theater ging waar Titus optrad, met als openingsact Bombshell Rae, Titus’ vrouw en podcastpartner Rachel.

Jules ontmoet een van zijn helden

Na afloop van de show stonden Titus en Rachel bij de uitgang van het theater voor de fans die nog even gedag wilden zeggen.

Ik wist dit aanvankelijk niet, maar die avond namen ze de show op als special, zoals dat heet. Er waren dan ook twee optredens, en ik had een ticket voor de tweede opvoering. Met wat geluk wist ik een zitplek in het midden voor het podium te krijgen, met maar drie mensen voor me. De show, die draait om de verdeeldheid in de hedendaagse Verenigde Staten, kwam er fantastisch uit. Titus is al meer dan twintig jaar een geoefende komiek, en het is evident dat hij zijn vak blijft bijschaven. Ik heb me kapotgelachen en was erg onder de indruk van de kwaliteit van de show. Sommige komieken kunnen het zo natuurlijk en vlot doen overkomen dat je vergeet hoe moeilijk het is om goede grappen te schrijven.

Het kan dan ook echt goed fout gaan, vooral als het geforceerd wordt. In videogames moet ik daarbij bijvoorbeeld altijd denken aan Claptrap, dat afschuwelijke robotje uit Borderlands. Dat mormel is bedoeld als een digitale Gilbert Gottfried, maar dan tien keer zo vervelend en exclusief effectieve grappen. Doe mij dan maar de droge Britse humor uit games als Fable, of zelfs – met mate – het onderlinge gekibbel van Nathan Drake en consorten. Het summum in videogames blijft echter het schrijfwerk van Tim Schafer.

Sowieso staat het buiten kijf dat hij in de jaren negentig van de vorige eeuw een aantal van de best geschreven games ooit maakte: de Monkey Island-serie, Day of the Tentacle, Full Throttle en natuurlijk Grim Fandango. Het zijn stuk voor stuk games die narratief en qua gameplay ijzersterk in elkaar zitten, en bovendien staan ze bol van de humor, die zowel flauw als spitsvondig is, zonder opdringerig ‘grappig’ te zijn.

Jules ontmoet gamemaker Tim Schafer

Tijdens mijn eerste Gamescom (2009) sprak ik Schafer kort na zijn presentatie van Brütal Legend.

De recentste game die ik van Schafers hand heb gespeeld is Brütal Legend, de heavymetalgame met Jack Black in de hoofdrol. Parodie is een van Schafers sterkste kwaliteiten, en hij neemt in die game met veel genoegen de clichés van heavy metal en ‘de scene’ op de hak. Black reist als roadie Eddie Riggs af naar een metal-onderwereld, waar alles gebouwd is in de stijl van albumhoezen, waar headbangers rondlopen met nekken waar Corey Taylor van Slipknot en George Fisher van Cannibal Corpse bij verbleken, en waar grootheden als Rob Halford, Ozzy Osbourne en wijlen Lemmy Kilmister onderdeel uitmaken van het landschap.

Qua gameplay is het wellicht niet de sterkste titel, maar de spelwereld, het concept en de personages zijn hilarisch. Wie ook maar een beetje van metal houdt kan zijn lol niet op met deze game, om nog maar te zwijgen over de heerlijke soundtrack. Er komt een vervolg, maar wanneer is niet zeker. De studio, Double Fine, ging er bijna aan onderdoor toen het door EA (de uitgever na jaren gehannes met verschillende partijen) werd geannuleerd, omdat er al zoveel geïnvesteerd was in dat vervolg.

In elk geval kijk ik uit naar nieuw werk van de beste man. Broken Age moet ik nog spelen, en volgend jaar komt hopelijk Psychonauts 2 uit. Ik vertrouw erop dat het weer uitstekende voorbeelden van sterke gameplay met een knap verweven verhaal zijn, waarbij een mooie laag humor de fun afmaakt. Eigenlijk heb ik die humor nu al nodig. Dit weekend zit ik immers in Washington D.C., waar ene zoete aardappel met een kapsel als hersenen meent de wereld te leiden zonder een greintje inlevingsvermogen of zelfreflectie. Ik wil hier niet lachen met kiespijn.

Dit artikel delen

Over de auteur

Jules Schlicher (Eind)redacteur InsideGamer. Speelt graag alles, maar komt aan veel te weinig toe, en gaat dus maar door aan Fable en The Witcher 3. En vooral Xbox-games. Limburgse zaligheid sinds 1991.

Reacties

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren