1. Limburgse Gamer in New York #4 – GTA 4
Grand Theft Auto IV
50% hot!
0 members volgen dit
0 members willen dit
3 members hebben dit

Limburgse Gamer in New York #4 – GTA 4

Lawaai, auto’s en road rage

Ik heb door waarom New York ‘the city that does not sleep’ wordt genoemd: het is hier nooit, maar dan ook nooit stil. Het geroezemoes van de miljoenen inwoners die zich door de stad bewegen, de metrotreinen die over oude rails walsen, werklui en machines die om de paar straten iets bouwen of slopen (vaak tegelijk eigenlijk), maar vooral auto’s. Overal waar je bent zie, hoor, ruik en voel je auto’s.

Nu is dat niet heel gek. In een hyperbedrijvige plek als New York is er veel verkeer, en bovendien is dit Amerika: de auto heeft hier een bijna goddelijke status. ‘The open road’ is een mythisch beest dat toegang biedt tot de schatten van dit land. De uitgestrekte landschappen, de prachtige nationale parken, de enorme en diverse steden: daar kom je met de auto. Het voertuig staat gelijk aan vrijheid, en menig Amerikaan voelt zich ontzettend gelukkig in zijn wagen. Maar net zoveel Amerikanen zijn op hun woedendst in hun auto’s.

Afgelopen maandag liep ik bijvoorbeeld in het zachte avondrood een blokje om in Brooklyn – ik wandel hier nu pak en beet drie weken rond, maar ik loop nog elke dag verkeerd. Ik luister wat aangename muziek, neem wat van de levendigheid van de straten op, maar word constant verstoord door het eindeloze getoeter van de ontelbare auto’s die overal naartoe proberen te schieten.

Elk oponthoud wordt beantwoord met een ram op de claxon. De natuurlijke reflex van de Amerikaan op een oefening in geduld is agressie. Frustratie communiceren is louter lawaai maken. Het maakt niet uit of iemand in een woonwijk zijn gezinswagen wil inparkeren en dus moet afremmen om een ‘bijzondere verrichting’ uit te voeren, er wordt hinder gecreëerd en dat verdient TUUUUUUT. In zo’n geval wil ik het liefst midden op straat gaan staan en die ongeduldige lulhannes pas voorbij laten als-ie bedaard is. Of me inbeelden dat ik als Niko Bellic uit Grand Theft Auto 4 dat figuur uit z’n auto sleur en tot de benenwagen veroordeel.

Ik denk nu sowieso vaker aan GTA 4. De populaire franchise heeft me nooit echt weten te trekken, al heb ik uit het vijfde deel uiteindelijk een berg lol gehaald. De satire was mij iets te frivool en oppervlakkig, en de personages te melig. Tot GTA 4 dan. Met de aankondigingstrailer voelde die serieuze, zware toon meteen goed. Een verhaal over een immigrant met een duister verleden die in Liberty City hoopt een beter bestaan op te bouwen. En hoogstwaarschijnlijk stinkend rijk wordt na een berg misdaden, gepleegd met een stel gestoorde figuren.

De game stelde niet teleur. Niko is een gelaagde persoon die veel waarde hecht aan familie, eerlijkheid, loyaliteit en zijn principes, en zijn verhaal is boeiend van begin tot eind. Niet elk van zijn consorten is even interessant of aangenaam gezelschap (‘Niko, my cousin!’) – waardoor ik al dat bowlen, darten, drinken en ik weet niet wat met die figuren maar oversloeg – maar in de verschillende scènes zorgen ze allemaal voor humor of een spannende ontwikkeling.

Daarnaast staat de spelwereld zoals ’t een Rockstar-game betaamt als een huis. Liberty City is een sterke weergave van New York, dat zie ik nu met m’n eigen ogen. Natuurlijk zijn er versies van beroemde locaties als Times Square, het Vrijheidsbeeld, de Brooklyn Bridge en Coney Island met zijn beroemde Cyclone en Wonder Wheel. Zelfs Trump Tower is digitaal vereeuwigd. Belangrijker zijn de levendigheid en kleur van de stad, maar ik herken ook die Amerikaanse road rage. Overal haast, woede om het minste of geringste, en dan volgen vaak de sirenes.

Ik weet niet of ik hier ooit aan ga wennen. In Nederland kan ik me maar weinig momenten herinneren dat ik een sirene van een politiewagen, brandweerwagen of ambulance hoorde. In Edinburgh elke dag één. In Manhattan en Brooklyn nu bijna elk gedeelte van de dag. Het vaakst gaat het om ambulances, maar ik heb al verschillende keren de brandweer en politie voorbij zien komen. De verschillende sirenes vind ik overigens vaak maar maf. Politiewagens lijken hun deuntje soms wat te teasen als ze nog niet op volle snelheid kunnen zijn. De toon zwelt dan steeds harder aan en wordt hoger, maar dan begint-ie weer opnieuw, om vervolgens in een onvoorspelbaar ritme dat te blijven doen. Erg storend, maar dat is de bedoeling.

GTA 4 waardeer ik nu in elk geval ietsje meer. Ik heb het altijd wat gek gevonden dat er in de jaren na de release zoveel op de game afgegeven is, omdat-ie blijkbaar te serieus is. Er is niets mis met wat gravitas, en als er nog altijd knotsgekke GTA-personages in die game zitten, valt het nog mee met die zware toon. Wat mij betreft heeft de game daar een erg fijne balans in, en als portret van New York City is GTA 4 erg geslaagd. Ik ben benieuwd hoeveel meer ik uit de titel ga herkennen in mijn tijd hier. Om eerlijk te zijn zou ik ‘m nu graag weer eens opstarten. Wie weet, wanneer ik weer in Nederland ben…

Dit artikel delen

Over de auteur

Jules Schlicher (Eind)redacteur InsideGamer. Speelt graag alles, maar komt aan veel te weinig toe, en gaat dus maar door aan Fable en The Witcher 3. En vooral Xbox-games. Limburgse zaligheid sinds 1991.

Reacties

  • Ik wil gewoon tüteren! Ik was een tijdje terug ook in NY en kan mij zeker vinden in de roadrage die de mensen er op na houden, maar toch zijn er ook mensen die het file rijden accepteren en gewoon vrolijk zijn, als je bijvoorbeeld over de Brooklyn bridge loopt, kan je soms mooie praatjes houden met de automobilisten die er staan.

    Verder leuke stukjes om te lezen!

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren