1. Limburgse gamer in New York #6 – Honkbal en Bon Jovi

Limburgse gamer in New York #6 – Honkbal en Bon Jovi

Amerikaans stadionspektakel

De afgelopen zeven dagen heb ik behoorlijk wat uitgespookt in de VS. Vorig weekend was ik bijvoorbeeld in Boston, waar ik onder andere het ‘Freedom Trail’ bewandelde en zo een belangrijk deel van de Amerikaanse geschiedenis heb gezien, en een geweldig museum bezocht dat draaide om John F. Kennedy. Erg interessant, maar enerverender waren een honkbalwedstrijd tussen de New York Yankees en de Boston Red Sox, en een concert van Jon Bon Jovi.

Ik had nog nooit een volledige honkbalwedstrijd gezien, laat staan in een stadion als het enorme Yankee Stadium. Het zat er bomvol en de spanning was er om te snijden, omdat de twee teams streden om de eerste plaats in de American League. Daarbij zijn het de Yankees en de Red Sox, de strijd tussen die twee is altijd verbeten. Waar ik zat werden mensen met Red Sox-t-shirts, -jerseys of -petten uitgescholden, en ‘Boston sucks’ werd elke paar minuten gescandeerd – lachwekkend simpel eigenlijk, waar zijn de prachtige liederen die je tijdens het Europese voetbal hoort?

New York Yankees vs Boston Red Sox

Ondanks dat de Yankees meer mijn ‘thuisteam’ zijn hier, juichte ik vrolijk voor allebei de teams, tot ontzetting van mijn buren. Als neutrale Nederlander bij mijn eerste honkbalwedstrijd keek ik naar onze eigen Xander Bogaerts en Didi Gregorius, en kon ik vooral ‘van het spel genieten’. Maar goed, het was een erg spannende wedstrijd, met homeruns van beide teams, en een getouwtrek om de punten. Stonden de Yankees eerst voor, dan vochten de Red Sox zich terug, maar niet veel later stonden de New Yorkers weer te winnen. Dankzij een opleving in de achtste inning en een homerun van de beer van een vent Aaron Judge gingen de Yankees er met de overwinning vandoor, maar de dag erna wonnen de Red Sox weer.

Die avond stond ik echter in een afgeladen Madison Square Garden te kijken naar Jon Bon Jovi, mijn stembanden uit m’n keel te schreeuwen. Volgens mijn vader begon ik als vier- of vijfjarige in de auto te ‘zingen’ wanneer Bon Jovi op de radio kwam. ‘To capture the moment’ uit Bed of Roses zong ik trots als ‘ketchup de moeder’. Een paar jaar later kocht ik van het geld dat ik voor mijn communie kreeg – we zijn toch nog enigszins katholiek in Limburg – de verzamelaar Crossroads en de single It’s my Life. In karaokebars is Keep the Faith mijn jam. Lang verhaal kort: ik ben een Bon Jovi-fan.

De show was fantastisch, nog los van het optreden zelf. Madison Square Garden is een legendarische zaal, die dienstdoet als locatie voor ijshockey, boksen, theater, muziek en ik weet niet wat. De licht- en geluidsinstallaties zijn dan ook divers, en voor het concert was te zien dat de technici er van alles en nog wat uithaalden. Boven het podium hing een vierhoekige rig die in delen of in zijn geheel gekanteld, verhoogd en verlaagd kon worden, lichttorens kwamen uit de grond op en bewogen op en neer om het podium steeds nieuwe achtergronden te geven, en gekleurde lichten schoten alle kanten op in een van de strakste schouwspelen die ik ooit gezien heb.

Dan de band zelf natuurlijk. Bon Jovi viert dit jaar zijn 35-jarig bestaan en is opgenomen in de Rock and Roll Hall of Fame. Een uitgebreide tour met veel bedankjes aan de fans is dan op zijn plaats, en optredens in ‘The Garden’ kunnen dan niet uitblijven. De band speelde perfect, met geen noot verkeerd. Het was te zien dat het vijftigers zijn, maar het showmanship is tijdloos, vooral dat van Jon. Hij heeft het heupgewieg van Elvis, dat maffe loopje van Mick Jagger en alle acrobatiek die de gouwe ouwe rockers uithalen om hun nummers kracht bij te zetten.

Bon Jovi in Madison Square Garden

Tijdens uitgesponnen solo’s van Keep the Faith verdween hij van het podium, om vervolgens door het publiek te lopen naar een microfoon op een verhoging, midden tussen schreeuwende fans. Hij schudde mensen de hand, omhelsde de ene na de andere fan, en sommige dames kregen een kus van de woest aantrekkelijke frontman. Tijdens Bed of Roses keek hij intens om zich heen, en een dame die hij iets langer in de ogen keek sprong wild om zich heen toen hij zich van haar afwendde. Het publiek werd gek.

En toen keek ik naar rechts. Naast me zaten een vader en zijn zoontje. Pap had alleen aan het begin van de show gestaan, maar hij was nu het slaapkussen van dat mannetje naast ‘m. Die zat vredig te slapen. Bij een luidruchtig concert. Met muziek die keihard stond, waarvoor ik braaf oordopjes droeg. En schreeuwende, springende mensen om zich heen. Dat jochie zat te slapen, en z’n pa keek wat moedeloos voor zich uit. Is dat de nieuwe generatie rockfans?

De rest van het stadion leek zich in elk geval prima te vermaken. Bon Jovi speelde fantastisch en kreeg moeiteloos het hele publiek mee. Ondanks dat de zaal bedoeld is om in te zitten, stond het grote merendeel van het publiek netjes op voor de rockshow. En wanneer Jon zijn handjes in de lucht liet wapperen – jazzhands-fan? – volgde iedereen zijn voorbeeld. Charisma te over, lekker mee te blèren muziek en een oogverblindende lichtshow in het legendarische Madison Square Garden. Een Amerikaanse rockervaring om van te smullen, die de peuterrocker in mij in vuur en vlam zette. Hopelijk maak ik komende week weer iets mee dat me aan games doet denken.

Oh, en vandaag is het Moederdag: mam, ik mis je!

Dit artikel delen

Over de auteur

Jules Schlicher (Eind)redacteur InsideGamer. Speelt graag alles, maar komt aan veel te weinig toe, en gaat dus maar door aan Fable en The Witcher 3. En vooral Xbox-games. Limburgse zaligheid sinds 1991.

Reacties

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren