1. Limburgse gamer in New York #7 – ‘Concrete jungle’ en Crysis
Crysis
0% hot!
0 members volgen dit
0 members willen dit
0 members hebben dit

Limburgse gamer in New York #7 – ‘Concrete jungle’ en Crysis

De wildernis van het beton en de rimboe

New York heeft allerlei bijnamen. Empire City, The Big Apple, The City That Never Sleeps, Bagdad-on-the-Subway (blijkbaar), en natuurlijk, door Alicia Keys onsterfelijk gemaakt: ‘Concrete jungle where dreams are made of.’ Die zette me aan het denken. Niet per se om dat gedoe om dromen – want mijn dromen zien er doorgaans anders uit – maar om dat beeld van de betonnen jungle. Wat houdt dat eigenlijk in? De laatste twee Crysis-games hebben het in elk geval erg letterlijk genomen, maar daarover later meer.

Het komt in feite neer op de enorme hoeveelheid beton in deze stad, evenals het gevoel dat er een grote druk op de inwoners ligt om hier te overleven: wie in de stad woont, werkt zich de ledematen eraf om de huur te betalen. Dat herken ik enigszins – daar zijn ’t ook platitudes voor – maar aan de andere kant vind ik het maar een vreemd beeld. Een ‘betonnen jungle’. Het meest concrete voorbeeld hiervan is wat mij betreft de stoep.

Stoepkunst

Iedereen kent dat beeld van een grote betonnen stoeptegel met allerlei namen en icoontjes erin gekliederd. Wanneer een nieuwe stoep wordt aangelegd of een oude vernieuwd, dan duurt het ongeveer een dag voor het beton fatsoenlijk gehard is. In die tijd grijpen baldadige kinderen (of wat oudere grapjassen) hun kans om hun namen vast te leggen, met soms een tekening of jaartal erbij. Mooier is wanneer je de afdrukken van kattenpootjes ziet, of de impressie van een blaadje. Een haast perfecte weergave van de nerven, aftakkingen, vouwen en gaten van een gevallen blad, bewaard in beton.

Een iets andere combinatie van natuur en de stad vind je in The High Line, een mooi project van de inwoners van Manhattans West Side om in onbruik geraakte metrorails om te toveren tot een tuin. In plaats van dat zo’n rail overwoekerd raakt en verroest, wordt hij nu netjes bijgehouden en vormt het een vrij ludiek gedeelte natuurschoon in de stad. Hier en daar steekt zelfs nog een stukje rails uit, een herinnering aan wat het ooit was. Bij lange na geen jungle van New Yorkse proporties, maar daar hebben we games voor.

De Crysis-games draaien sowieso om jungles. Het eerste deel is een onnavolgbaar technisch huzarenstuk waarin je in een geavanceerd ‘Nanosuit’ een tropisch eiland ontdoet van de menselijke en buitenaardse bewoners. Crysis is een spectaculaire game die een rijk aangeklede, realistisch kapot te schieten jungle biedt, en vandaag de dag valt er nog genoeg te genieten van de visuele kracht van de game en z’n toffe gameplay. De twee vervolgen pakken die spelwereld iets anders aan, door New York City als toneel te gebruiken.

Crysis 2 plaatst je in een vrij natuurgetrouwe weergave van New York. Je komt aan in Battery Park (in de buurt van Ellis Island en het Vrijheidsbeeld), met zijn herkenbare pier en het cirkelvormige Castle Clinton, en bezoekt Bryant Park en de bijbehorende beroemde bibliotheek, Wall Street en Grand Central Station, om maar wat te noemen. Op een gegeven moment kom je zelfs het Vrijheidsbeeld tegen, dat door een overstroming en de verwoesting van het vijandige alienras The Ceph in stukken in het midden van de stad ligt.

Manhattan heeft het in die game dus zwaar te verduren, met oorlogsgeweld in de straten, een invasie van buitenaardse wezens, en bovendien een virus dat de bevolking teistert. En dan dus die overstroming, ingezet door de overheid om voornoemde problemen op te lossen. Strak plan… De stad wordt onherkenbaar veranderd en Crysis 3 toont de ultieme gevolgen: het centrum is een daadwerkelijke jungle geworden, met wildgroei in alle vormen en een tropisch klimaat, mede door de gigantische koepel die eroverheen is geplaatst. Dat om de laatste Ceph middels een soort quarantaine op te ruimen. Het levert een prachtige speeltuin op met een schaal en vrijheid zoals alleen Crysis die kan hebben.

Want dat maakt die games zo overrompelend: de omvang van de spelomgevingen en de vrijheid die je er als speler hebt. Dankzij het speciale pak en de aanpasbare wapens van de hoofdpersoon ben je in staat op allerlei manieren je vijanden te lijf te gaan (of ze te vermijden) en door het levelontwerp krijg je daar nog verschillende opties bij. Vooral in Maximum Stealth kun je op de meest sciencefictionachtige jacht mogelijk gaan – sadistische lol gegarandeerd.

Ik heb de Crysis-games altijd erg complete sciencefiction-actiegames gevonden. Binnen de fictie van het verhaal klopt het helemaal dat jouw personage zoveel opties en krachten tot zijn beschikking heeft om zijn vijanden om te brengen en de held uit te hangen. Meer dan in shooters als Call of Duty, Uncharted of Gears of War werkt het dat wonden vanzelf helen en dat je zoveel sterker bent dat je vijanden. Je bent bovenmenselijk krachtig, gehard en uitgerust dankzij dat pak met nanotechnologie. Waar anders dan in een jungle – bestaande uit beton of uit een natuurlijker ecosysteem – haal je daar de meeste lol uit?

New York fungeert wat dat betreft perfect als jungle, op meerdere manieren. De woestenij in die games zorgt voor geweldige actie evenals mooie plaatjes, die prima passen in de traditie van rampenfilms als The Day After Tomorrow, waarin New York maar wat graag gesloopt wordt. Het draagt bij aan de glans van deze stad. Elke keer als-ie met de grond gelijk wordt gemaakt, is de boodschap dat de mensen hier dat te boven komen en er wat nieuws, wat mooiers van maken. Wellicht dat New York daarom die ‘concrete jungle where dreams are made of’ wordt genoemd – er schuilt overal zo’n droom op wat mooiers achter.

Dit artikel delen

Over de auteur

Jules Schlicher (Eind)redacteur InsideGamer. Speelt graag alles, maar komt aan veel te weinig toe, en gaat dus maar door aan Fable en The Witcher 3. En vooral Xbox-games. Limburgse zaligheid sinds 1991.

Reacties

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren