1. Medal of Honor: Heroes 2

Medal of Honor: Heroes 2

In de ruim zes jaar dat ik nu recensies schrijf, heb ik al zo’n beetje elk type game gespeeld wat je je kunt bedenken. Ik was de held van honderden werelden in allerlei RPG’s, scheurde als volleert coureur door bossen en over banen, schoot aliens overhoop in Halo en Ratchet & Clank en speelde zelfs wat potjes bovennatuurlijk voetbal. Ik heb echter nog nooit een van de wereldoorlogen verkent. Nu zowel Battlefield als Call of Duty terug hebben gekeken, vond ik het de hoogste tijd om daar verandering in te brengen en dus…greep ik naar Medal of Honor: Heroes 2.

Een PSP-deel van een uit de gratie geraakte serie was allicht niet de meest voor hand liggende keuze, maar toch heb ik die bewust gemaakt. Niet enkel vind ik het persoonlijk leuker om de underdog onder de loep te nemen, maar ik was heel benieuwd naar hoe Electronic Arts om de beperkingen van Sony’s eerste handheld heen heeft gewerkt. Het gemis van een tweede analoge stick heeft immers een enorme impact op een first-person shooter.

Geen beperking, maar een uitdaging

Om deze recensie met een vrolijke noot te beginnen: EA Los Angeles heeft niet enkel een manier gevonden om een first-person game goed te laten werken op de PSP, maar het heeft dit zelfs op een manier gedaan die zo natuurlijk voelt dat je al snel vergeet dat je de gebruikelijke tweede analoge stick niet hebt.

De actieknoppen, X, O, □ en Δ, vervullen de functie van de rechterstick en laten je de camera draaien in het heetst van de strijd. Hoe snel dit gaat kan worden afgesteld in de opties, waardoor iedereen zich in principe snel thuis zou moeten voelen.

De R-knop is zoals gebruikelijk bedoeld om te schieten, terwijl de L-knop je melee-aanval verstopt als je snel tikt en je laat richten als je hem ingedrukt houdt. De acties die je normaal van de actieknoppen zou verwachten, zitten tenslotte verstopt onder de D-pad. Hier is de linkerknop bedoelt om te herladen, wisselt rechts jouw wapen, laat naar onderen drukken je bukken en naar boven drukken je interacties met voorwerpen uitvoeren. O, en natuurlijk loop je met de stick.

Gedaan met de pret

Zo lyrisch als dat ik over de besturing van Heroes 2 ben, zo teleurgesteld ben ik in de daadwerkelijke game. Natuurlijk verwacht ik tijdens het spelen van een WWII-shooter geen gigantische plot twists (Ich bin dein vater!), maar het verhaal dat ons nu voorgeschoteld wordt is wel heel erg nietszeggend. In de schoenen van John Berg val je Frankrijk binnen in het heetst van de strijd, om daar te ontdekken wat de moffen in hun schild voeren. Althans, dat vertelt Wikipedia mij. Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik tijdens het laadscherm voor een missie al vergeten was wat ik überhaupt moest doen. Dat is hoe generiek het allemaal was.

De feitelijke gameplay van deze Medal of Honor is helaas al niet veel beter dan het verhaal. De locaties die je aandoet zijn in de meeste gevallen ongeïnspireerd en dienen duidelijk als niets meer dan een plek om nazi’s te verbergen, terwijl er ook geen goed ontworpen locaties of segmenten zijn die het geheel een beetje kunnen opvijzelen. Enkel de laatste vijf minuten van het spel weten enigszins te verrassen, maar dan voelt het als mosterd na de maaltijd.

Wel A, geen I

Ik ben altijd heel voorzichtig met het doen van aannames of het uiten van beschuldigende woorden. In het geval van de vijanden van Medal of Honor: Heroes 2 is echter letterlijk half werk geleverd. De kunstmatige intelligentie van de oosterburen voelt heel kunstmatig, maar van intelligentie ontbreekt elk spoor.

Vijanden rennen niet zelden op en neer tussen twee locaties zonder een kogel te vuren, nemen dekking aan de verkeerde kant van een obstakel en blijven zitten terwijl ik een blauwe boon in hun kont parkeer of hun vrienden een halve meter naast ze overhoopschiet. De momenten waarop Heroes 2 dan toch enige uitdaging biedt, zijn puur te wijten aan een overmacht aan vijanden. En dat ging ruim voor het einde van de game, die pakweg drie uur duurt, al vervelen. Het feit dat alle vijanden hetzelfde ogen en dat ze op een wat grotere afstand bewegen als houten poppen, versterkt dat gevoel alleen maar.

Echo…cho…ho…o

Toen Medal of Honor: Heroes 2 jaren geleden verscheen, wist het lovende kritieken te oogsten voor zijn multiplayer, die je met maximaal 32 spelers tegelijkertijd liet spelen. En toegegeven, gezien hoe vloeiend de game speelt en de draagbare aard van de PSP zou dat niet gek zijn. De servers van de game zijn echter al jaren offline en dus wordt deze mode niet meegewogen in het eindcijfer van dit artikel.

Conclusie en beoordeling

Medal of Honor: Heroes 2

Hoewel Medal of Honor: Heroes 2 lof verdient voor de manier waarop met om de beperkingen van de PSP is omgegaan, weet de game andere fronten niet te imponeren. Het verhaal en de settingen zijn generiek, de vijanden missen uitstraling en intelligentie en met een singleplayer van drie uur ben je bovendien niet lang bezig. Ooit gooide het spel hoge ogen met de multiplayer, maar gezien de servers offline zijn kan ik deze niet meer meewegen.
6,2
Score
62
Score: 60
  • Pluspunten
  • Nazi’s schieten in de bus of trein!
  • De game speelt vloeiend dankzij een strakke besturing
  • Minpunten
  • De vijanden zijn werkelijk debiel
  • De game is niet slecht, maar simpelweg heel erg generiek

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Aparte game om deze in 2019 te reviewen zeg! Heb deze ook wel gespeeld en ik was ook wel verrast destijds hoe prima het speelde met de beperkingen van de PSP.
  • @That Mr Awesome

    Mijn doel is al mijn games te reviewen, dus verwacht nog veel ouder spul ;).

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren