1. Mijn game-ervaringen van 2018
The Legend of Zelda: Breath of the Wild
81% hot!
3 members volgen dit
1 member wil dit
19 members hebben dit

Mijn game-ervaringen van 2018

2018, een jaar waar ik met zeer gemengde gevoelens op terugkijk. Niet zozeer om de games, die zaten mij snor genoeg. Nee, helaas heb ik na een ziekbed van twee jaar afscheid moeten nemen van mijn vader. Een verlies waar ik nog steeds kapot van ben en nog dagelijks (helemaal deze maand) mee geconfronteerd wordt. Ik probeer nu geen misplaatste sympathie bij jullie te wekken (zielig doen is niet mijn ding) of een artikel te schrijven dat ik ook in de Linda kan laten plaatsen, maar ik wil jullie via deze ‘terugblik’ duidelijk maken wat games kunnen betekenen voor een persoon die een moeilijke tijd doormaakt. Het zijn voor mij niet langer de elektronische bronnen van vermaak die het ooit waren. Integendeel, ik kan je namelijk vertellen dat games mij zelfs een klein beetje geholpen hebben met mijn rouwproces. Want dat games hierin een bijzondere rol kunnen vervullen is mij inmiddels wel duidelijk. Daarom heb ik besloten niet een ‘toplijstje’ te schrijven bij mijn games van 2018 (dus sorry, geen RDR 2 jongens, hoe tof die game ook is) , maar mijn game-ervaringen met jullie te delen door de ogen van iemand die het afgelopen jaar in een diep dal zat.

Mijn game-ervaringen van 2018:

De ontvluchting:

Zowel tijdens mijn vaders ziekbed als na zijn overlijden had ik vaak de drang de echte wereld te willen ontvluchten. Dit heb ik wel vaker wanneer ik een rot periode doormaak en deze verschrikkelijke klotentijd was hier geen uitzondering op. Weg wilde ik uit al die ellende, ik was er aan toe weer even lekker vrolijk en zorgeloos door het leven gaan. Hierin hervond ik Nintendo (welke ik sinds de Wii links heb laten liggen) en haar games waarvan zelfs hun schaduwen op een of andere manier licht weten te geven. Sinds een half jaar ben ik namelijk de trotse bezitter van een Switch. Normaal koop ik nooit consoles voor de volle pond maar ditmaal wilde ik mijzelf even wat gunnen, dus hoppá op naar de site met de dikke blauwe mannetjes en besteld was het prijzige ding. Vervolgens deed ik wat ieder ander zou doen ; ik kocht er een exemplaar van Zelda BotW bij.

Voor mij was dit echter meer ‘The legend of Zelda : Breath of Fresh Air’, want man wat had ik deze game nodig. Ik weet dat ik deze titel van de nodige kritiek heb voorzien in mijn vorige artikel, maar geloof mij dat dit letterlijk voelde als het tot op het bot afkraken van mijn beste vriend. Deze Zelda wist mij met haar kleurrijke wereld, dito characters, open gameplay en prachtige geheimen helemaal op te slokken. Zelfs in handheld-mode was ik even helemaal weg uit de werkelijkheid, en kon ik even een uitstapje maken naar een wereld waarin mijn grootste zorg mijn leeglopende energie-meter was wanneer ik aan een bergwand hing boven een waterpoel.

Deze opslokkende ervaring was echt wat ik nodig had, ik was even helemaal weg uit die klotenzooi die mijn leven voor moest stellen. Toch kon ik het niet van mij afzetten dat het spel haast een metafoor was voor wat ik op dat moment doormaakte ; Ganon voelde aan als een kanker, en de spelwereld als mijn leven op dat moment. Ganon maakte namelijk het fictieve land Hyrule en haar inwoners letterlijk en figuurlijk kapot, net als die rotziekte op dat moment de wereld onder mijn voeten aan het weghalen was. Het grote verschil? In Hyrule kon ik wat tegen dit kwaad doen, in de echte wereld helaas niet. Toch voelde dit positieve verschil maken in de virtuele wereld op een of andere manier bijzonder goed. Wellicht gaf het gevoel van controle hebben mij nu meer voldoening door het feit dat ik zelf voor mijn gevoel in de reële wereld nergens meer controle over had.

De frustratie en woede:

Niet alleen wilde ik vluchten uit de werkelijkheid vanwege mijn verdriet, ook voelde ik meer dan eens woede in mij opborrelen. Ik was zo boos op alles en iedereen dat mijn pa ons moest verlaten, want waarom hij?! Waarom moest hij dood? Wat is daar in godsnaam de zin van? Ik heb die man nodig, ik kan niet zonder hem. Er gonzen op zo’n moment zoveel vragen door je hoofd ; wat gebeurt er met ma wanneer zij straks alleen achter blijft? Wat gebeurt er met ons boerenbedrijf en ouderlijk huis wanneer hij weg is? Wie moet ik straks om raad vragen? Wat als…

Zoveel vragen en zo weinig antwoorden. Het maakt je verdrietig en het maakt je boos, zo ontzettend boos. Ik heb ‘s nachts wel eens letterlijk met mijn kop in het kussen mijn hele matras fijn lopen stompen omdat ik zo gigantisch kwaad was om wat ons als gezin aangedaan was. Je bent zo machteloos en verdrietig dat dit zich echt uit in boosheid en woede.

Ook deze woede moet je kwijt, al wil je dit alles behalve botvieren op familie of vrienden. Hier hebben zowel ‘Bloodborne’ als de ‘Dead Space’ games mij een behoorlijk goed alternatief in geboden. Want als je oprecht kwaad bent dan is niks zo heerlijk als het in de pan hakken van duistere beesten, maar voelt het ook als een godengeschenk om met een paar zware geweren een zooi buitenaards gespuis helemaal aan puin te schieten ; PAF! PAF! PAF! IT’S ALL YOUR FAULT SHITBRICKS!

Met name Bloodborne wist qua afreageren veel voor mij te betekenen. Want dit spel was bij tijd en wijlen zo pittig dat ik echt gefrustreerd begon te raken. En frustratie bovenop frustratie zorgt voor een ultiem fanatisme en de drang om te winnen. Wanneer een zwaar gevecht eenmaal ten einde en gewonnen was dan voelde dit ook echt als een dik vet victorieus gevoel. Met een diepe zucht plofte ik na zo’n gevecht met mijn rug achterover op de bank en gooide mijn armen de lucht in met een grote ‘FUCK YEAH!’. Het zorgde voor een soort voldoening die ik echt even nodig had. Bloodborne en Dead Space waren voor mij een ongelofelijke uitlaatklep voor alles wat mij dwars zat.

Dead Space had hierin zelfs een dubbelrol, want ook daarin staat het onderwerp verlies centraal. Dit verlies had dan misschien een andere context ; het liet mij nadenken en verwerken. Dit gegeven zorgde ervoor dat Dead Space mij niet alleen uit liet razen maar mij ook op bepaalde momenten met beide benen op de grond zette. Want ook geloofskwesties gaat deze game niet uit de weg, en nadenken over het hiernamaals doe je geregeld wanneer je iemand verliest. Dead Space bezat daarmee dan ook onverwachte thema’s die gek genoeg een bepaalde aansluiting vonden met de problemen uit mijn realiteit.

Toe aan vrolijkheid:

Op een gegeven moment was mijn vluchtgedrag praktisch weg en mijn woede wat meer gestild . In plaats daarvan kreeg ik gelukkig weer de behoefte om te lachen, de drang om weer eens wat vrolijks mee te maken. Laat mij je vertellen dat games ook hierin veel kunnen betekenen.

Zo was daar Viva-Pinata die na lange tijd weer eens een lach op mijn mond bracht. Niet alleen door de kleuren en humor die de game bezit, maar ook door de persoon met wie ik deze game speelde. Want in deze periode heb ik een meisje leren kennen die ik op dit moment met trots mijn vriendin mag noemen (Had ik al gezegd dat 2018 een jaar is waar ik met gemengde gevoelens op terug kijk?). Zij is totaal geen gamer, maar VP wist haar hart te stelen en binnen de kortste keren was zij een fanatiekere gamer dan ikzelf en draaide mijn 360 met name overuren door haar gamegedrag. Haar plezier bij het spelen van de game, de eerder genoemde humor en de verslavende gameplay wisten mij weer aan het lachen te krijgen.

Wat heb ik genoten van alle tijd die ik in onze tuin heb doorgebracht, en heb ik vaak met een glimlach op mijn smoel gekeken naar het bijzondere gedrag van de verschillende papieren beestjes. Niet alleen was het ‘aapjes kijken’ leuk om te doen, ook bood de game rust en ontspanning. Iets wat zeer welkom was, dankjewel Rare!

Een ander beestje (zeg gerust beest) waar ik met volle teugen van genoten heb is ‘Trico’ uit ‘the Last Guardian’. De game zelf vond ik vaker frustrerend dan leuk, maar dit geweldige vormgegeven, geanimeerde en geprogrammeerde beest wist mij echt te verbazen. Niet eerder was een organisme in een game zo levensecht voor mij. Meer dan eens moest ik glimlachen om het katachtige beest dat soms door je ziel heen lijkt te kijken. Trico wist mij zo te raken met zijn ‘echtheid’ dat ik totaal gehecht aan hem raakte. Zelf mag ik in mijn huurwoning helaas geen huisdieren, maar Trico was soms voor mij dat jonge katje dat van hort naar her springt en je constant aan het lachen maakt met zijn nieuwsgierigheid.

Zucht.. acceptatie (soort van):

Dan is het tijd voor het allermoeilijkste moment binnen een rouwproces ; poging tot acceptatie. Het accepteren wanneer een dierbare te jong sterft doe je niet met het grootste gemak(misschien wel nooit). Het voelt onnatuurlijk, verkeerd en bovenal erg oneerlijk. Want waarom mag een ander zijn ouders bezoeken in het bejaardentehuis, en mag ik niet eens meemaken dat mijn pa met pensioen gaat? Toch zul je moeten accepteren dat het leven je gebeurt en je toch echt verder moet na de tragische wending die het heeft ondergaan. In deze periode dacht ik erg veel na en droomde veel over alle dingen die ik in mijn leven met mijn vader heb mogen beleven. Wat een machtige dingen hebben wij samen mogen doen en wat denk ik hier met een overweldigend verlangen naar terug. Mijn pa liep als een rode draad door mijn leven, dit liet de game ‘Unravel’ mij afgelopen jaar meer dan eens beseffen. Want ook in die game doorloop je het leven van een persoon op een zowel heerlijk rustgevende als een soms hectische wijze.

De emotie en herinneringen die deze game mij voorschotelde koppelde ik gelijk aan mijn eigen ervaringen ; dat dagje strand, het zoeken van mos in de bossen voor een kerststal, het helpen op de boerderij, de vakantie op de Ardennen, de… je hoort het al, Unravel deed mij beetje bij beetje terug denken aan mijn eigen leven en mij beseffen hoeveel geluk ik met de man die mij heeft opgevoed. Vertrekken mocht hij niet, maar net als in Unravel is je rode draad soms korter dan je had voorzien.

Met dit artikel wil ik niet beweren dat games al je problemen oplossen. Sterker nog, ik denk zelfs dat games soms een gevaarlijke uitvlucht kunnen zijn. Want ze hebben de eigenschap je op te slokken en weg te trekken uit je (niet altijd even prettige) realiteit. Het is belangrijk je problemen in het gezicht aan te kijken en niet uit de weg te gaan. Wees er dus verdacht op dat het virtuele niet het reële overneemt, want dan heb je er zo een probleem bij die je er juist op zo’n moment niet bij kunt hebben. Soms is het echter wél erg fijn de problemen even te laten voor wat ze zijn, al is het maar voor een uurtje. Net als boeken en films bieden games hierin een mooie uitweg en soms zoveel meer. Ze verschaffen je een tijdelijk verblijf op een plaats die niemand kent, niemand bezoekt en waar niemand je lastig valt (tenzij je in de huiskamer gamed).

Games bieden soms een oase om je even in terug te trekken, maar net als bij een oase is het belangrijk om na een periode van rust je originele reis weer voort te zetten!

Ik wens jullie allen een fijne jaarwisseling en een geweldig 2019 toe!

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Prachtig geschreven en op een andere manier herkenbaar voor mij. Ikzelf kamp dagelijks met veel pijn. Daardoor kan ik helaas niet meer werken en word ik op tal van manieren beperkt in "leven". Gek genoeg ga je dan ook een rouw proces in waar je afscheid neemt van je vorige leven en dien je je waarden en doel in het leven drastisch bij te stellen.

    In games mankeerde ik niets, auto rijden, rennen, springen, virtueel kon ik alles en meer. In het begin was dat erg confronterend om je projectie in de digitale wereld gezond en wel te zien maar langzaam aan kan je voor een klein deel terug winnen wat je verloren hebt. Tot het moment dat ik enorme hoeveelheden morfine ging gebruiken om de pijn van de dag door te komen. Geen game kwam ik meer door. Dat waren de donkerste 14 maanden van mijn leven. Maar gelukkig kwam ik daar weer vanaf.

    Helaas ben ik geen goede gamer meer. Ik speel de games op easy of normal en sta regelmatig om mij heen te kijken om van de digitale wereld te genieten. Dat geeft enorm veel voldoening en plezier. Maar games zijn inderdaad niet een alternatief. Het maakt de transitie naar een nieuwe situatie makkelijker.

    Heel veel sterkte met het verwerken van het verlies van je vader.
  • @tielo

    Wauw, bedankt voor het delen van je verhaal. Wat fijn dat je herkenning hebt weten te vinden in mijn artikel. Ik heb getwijfeld dit te plaatsen omdat het nogal persoonlijk is en veel van mij als persoon blood legt. Maar jouw reactie maakt mij blij dat ik dit toch gedaan heb.

    Dankjewel voor ie compliment en je medeleven (al wil ik, hoe goed bedoeld ook, dat dit niet een condoleance register wordt, dat was niet mijn doel met dit artikel) ou je haaks kerel. Zo te horen heb je genoeg op je bordje gehad, en is het nog steeds zwaar genoeg allemaal.
  • Aangrijpend stuk, respect dat je het deelt. Games kunnen in de nare fasen van je leven veel betekenen inderdaad. Ik ben blij dat sommige titels er waren toen ik in de put zat.
  • @Jack O

    Dank voor je reactie. Zelf ook door een moeilijke tijd gegaan?
  • @benjaminben dat kun je wel stellen. Heb er nog iets over geschreven, staat vrijdag op de website.
  • @Jack O

    Oke, vervelende om te horen, maar naar je artikel ben ik eigenlijk best benieuwd!

    even Off-T:

    zie jij kans om met de rest van je IG team te overleggen of de 'bewerken' knop niet terug kan bij de member-content? Dat jullie ons spul van te voren door willen lezen snap ik heus wel, maar het niet kunnen reviseren van je tekst is echt een gemis. Ik zie nu zoveel fouten in lay-out en ook wat talige, die ik anders gelijk aan had gepast (je ziet gek genoeg toch meer wanneer het eenmaal op de site verschijnt).

    Ook lukt het plaatsen van afbeeldingen mij niet, wanneer ik dit doe dan plakt de editor mijn tekst in één lap aan elkaar. En deze vervolgens weer scheiden is echt een , bij gebrek aan een beter woord, kutklus. Ik gebruik Chrome, kan dit hier aan liggen?

    Alvast dank.
  • @benjaminben Ja de bewerkingsknop is een groot gemis. We hebben deze punten aangekaart bij de techniek en er wordt aan gewerkt. Helaas kost het erg veel tijd en moeten we nu roeien met de riemen die we hebben.

    Ik probeer bij het online zetten zoveel mogelijk de tekst netjes te maken, maar soms lukt dat niet. Wellicht helpt het om eerste je tekst vanuit Word in notepad te plakken (dan verdwijnt de opmaak) en em dan in het tekstveld te plakken.
  • Mooi verhaal gozer, thanks voor het schrijven en plaatsen. Dat games uit zulke verschillende hoeken (van Bloodborne tot Viva Piñata) in die fases allemaal zo'n betekenis kunnen krijgen hè…

    Sterkte en het beste voor het nieuwe jaar.
  • @That Mr Awesome

    He dank voor je reactie! Net als muziek verschillende genres kent die bij een bepaald gevoel kunnen horen, is dit naar mijn idee ook zo bij games. Dank voor het lezen.
  • Ik vind het heel bijzonder dat je deze (mooie!) tekst deelt hier. Heel oprecht en inzichtelijk.

    Dead Space is een gruwelijk onderschatte game. Ik denk dat men snel afhaakt bij het zien van de gore necromorph en zo niet door heeft hoe mooi de game omgaat met verlies, ontkenning, acceptatie en de verwerking ervan.

    Alle goeds voor jou in 2019! Dat het mooie ervaringen voor je mag brengen.
  • @Bert de Vries

    Heel erg bedankt voor je reactie Bert. Dead Space heb ik lang gemeden maar laatst voor een prikkie de drie delen opgepakt. Heb ervan genoten, zowel qua sfeer en verhaal. Maar ook de groei die duidelijk te zien is van titel tot titel is tof. De game bezat verhaaltechnisch veel meer diepgang en een hele andere inhoud dan ik had verwacht.

    Jij ook alle goeds gewenst :)
  • @benjaminben Deel 2 is game-technisch heel sterk. Speelt lekkerder dan deel 1, maar kent niet die diepgang, helaas.
  • @Bert de Vries

    Klopt helemaal, deel 1 is het verhaal een stuk toffer. deeltje 2 is wat meer een rehash. Deel 3 daarentegen voelde weer totaal filmisch vergeleken met de vorige delen. Al kon ik de simpelheid van deel 1 ook wel waarderen, deze voelde hierdoor toch ietwat realistischer.
  • Wow, mooi en heftig stuk tekst en goed om te lezen dat games zoveel voor je betekenen. Zelf heb ik gelukkig nog niet iemand hoeven verliezen die zo dichtbij staat als bijvoorbeeld een ouder.

    Ik denk dat bij mij het gamen wat minder werkt. Ik ben een heel nuchter persoon en als ik me niet fijn voel, dan weet ik dat ik me niet kan focussen op een game. Dan speel ik als een zombie en denk ik alleen aan de echte wereld (hetgeen waar ik mee rondloop) en dan kom ik totaal niet in een game. Sowieso ben ik niet zo'n diepe denker die situaties in een game met het echte leven vergelijkt. Jij maakt de vergelijking met Zelda bijvoorbeeld en je zegt duidelijk dat dit natuurlijk niet helemaal hetzelfde is, maar op zo'n manier denk ik helemaal niet over games na.

    Ik moet echt dingen met andere mensen doen als ik me minder goed voel, want met gamen ben je meestal toch alleen en dan ga te veel nadenken.

    2019 wordt vast een beter jaar voor je!
  • @Luigi1985

    Dank je! Geschreven vanuit het hart en zwaar getwijfeld of ik het wel zou plaatsen. Ik snap jou ook, soms voel ik mij zo kut dat ik niet kan gamen. Je gedachten dwalen dan te veel af en je hebt je hoofd er simpelweg niet bij. Maar tjah, ik heb wel dat ik parallellen zie tussen gegevens uit games en mijn realiteit. Dat is voor mij dan ook echt een kracht die ik in games heb ontdekt (muziek en films kunnen dit ook voor mij betekenen).

    Dank voor je reactie en het delen van jouw point of view.
  • Heftig om te lezen, maar het is je super erg gegund dat je ondanks het overlijden van je vader wel een leuke meid bent tegengekomen, wees er zuinig op!

    Het begin van 2018 was voor mij ook niet heel makkelijk, ik was met mijn tweede studie gestopt en wist niet meer wat ik met mijn leven aanmoest. Niks leek mij leuk en ik wilde alleen maar deze wereld ontvluchten. Tot ik Persona 5 had gespeeld en anime als medium heb leren kennen. Ze hebben mij zoveel levenslessen geleerd over dat je nooit moet opgeven, er altijd licht aan de andere kant van de tunnel is en nog zoveel meer. Met positiviteit is er zoveel te bereiken.

    Inmiddels is bij mij halverwege 2018 eindelijk het kwartje gevallen. Ik weet nu precies wat ik wil en wat ik daarvoor nodig heb, ben erg gemotiveerd. Ook zit ik super in mijn vel en levenslustig als de pest! In 2018 heb ik mijn lessen geleerd en nu gaan we knallen!

    Het is ongelofelijk wat een medium voor je kan doen in het echte leven, kon mij dus ook erg vinden in jouw stuk. Top geschreven!
  • @Skirroz98_NL bedankt voor je reactie. Iedereen heeft zo zijn eigen problemen, vastlopen in je toekomstplannen is ook echt niet tof. Fijn dat alles goed gekomen is, en idd, gamen kan bij persoonlijke problemen een bijzondere rol spelen. Mits je de juiste games treft ;) Dank voor het delen van je persoonlijke verhaal
  • Beetje late reactie, maar sterkte met je verlies! Helaas ben ik ook mijn vader verloren afgelopen jaar, aan asbestkanker. In mijn geval was ik ook (iets te) veel aan het gamen, om maar te ontsnappen aan de stress die andermans ziektebed met je mee brengt.
    Ik moet wel zeggen dat het daarna en nog steeds erg lastig is om de "dagelijkse" dingen weer op te pakken na zo'n periode, en games even links te laten liggen.
    In mijn geval waren het overigens voornamelijk "simpele" games waar je niet bij na hoeft te denken. Zoals Overwatch, PUBG en Rocket League. Nieuwe games als Red Dead 2 kostten mij zo veel energie, dat ik ze eigenlijk maar een paar uur speel en niet meer heb opgestart. Misschien toch maar weer proberen..
    Toevallig ben ik ook met Dead Space begonnen, welke me erg trekt! Maar de sessies duren meestal maar een uurtje, waarna ik weer PUBG of (dankzij Bert) Destiny 2 start.
  • @Gaaiz
    Bedankt voor je reactie, jij ook veel sterkte met jouw verlies. Ik merk dat jij games niet op een zelfde wijze speelt als ik doe tijdens rouw, maar toch haal jij kennelijk metname voldoening uit het uiten van frustratie (als ik je games zo zie). Wat vind jij van Dead Space? Bij deeltje 1 begonnen?

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren