1. Mini-Reviews #8: Project Druid, Little Adventurer III en Crazy Pixel Streaker

Mini-Reviews #8: Project Druid, Little Adventurer III en Crazy Pixel Streaker

Wie actief is op de Discord van InsideGamer, heeft allicht wel eens gezien dat de moniker Lord of Shovelware naast mijn voornaam prijkt. Dit is een bijnaam die ik gekregen heb op een andere server, waar ik met regelmatig keys uitdeel die ik dubbel heb gekregen in bundels. En zoals je kon raden, vallen deze games doorgaans onder de noemer shovelware.

Ik heb nooit begrepen waarom de term shovelware zo’n negatieve lading met zich meedroeg. Immers had ik er genoeg gespeeld die best leuk waren. Maar voor elke Count Logica of Mousecraft die ik tijdens het maken van deze artikelreeks tegenkwam, stuitte ik op meerdere German Fortress 3D, Bonsai en Project Druid.

Project Druid is een hommage aan de originele Druid op de Commodore 64. Dit betekent dungeons verkennen terwijl je spreuken op spinnen, spoken en skeletten schiet, in de hoop dat je de sleutel vindt die de uitgang ontgrendeld. Het is wat oubollig en speelt óntzettend traag, maar daar valt mee te leven. Toch is het spel een absurde nachtmerrie, hetgeen alles te maken heeft met de ontwikkelaar erachter.

Misschien heb je de screenshot al bekeken en zag je daaraan dat de game oogt alsof het in RPGmaker is gemaakt. Daar is niets mis mee. Niet enkel is het een behoorlijke veelzijdige engine, maar hij is doorgaans ook nog erg stabiel. Project Druid is dat niet. Vanaf level twee kom je vast te zitten achter elk ding dat je kunt zien én niet kunt zien, krijg je last van enorm veel input lag en gaan de nummers van de soundtrack door elkaar heen spelen. En hoe verder je in de game komt, hoe erger het wordt. Mocht je desondanks willen doorzetten, dan kan je je lol op. Want als je weer eens in het luchtledige hangt mag je helemaal opnieuw beginnen, daar de game afsluiten je terug naar level 1 stuurt. Fuck!

Project Druid

Met een beetje vergiffenis en goede zin had ik Project Druid nog een zesje willen gunnen. De game is ouderwets en trager dan opa in de ochtend, maar is een hommage aan een game die niet anders was. Dus daar valt weinig van te zeggen. Dat praat echter niet goed dat de game zovéél bugs heeft dat je na het spelen ongediertebestrijding nodig hebt.
2
Score
20
Score: 20
  • Pluspunten
  • Het doet het origineel eer aan
  • Minpunten
  • Bugs
  • Glitches
  • Crashes

De laatste editie van Mini-Reviews was niet bepaald een prettige om te moeten schrijven. Het programma dat de games voor mijn artikelen uitzoekt is met enige regelmaat slecht gezind, maar had het bij deeltje zeven toch echt op mij voorzien. Maar helaas blijft het daar niet bij. Want we hebben in deze editie niet enkel het erbarmelijke Project Druid, maar ook Little Adventurer III.


Je zou denken dat iemand bij zijn derde game geleerd zou hebben wat gamers wel of niet op prijs kunnen stellen. Toch? Niet de ontwikkelaar van LA3. Niet enkel oogt de game extreem matig en passen de assets flips niet eens bij elkaar, maar er zijn geen sound effects, geen colission detection, geen verhaal, geen noemenswaardige gameplay en geen plezierige momenten. Het enige wat Little Adventurer III met zich meebrengt, is een vijf minuten lange aaneenschakeling van feitelijk niet aan elkaar hangende gebeurtenissen in een al net zo vage wereld. En zelfs die paar minuutjes moet je niet aan deze rommel willen verspillen.

Little Adventurer III

Little Adventurer III is dé definitie van shovelware. Het is een asset flip die net genoeg bij elkaar heeft geniet om zich een werkend product te kunnen noemen…als je je ogen dichtknijpt…na een flink avondje zuipen…en zonder je bril op te zetten…
1
Score
10
Score: 10
  • Pluspunten
  • I wish
  • Minpunten
  • Little
  • Little Adventurer
  • III

Wie een beetje mijn artikelen heeft gevolgd, is allicht opgevallen dat mijn focus sterk ligt op singleplayer-avonturen. En hoewel dat grotendeels te wijten is aan eerdergenoemd programma, is het feit ook dat ik slechts zelden met andere speel. De reden daarvoor is simpel: in de meeste gevallen zijn andere personen nadelig voor de ervaring. Crazy Pixel Streaker is echter het leukst met een groep.

In deze knotsgekke game word je op een speelveld gedropt waar alsmaar groter wordende groepen vijanden het op je gemunt hebben. Aan jou de taak om niet enkel in leven te blijven, maar er ook zo veel mogelijk om te leggen voor die sweet sweet high score. Je hebt hiervoor zowel melee als ranged aanvallen tot je beschikking, evenals een klein assortiment aan power ups én voetballen die als geïmproviseerde sloopkogels functioneren. Maar daar ga je niet ver mee komen in je eentje. Zoals gezegd is Crazy Pixel Streaker namelijk het best met vrienden. Toch hoef je die niet te verzamelen in je woonkamer, noch dien je ze te overtuigen dat ze de game moeten kopen. Crazy Pixel Streaker ondersteund immers Remote Play, waarmee gamers in je vriendenlijst op afstand mee kunnen doen met jouw lokale sessie zonder dat ze de game hebben, hetgeen in mijn speelsessie uitstekend werkte. CPS is zeker geen Super Smash Bros., Rock Band of Mario Kart die we telkens weer bovenhalen, maar kan zeker zo nu en dan voor een half uurtje vermaak zorgen.

Conclusie en beoordeling

Crazy Pixel Streaker

Crazy Pixel Streaker is niet de meest innovatieve, interessante of indrukwekkende game. Het simplistische sfeertje en de basale endless horde gameplay gaan na een half uurtje wel vervelen, maar dat is voldoende voor een game die je eigenlijk enkel moet spelen wanneer je met vrienden lekker melig doet. En daar je slechts één exemplaar nodig hebt, kun dat half uur makkelijk zo nu en dan herhalen.
6
Score
60
Score: 60
  • Pluspunten
  • Slechts een persoon hoeft de game te hebben
  • Chaotisch plezier voor vier personen
  • Minpunten
  • Niet leuk in je eentje
  • Weinig diepgang

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren