1. Mosterd na de maaltijd: AC: Odyssey: Lot van Atlantis doet best wat goed, en best wat fout

Mosterd na de maaltijd: AC: Odyssey: Lot van Atlantis doet best wat goed, en best wat fout

Met Assassin’s Creed: Valhalla zojuist uitgebracht nu nog praten over de tweede uitbreiding van Assassin’s Creed: Odyssey, Lot van Atlantis, is alsof je een allang afgekloven koeienskelet uit de sloot haalt. Maar ik had nog aantekeningen liggen en zeeën van tijd, dus waarom niet. Aangezien het al zo lang geleden is dat Lot van Atlantis werd uitgebracht, voel ik mij minder geneigd om grote plotpunten te abstraheren. En omdat het zo lang geleden is sinds ik heb gespeeld, is niet zo gepolijst als ik van mezelf gewend ben en meer uit de losse pols, dus neem dat zoals je wilt. Afijn, laten we beginnen.

Noot: voor leesbaarheid zal alleen Alexios gebruikt worden als verwijzing naar het speelbare personage. Tenzij expliciet aangegeven is alles ook van toepassing op Kassandra.

Minder kan meer zijn
Waar Erfenis een uitbreiding was die zich exclusief op plot richtte, is Lot van Atlantis meer van alles wat Odyssey te bieden heeft. De speler moet nieuwe mythische werelden verkennen, missies uitvoeren en nieuwe vaardigheden verwerven zoals in het hoofdspel. Dit klinkt misschien vermoeiend voor hen die vinden dat Odyssey te groot was, maar de verkleinde schaal maakt alles een stuk beter. Elke episode legt nadruk op een specifiek component. Zo draait de eerste episode om het veroveren van regio´s, en de tweede om het opsporen van belangrijke individuen. Deze mechanieken zijn onlosmakelijk van het plot, waardoor (bijna) alles wat het spel je te doen geeft ook echt relevant voelt.
Een uitbreiding van deze schaal kan niet compleet zijn zonder de speler nieuwe speeltjes te geven. Sommige vaardigheden krijgen een alternatieve versie, die vaker niet dan wel iets te maken hebben met de originele vorm. Zo kan de vaardigheid waarmee Alexios zich als een stier door zijn vijanden heen beukt vervangen met één waarmee hij niet zichzelf maar een holografische stier het werk laat doen. De nieuwe vaardigheden kunnen goed van pas komen, aangezien Lot van Atlantis de moeilijkheidsgraad opvoert. De generieke wachters zijn een stuk gevaarlijker geworden nu ze Alexios´ vaardigheden kunnen vergrendelen, en elitesoldaten die eerder vechten als minibazen moedigen sluipen en tactisch vechten aan. Om nog maar te zwijgen over de gigantische mythische wezens zelf.
Het gordijn trekt weg
In Lot van Atlantis wordt Alexios de Matrix ingestuurd in de vorm van mythische plaatsen binnen de Griekse mythologie. Een simulatie in een simulatie; heel meta, UbiSoft. Dit geeft de ontwikkelaar wel de gelegenheid om weer eens de verbeelding te laten spreken. Ja, het is haast vanzelfsprekend te noemen dat wanneer UbiSoft een spelwereld voor AC in elkaar zet het er in ieder geval goed uitziet, maar dat de sleur er ook in komt.
Elke episode heeft zijn eigen locatie, waardoor elke aflevering nieuw oogt. De eerste episode brengt Alexios naar Elysium, het paradijs van Grieken met uitgestrekte bloemenvelden, geregeerd door Persephone. De tweede naar Hades’ onderwereld, wat wegheeft van Tolkien’s Mordor met een Warhammer-saus erover. De derde bevat Atlantis zelf, waar UbiSoft Minas Tirith na heeft gebouwd, geregeerd door Poseidon. Klassieke Griekse architectuur wordt aangevuld met een futuristische versie ervan. Teleporters maken gebouwen op onorthodoxe locaties mogelijk. Maar het meest interessante van Lot van Atlantis is dat het de speler inzicht geeft in de Isu zelf. Onze scheppers zijn minstens een kop groter dan mensen, geven licht in het donker, en ondanks dat ze mentaal niet afwijken, is het hen niet ongewoon om op hun schepselen neer te kijken. Als een slavenhouder die neerkijkt op zijn eigendom, denken velen van de Isu het beter te weten. Het nadeel van deze kennis is dat het de mystiek en speculaties rond de Voorgangers vernietigt, maar aangezien alles wat Lot van Atlantis voorschotelt een simulatie is, is het altijd de vraag waar de waarheid ligt, wat echt is en wat niet.
Goden in de machine
Met alle zaakjes in het hoofdverhaal van Odyssey afgerond en de staf van Hermes in handen, wordt Alexios door een holografische kopie van de Isu Aletheia eropuit gestuurd om de kennis te vergaren hiermee om te gaan opdat hij niet gek wordt zoals Phytagoras.
Ubisoft lijkt het verhaal een stuk serieuzer te nemen dan vorige uitbreiding, alleen al vanwege de gratis proloog. Maar zoals alles dat met Odyssey te maken heeft; intentie is iets anders dan uitvoering. De heersers van de drie rijken zijn vooral bezig met triviale politieke spelletjes en zien in Alexios een middel daarvoor. Zo is de controlefreak Persephone in de eerste episode bereid haar hele rijk in oorlog te dompelen, alleen maar omdat de mens Adonis het wil verlaten. De speler is vooral bezig door andermans hoepels te springen waardoor het hoofddoel van het plot uit oog raakt. De kennis dat Elysium, de onderwereld en Atlantis niet echt zijn maakt keuzes maken een kwestie van min-maxen. Ook dit wordt al snel duidelijk wanneer Persephone Alexios beveelt om Leonidas te doden zodat hij niet voor Adonis kan vechten. En al zijn er in Elysium echte mensen, hoe is dat vast te stellen?
Er zijn zeker dingen in Lot van Atlantis die slim geschreven. De onderwereld in de tweede episode geeft de ruimte om personages te recyclen zonder dat het geforceerd is. Een hoop personages in Odyssey’s hoofdverhaal gaan immers dood, en hen gemoedsrust in het hiernamaals geven voelt logisch. Hades als personage doet veel denken aan de mythische verhalen waarin de figuren cryptische signalen afgeven die te laat worden begrepen en inventieve straffen worden uitgedeeld, zij ze terecht of niet. Maar net als bij het subplot van Persephone, wordt ook die van Hades niet afgerond, alsof het niet relevant is.
Over de derde episode is verreweg het meest over te zeggen. Alexios wordt door Poseidon benoemd tot ‘dikastes’, en spreekt hierdoor in de naam van de zeegod. Dit is niks meer dan een chique woord voor loopjongen, want net als voorheen wordt de huurling van hot naar her gestuurd door hen die zogenaamd onder hem staan in de hiërarchie. Als ik mij alleen aan Poseidon hoef te verantwoorden, waarom moet ik dan nog steeds door legerbases heensluipen en vechten?
Atlantis’ plot heeft door de raakvlakken met de Desmond-sage een nostalgische tint. Het gaat vooral over het conflict tussen de mensen en haar scheppers, hoe ze elkaar wantrouwen en hoe de Isu hun eigen creaties niet als volwaardig zien. De diepte in deze thema’s wordt pas aan het eind echt opgezocht, wanneer Juno en Aita hun entree maken. Maar aangezien we al weten hoe het hen zal verlopen, is het niet zo imponerend als zou moeten. Hun aankomst demonstreert vooral hoe de Isu op extreme wijze reageren bij gevaar. Zelfs als het gevaar geweken is of andere oplossingen voor handen liggen, zullen Isu er niet voor schromen om vrij letterlijk het einde van de wereld in te luiden om ervoor te zorgen dat het kwaad niet opnieuw kan geschieden.

Aangezien Alexios vooral een avatar van de speler is, ontwikkelt hij ook in Lot van Atlantis niet. Op de momenten waar het gerechtvaardigd is om vragen te stellen, stelt hij ze niet. Ongeacht wat voor waanzinnige ideeën zijn Isu-overheersers hebben, Alexios gaat er gewoon in mee. Dus aan het eind van zijn reis bleef ik achter met vragen. De antwoorden die Aletheia geeft zijn een mislukte poging om een moraal van het verhaal mee te geven, maar de vragen waar ik mee begon blijven onbeantwoord. Waarom bestaat Hermes’ staf? Wat is zijn doel?
In tegenstelling tot Erfenis speelt in Atlantis het moderne plot weer een rol. Na een lange aanloop via de gratis proloog, waar te veel dingen als gegeven worden genomen zoals Layla die opeens van dezelfde bloedlijn is als Alexios, probeert Aletheia Layla wijs te maken met Hermes’ staf via Alexios’ reis door de drie rijken, zodat zij de ruïnes van Atlantis kan openen. Het moderne plot geeft een organische overgang tussen de episodes door Layla aan het eind van elke aflevering een klusje te laten doen. Dit brengt eindelijk conflict terug in het moderne plot, al blijft de spanning uit. Victoria, Layla’s dokter die zich bij haar heeft gevoegd, lijkt de memo te hebben gemist en denkt nog steeds dat dit een onschuldig avontuur is. Wanneer ze aangevallen worden door Abstergo’s commando’s, lijkt ze haast verrast dat Layla hen doodt. Victoria speelt ook een sleutelrol in het slechtst geschreven moment in Lot van Atlantis. Layla toont een gedrevenheid en obsessie om Atlantis te openen. Waar is deze op gebaseerd? Wat staat er op het spel? Wie weet. Victoria wordt steeds achterdochtiger, maar het vergt meer dan slechts Layla’s gedrevenheid om dat te rechtvaardigen. Wat is Victoria’s ervaring dat ze zo overbezorgd raakt? Ze haalt aan het eind van de tweede episode Layla uit de animus zonder duidelijke reden. Dit leidt tot een geforceerde tegenslag voor Layla, zonder enige fundering. De tegenslag is zo radicaal dat de schrijvers zichzelf in een hoek hebben geschreven en niet weten hoe ze eruit moeten komen. Het gevolg is dat de derde episode begint zonder dat de tegenslag echt overwonnen word. Layla lult Aletheia gewoon om en alles is weer koek en ei.

Waar Erfenis van het Eerste Mes het probleem blootlegde van Alexios’ plot, doet Lot van Atlantis dit met Layla’s plot. Waar begon het? Waar gaat het heen? Hoe verheft dit verhaal zich boven spectaculaire opvulling? De personages kunnen lullen als Brugman zolang ze maar willen, als er niet eens geprobeerd wordt een antwoord op deze vragen te geven, betekent het niks.

Conclusie en beoordeling

Mosterd na de maaltijd: AC: Odyssey: Lot van Atlantis doet best wat goed, en best wat fout

Erfenis van het Eerste Mes was mij wat karig voor de prijs, maar AC: Odyssey: Lot van Atlantis geeft je ditmaal wel waar voor je geld. Het brengt de speler dichter bij de Griekse mythen van weleer, en doet dit beter dan Origins’ Vloek van de Farao-uitbreiding. Als het gaat om ontwerp en gameplay, is het precies wat AC hoort te zijn: niet te groot in schaal en ter zake in wat het de speler laat doen. Het schrijfwerk gaat verder op dezelfde toer als Odyssey zelf, dus het niveau zal je niet verrassen.
0,1
Score
1
Score: 0
  • Pluspunten
  • Odyssey in het kort, maar krachtig
  • Uitdagendere vijanden
  • Prijskaartje nu wel gerechtvaardigd
  • Minpunten
  • Schrijfwerk, vooral in het moderne plot, is nog steeds een puinhoop

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren