1. Ni No Kuni 2: Revenant Kingdom review – Lang leve de koning

Ni No Kuni 2: Revenant Kingdom review – Lang leve de koning

Wereldvrede: de wens van menig mens, maar iets dat vaak wordt aangezien voor een idealistische fantasie. Wanneer de jonge koning Evan Pettiwhisker Tildrum precies deze wens uitspreekt over zijn toekomstige koninkrijk, klinkt er echter geen cynisch protest van zijn adviseurs, maar wordt er instemmend geknikt en actie ondernomen. In de wereld van Ni No Kuni 2 is geen plaats voor cynisme en voeren optimisme en kinderlijke naïviteit de boventoon – en dat werkt bijzonder aanstekelijk.
Ni no Kuni 2

Ni No Kuni 2 is misschien een vervolg op het bejubelde eerste deel voor de PlayStation 3, afgezien van de prachtige animatiestijl zijn de gelijkenissen ver te zoeken. Evans nobele en hoopgevende doel om de hele wereld onder één vlag te herenigen staat bijvoorbeeld in schril contrast met Olivers persoonlijke zoektocht naar zijn verloren moeder in het eerste deel. Behalve een andere cast en plaatsing in de tijdlijn heeft ontwikkelaar Level-5 ook de gameplay flink op de schop genomen.

Vernieuwd vechtsysteem

Gevechten spelen zich nu realtime af en zijn voorzien van meerdere strategische lagen. Evan en zijn vrienden hebben niet een, maar drie wapens tot hun beschikking, waartussen ieder moment geschakeld kan worden en waarmee zowel lichte als zware aanvallen worden uitgedeeld. Daarnaast bezit ieder personage een langeafstandswapen, variërend van toverstokjes tot pistolen, en worden speciale aanvallen opgeladen door vakkundig op monsters in te hakken. Ondertussen word je ook nog bijgestaan door kleine schattige wezentjes genaamd Higgledies, waarvan je er een heleboel kunt vinden in de spelwereld, die het strijdveld opschudden met kanonnen, genezende krachten en ander magisch gespook.

Ni no Kuni 2

Het vechten is van hectisch tot het chaotische aan toe, maar nog belangrijker: het is ontzettend leuk. Aan het begin van de game ben je vooral aan het button bashen, maar naarmate je de systemen beter onder de knie krijgt en de uitdagingen pittiger worden, is iedere schermutseling weer een feest. Enkel de Higgledies blijken uiteindelijk weinig toe te voegen aan de mix. Geen enkel moment hadden we het idee een gevecht beslecht te hebben dankzij een bijdrage van de wezentjes en hoewel je zelf de samenstelling van je Higgledy-gezelschap kunt aanpassen, is hier dus uiteindelijk weinig aanleiding voor.

Alles wat het licht beroert…

Dat de jonge Evan van zijn rechtmatige troon is gestoten tijdens een staatsgreep weerhoudt hem er niet van om een nieuw koninkrijk te stichten. Al vrij snel in het verhaal wordt daarom de eerste paal geslagen van Evermore, waarna er velen volgen terwijl je Evans rijk langzaam uitbreidt met nieuwe faciliteiten en bouwwerken. In de game vertaalt dat zich naar een aparte simulatiemodus vanuit vogelperspectief zoals we die kennen van clicker-spelletjes op de mobiel. De staatskas loopt langzamerhand vol naarmate de tijd verstrijkt en met de geïnde belastingcenten bouw je nieuwe voorzieningen, waar ondersteunend onderzoek kan worden uitgevoerd. Zo open je je eigen wapensmid en apotheek, maar ook instituten die Evans bewegingssnelheid of verdiende ervaringspunten verhogen. Wat begint als een geinige afleiding wordt al snel een obsessieve bezigheid, omdat er altijd wel weer een nieuwe actie valt te ondernemen in Evermore. Of het nou het aanstellen van nieuw personeel is, of het uit de grond stampen van een nieuwe boerderij.

Ni no Kuni 2

Al die werkplekken moeten natuurlijk bemand worden en voor het werven van nieuwe inwoners is Evan zelf de hoofdverantwoordelijke. In de hele spelwereld staan mensen te popelen om te verhuizen naar Evermore, maar daar tegenover staat altijd een rotklusje, zoals het slachten van een bepaald monster of het brengen van specifieke voorwerpen. Het rekruteren van nieuwe inwoners is daardoor aan een kant een leuke extra bezigheid omdat je je koninkrijk ziet opbloeien, maar het is tegelijkertijd jammer dat de bijbehorende zijmissies zo inspiratieloos zijn. Daar had meer ingezeten.

Sommige inwoners klussen bij in het leger van Evermore, waardoor er een interessante wisselwerking ontstaat tussen twee modi. Behalve regeren en rekruteren moet Evan namelijk ook zijn krijgsmacht aanvoeren. Dat gebeurt in de rts-achtige Skirmish-modus, waarin je vier troepen aanstuurt door ze om Evan heen te laten draaien. Elke legereenheid heeft een bepaalde specialiteit en via een steen-papier-schaarsysteem is het de bedoeling dat je de juiste eenheden naar de frontlinie ‘draait’ om de vijandelijke legers uit de weg te ruimen. Ondanks het kunnen aanvullen van nieuwe units met unieke aanvallen door meer vechters naar Evermore te brengen, krijgt deze modus niet genoeg diepgang om lang boeiend te blijven. Gelukkig legt het verhaal niet al te veel focus op dit aspect van de game, hoewel je je leger wel enigszins moet blijven onderhouden om later niet vast te komen zitten. Datzelfde geldt overigens ook voor het onderhouden van je koninkrijk.

Ni no Kuni 2

Terugkeer van de tekstballonnetjes

Evans zoektocht naar wereldvrede leidt hem langs allerlei nederzettingen, met elk hun eigen problemen die het gezelschap ‘toevalligerwijs’ oplost. Hier zien we toch nog de invloed van Ghibli doorschemeren, ook al is die studio niet meer betrokken bij dit tweede deel, door bijvoorbeeld de subtiele wijze waarop volwassen thema’s worden aangesneden. Denk aan de maatschappelijke onderdrukking van een ras, of een overheid die met een letterlijk alziend oog haar burgers in de gaten houdt: hoewel ze onschuldig vertolkt worden door charmante personages met dierenhoofden, zijn dit natuurlijk actuele politieke kwesties. Het is dan ook net zo onrealistisch als dat het verfrissend is hoe Evan dergelijke problemen weet op te lossen met enkel zijn onschuldige en altijd positieve instelling, en er bovendien geen zonde te groot is voor zijn vergiffenis. Ni No Kuni 2 is een sprookje in hart en nieren en de zoetsappigheid is niet voor iedereen weggelegd.

Het is daarom ook dermate zonde dat dit sprookje – letterlijk – niet helemaal goed uit de verf komt door de afwezigheid van de prachtige getekende tussenfilmpjes van Studio Ghibli, die zo kenmerkend zijn voor het eerste deel. Dit gemis had makkelijk opgevangen kunnen worden door meer ingesproken tussenfilmpjes toe te voegen, want de tussenfilmpjes die de game wél kent zijn nauwelijks van handgeanimeerde animaties te onderscheiden. Helaas zijn ook die schaars en wordt het gros van het verhaal wederom vertolkt aan de hand van tekstballonnetjes. Sommige verhaallijnen en personages krijgen hierdoor te weinig kansen om zich goed te ontwikkelen. De speler voelt zich daardoor minder betrokken, met als gevolg dat het verhaal bij vlagen gehaast aanvoelt.

Ondanks al zijn kleine gebreken is Ni No Kuni 2 een prachtige game geworden die werkelijk bol staat van de content. Tegenover elke saaie zijmissie staat er een episch gevecht met een van de vele ‘superbazen’, of een ontdekkingstocht in de meedogenloze Dreamer’s Door-levels, en hoewel het verhaal overheerst wordt door tekstballonnetjes, voelt elk tussenfilmpje als een welverdiende beloning waarbij je niet snel genoeg op de screenshot-knop kunt rammen. Met ongeveer veertig uur speeltijd is het niet de langste jrpg die we speelden, maar Evans avontuur is er niet een om snel te vergeten. Net als een echt sprookje.

Ni No Kuni 2 is vanaf 23 maart beschikbaar voor PlayStation 4 en pc. Voor deze review is de game gespeeld op een PlayStation 4 Pro.

FPS

Conclusie en beoordeling

Ni No Kuni 2: Revenant Kingdom

Koning Evan heeft niet alleen de harten van zijn volk veroverd, maar ook die van ons. Ni No Kuni 2 vertelt een hartverwarmend verhaal en is ook nog eens heerlijk om te spelen dankzij een bijzondere variatie aan gameplay. Niet alle elementen komen even goed uit de verf en de game trapt in veel van dezelfde valkuilen als zijn voorganger, maar als je vanaf de troon van Evermore uitkijkt over je zelfgebouwde imperium, voel je je de koning te rijk.
8,5
Score
85
Score: 85
  • Pluspunten
  • Vlot vechtsysteem
  • Ziet er prachtig uit
  • Eigen koninkrijk bouwen houdt je lekker bezig
  • Sprookjesachtig verhaal
  • Veel te doen
  • Minpunten
  • Oninteressante zijmissies
  • Skirmish-modus en Higgledies kunnen meer diepgang gebruiken
  • Te veel tekstballonnetjes

Dit artikel delen

Over de auteur

Alicia Tai Wordt graag meegevoerd naar post-apocalyptische landschappen, betoverende sprookjeswerelden of dystopische steden. Zal niet rusten tot Pikmin 4 is aangekondigd.

Reacties

  • Tot mijn (aangename) verbazing lag hij gisteren al op mijn deurmat:)! Gisteren al een klein beginnetje gemaakt, maar vanavond gaat het grote werk beginnen. Ik kan mij denk ik redelijk vinden in de review en verwacht tegen dezelfde plus- en minpunten aan te lopen.
  • GOTY materiaal. Dit wordt me nieuwe Nier, uitstellen en ooit is kopen !
  • Een ander vechtsysteem dan in deel één: I agree! Gevechten voelden heel langdradig aan in het eerste deel, daarom ben ik na verloop van tijd afgehaakt. Toch jammer, misschien, want wat een mooie game was het. Dat is ook wel de reden waarom ik nu twijfel deze aan te schaffen, misschien als ie eens in een aanbieding is. Het lijkt me ook een game om in een vakantie te spelen en niet zo tussendoor er steeds bij te pakken. Volgens mij doe je met korte gamesessies deze game geen eer aan.
  • Ga deze game toch maar halen binnenkort. Twijfelde in eerste instantie, wist niet of deze game wel iets voor mij was. Ook omdat ik het eerste deel had gemist. Maar dat schijnt niets uit te maken voor de beleving. Lees en zie tot nu toe veel goeie dingen over Ni No Kuni 2. Ben in ieder geval wel weer toe aan iets luchtigers en vrolijkers na Dark Souls 3 en Life is Strange. Thanks voor de review :)
  • Deze review heeft mij toch weer enthousiast gemaakt! Al speel ik liever deeltje 1 nog eerst, wordt tijd dat die eens naar de PS4 wordt geport!
  • Hoe zit het met de moeilijkheidsgraad, lees veel dat het wel echt te makkelijk is?
  • @Silverwolf Het begint vrij makkelijk (maar dat is niet zo vreemd) maar naarmate ik verder kwam in het verhaal merkte ik dat vijanden steeds vaker een hoger level hadden dan ik, terwijl ik wel gewoon zijmissies deed en veel vocht, en de game was daardoor eigenlijk precies goed qua moeilijkheidsgraad. Het is een beetje raar gebalanceerd, want als je hetzelfde level hebt als de vijanden, zijn gevechten inderdaad vrij makkelijk. Zolang je niet actief gaat grinden voor exp blijft de game uitdagend, althans dat was zo in mijn ervaring!

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren