1. Recensie: Fracture

Recensie: Fracture

Als het aankomt op videogames, ben ik niet bepaald kieskeurig. Vrijwel elk genre is vertegenwoordigd in zowel mijn fysieke als digitale collecties en wordt op zijn tijd actief gespeeld. Maar dat betekent natuurlijk niet dat ik geen voorkeuren heb. Zo loop ik bijvoorbeeld doorgaans niet warm voor shooters. Spellen als DOOM: Eternal en Halo bevielen in het verleden echter goed en daarom wil zo nu en dan nogal wel eens een shooter met een twist opstarten, zoals het op de Xbox 360 verschenen Fracture.

In Fracture reizen we af naar een Aarde in de volgende eeuw. Klimaatverandering is niet langer te ontkennen, daar de wereld gebukt gaat onder de desastreuze gevolgen. De Verenigde Staten zijn niet langer verenigd en hebben zich nu opgesplitst in de Atlantic en Pacific facties, die met elkaar in oorlog zijn getreden. Dit omdat Atlantic de mensheid toekomstbestendig wil maken met technologie, terwijl de Pacificans hebben gekozen voor genetische manipulatie die voor aanvang van de splitsing werd verboden. Om die exacte reden word jij erop uitgestuurd om de vijandelijke generaal gevangen te nemen, zodat de facties weer een kunnen worden.

This means war!

Je kon er natuurlijk geld op inzetten dat je missie niet zo makkelijk zou zijn en binnen no time zou escaleren. En dat is ook precies wat gebeurd. Generaal Sheridan weigert niet enkel om zich over te geven, maar gebruikt ook zijn genetisch gemanipuleerde soldaten om de tegenaanval te openen. Nu is het aan jou, soldaat Jet Brody, om je een weg te banen door vijandelijk gebied en alsnog je missie tot een goed einde te brengen.

Wat volgt is een vijf uur durend avontuur waarin je vrijwel eigenhandig verschillende sleutellocaties van de Pacificans met de grond gelijk maakt terwijl je de generaal op zijn hielen zit…en eigenlijk niet meer dan dat. Op het gebied van verhaalopbouw, karakterontwikkeling en het onderbouwen van motivaties doet Fracture het absolute minimum, maar ook helemaal niets extra. Aan het eind van de rit is niets geleerd, niets verkregen en niets beleefd. Je karakter heeft geen groei doorgemaakt en het enige wat veranderd is ten opzichte van waar je begon is dat de oorlog aan zijn einde is. Dat klinkt imposant, maar in een game als deze is dat de regel, niet de uitzondering. Maar allicht dat de gameplay een betere indruk maakt?

Kort gezegd: meh

Zoals gezegd in de inleiding heb ik mijn shooters het liefste met een twist en dat is exact de reden waarom Fracture op mijn radar is gekomen. Want hoewel je in deze third-person shooter machinegeweren, shotguns en raketwerpers in overvloed hebt, heb je ook tal van wapens die het slagveld beïnvloeden. Brody en vijanden kunnen op verschillende manieren de grond laten rijzen of zakken om bijvoorbeeld dekking te creëren of juist die van de vijand weg te nemen en zo het gevecht naar hun hand te zetten. En dat is ook wel nodig, daar sommige vijanden letterlijke magazijnen kunnen koppen op de normale moeilijkheidsgraad. Alleen is het niet zo goed gevonden als dat het ontwikkelteam leek te denken.

Terreinbeheersing is op papier een leuke gimmick, maar heeft te veel praktische implicaties om nuttig te zijn. Die cover die je maakt bijvoorbeeld, belet je immers zelf ook als je vijanden neer wilt halen. Bovendien is het in een slagveld vol heuvels veel te makkelijk om geflanked te worden. Hierdoor constateerde ik al snel dat de terreinverandering in de praktijk doorgaans meer risico’s met zich meebracht dan voordelen en beter links kon blijven liggen. En zonder die gimmick valt Fracture vrij hard door de mand. Het schieten zelf is immers weinig meer dan adequaat en de ‘’futuristische’’ wapens zijn meestal enkel visueel anders dan degene die je in hedendaagse shooter vindt. Er zijn uitzonderingen, maar die vertrouwen weer op het beïnvloeden van terrein en worden dus volledig genegeerd. Net als de multiplayer! Want natuurlijk hangt daar nu niemand meer rond.

Conclusie en beoordeling

Recensie: Fracture

Fracture is absoluut geen verschrikkelijke game. Het is enkel totaal onopvallend in het bestaande aanbod van first en third person shooters. Het idee van terreinbeheersing is leuk, maar heeft te weinig nut in-game om het boven de middenmoot te verheffen. En daar het verhaal dat ook niet doet, is dat waar het blijft.
6,4
Score
64
Score: 65
  • Pluspunten
  • Het schieten an sich werkt prima
  • Idee van terreinbeheersing is tof…
  • Minpunten
  • Verhaal is basaal
  • …de uitvoering minder

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren