1. Resident Evil 2 is de eerste horrorgame die ik durf te spelen - Column

Resident Evil 2 is de eerste horrorgame die ik durf te spelen - Column

En ik sta doodsangsten uit

Ik moet je wat bekennen: ik speel nooit horrorgames. Ik durf het gewoon niet. Met de remake van Resident Evil 2 werk ik daarentegen eindelijk aan het afschuwelijke doel om mijn angsten te overwinnen. En wát een game om dat doel mee te bereiken.

Natuurlijk heb ik in mijn 34 levensjaren meer dan genoeg horrorgames opgestart. Bijna alle Resi-games, Outlast, Silent Hill, Eternal Darkness… maar bijna al deze games heb ik bij lange na niet uitgespeeld. Ik probeer het een paar uur en daarna geef ik het op. Resident Evil 4 is de uitzondering op de regel, simpelweg omdat de game meer actie dan pure horror biedt. Die game vind ik dus niet echt tellen.

Resident Evil 4

Het is eigenlijk gek, want ik ben verzot op horrorfilms. Maar films kijken is een passieve bezigheid. Een horrorgame spelen betekent dat je zelf controle hebt over de situatie, zelf moet lopen door dat enge huis vol met zombies, monsters of spoken rond, zelf je door nauwe gangen vol met griezels moet zien te wurmen met maar een beperkt aantal kogels. Ik word al duizelig wanneer ik eraan denk. Ik speel dit soort games een paar uur, vervolgens ga ik wat anders doen en start ik ze nooit meer op. Dan speel ik liever een flitsende actiegame of een kleurrijk Nintendo-spel. Rustig maar, bloeddruk.

Na alle lof voor de remake van Resident Evil 2 wilde ik het genre toch nog een kans geven. Zo’n veelgeprezen game – zowel de originele versie als de remake – moet je toch een keer hebben gespeeld. Ik heb hem dus gekocht, samen met wat andere games (waaronder het übervrolijke Spyro Reignited Trilogy), omdat ik ervan uitging dat ik met Resi 2 toch niet ver zou komen. Een laatste poging om mij in het horrorgenre te verdiepen, mijn angsten te overwinnen en mee te kunnen praten met de rest van de wereld.

Wat ben ik een partij blij dat ik deze gok heb genomen. Elk vrij moment van de dag speel ik een uurtje (of soms langer) Resident Evil 2, en het indrukwekkende gamedesign maakt een gigantische indruk op mij. De game bestuurt soepel en dus absoluut niet zoals ik mij de oude Resident Evil-games herinner. Daarnaast is dit grafisch misschien een van de mooiste games die ik ooit heb gespeeld. Maar de echte ster en de reden waarom dit spel mij zelfs wanneer ik ’s avonds op bed lig nog bezighoudt, is de locatie… Lees even niet verder als je het spel nooit (minstens voor de helft) hebt uitgespeeld!

Resident Evil 2

Op moment van schrijven sta ik op het punt het politiebureau te verlaten en zelden heeft een gamelocatie zo’n positieve indruk op mij achtergelaten. Dit gebouw voelt zo realistisch aan, ondanks dat het een beetje raar aangekleed is voor een bureau… maar goed, het gebouw was volgens de lore voorheen een museum, dus Capcom komt er mee weg. De manier waarop alle verdiepingen en gangen met elkaar in verbinding staan en je langzaam maar zeker nieuwe kamers en shortcuts ontgrendelt, doet denken aan de beste metroidvania’s.

Daarbij heb ik het gevoel mijn inventory – en daardoor ook mijn hartslag – aardig onder controle te hebben. De gameplay-loop van een paar nieuwe kamers bezoeken, zombies of andere enge wezens doden, wat ammunitie en plantjes oppakken en vervolgens een nieuwe veilige kamer vinden met een typmachine om op te saven, bevalt mij uitstekend. Ik maak niet te veel kogels op, ik timmer de ramen netjes dicht met planken zodat er geen nieuwe zombies bij komen en ik tik ondertussen steeds meer oppervlakte van dit gigantische gebouw af. Ik heb het onder controle.

Resident evil 2

Nou ja, ik hád het onder controle. Capcom heeft de ervaring bijna voor mij verpest met de Tyrant, oftewel Mr. X. Deze gigantische kerel komt na een uur of vier, vijf spelen om de hoek kijken en blijft je vervolgens je gehele verblijf in het politiebureau zoeken en volgen. Je kunt hem niet doden, hoogstens even naar de grond toe werken. Weet je hem te ontvluchten, dan blijft hij naarstig naar je zoeken. Ben je net lekker rustig een kamer aan het uitkammen, hoor je de zware voetstappen van dit verschrikkelijke wezen opeens in de buurt… hopelijk ergens boven je, maar misschien wel in de kamer naast je… tot hij in dezelfde kamer staat! Dit trek ik echt verschrikkelijk slecht – gisternacht toen ik bijna sliep dacht ik zelfs even zware voetstappen beneden te horen – maar ik moet toegeven dat het een geniale zet is van de makers. Het maakt de game zoveel enger, net op het moment dat je je relatief veilig voelt.

Mr. X rukte dat gevoel van controle hardhandig van mij weg en Resident Evil 2 was daardoor bijna hetzelfde lot beschoren als al die andere horrorgames. Ik zeg bijna, want ik heb mij voor het schrijven van deze column tóch gedwongen de PlayStation 4 aan te slingeren en de game op te starten. Ik heb mij door de laatste momenten in het politiebureau geworsteld, ben een paar keer flink te grazen genomen door Mr. X, ben uit paniek als een kip zonder kop in de armen van een stel zombies gevlogen, maar het is mij gelukt! Ik heb Mr. X, in ieder geval voor nu, overleefd. Of ik echt het einde van Resident Evil 2 bereik kan ik nog niet zeggen, maar dit is al een gigantische overwinning voor mij. Stapje voor stapje maak ik het horrorgenre me meester, wat, toegegeven, zo af en toe gepaard gaat met knikkende knieën en een veel te hoge hartslag.

Dit artikel delen

Over de auteur

Michel Musters Redacteur bij Gamer.nl en InsideGamer.nl. Houdt van allerlei soorten games, van klassiekers als Mario, Metal Gear en Zelda, naar moderne meesterwerken als Red Dead Redemption en The Witcher 3, tot experimentele hoogvliegers als Rez, Limbo en Lumines.

Reacties

  • Haha Michel lekker mieterbal ;)
  • Leuk stuk, heeft mij tevens definitief overtuigd deze game óók binnen te halen. Thx ;)!
  • Mooi dat je toch doorzet, want dit is echt een pareltje. Toen-ie werd aangekondigd had ik er nog totaal geen interesse in. Het origineel is één van mijn favoriete spellen ooit en deze remake vond ik maar overbodig…totdat er gameplay en trailers werden getoond. De demo trok me helemaal over de streep. Top spel!

    Zelf vond ik 'm niet zo eng vergeleken met veel andere horrorspellen. Wat dat betreft snap ik je denk ik wel. Ik heb wel vaker gehad dat ik door een jumpscare zoiets had van "Yeah, we're done!" en maar iets vrolijkers opzette.

    Speel je trouwens met Leon of met Claire? Ik ben zelf met Claire begonnen, want…Claire! En doe je nog een update mocht je 'm uiteindelijk toch uitspelen?

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren