1. Solatorobo: Red the Hunter review

Solatorobo: Red the Hunter review

Lange tijd was Nintendo heer en meester in het handheld-segment van de videogame-markt. Apparaten als de Atari Lynx en Sega Gamegear konden zich, ondanks superieure hardware, niet staande houden tegenover de Game Boy-lijn van het Japanse bedrijf, waardoor die bijna een monopoliepositie in handen kreeg. Het was pas ten tijde van de Nintendo DS en de PSP dat Nintendo het enigszins heet onder de voeten kreeg. De PSP was veel krachtiger dan de DS en leende zich dankzij de analoge stick beter voor genres die populair zijn bij de hardcore-doelgroep; genres zoals de action-RPG. Met Solatorobo: Red the Hunter deed Cyberconnect2 desondanks toch een poging deze naar de Dual Screen te brengen.
In Solatorobo reizen we af naar een serie vliegende eilanden die boven een mysterieus wolkendek zweven en die bevolkt worden door antropomorfische honden en katten die het hun thuis noemen. Een van die honden is Red, een huurling die met zijn zusje en robot van eiland naar eiland reist om odd jobs te volbrengen. En het is tijdens een van die opdrachten dat Red kennis maakt met een kat en een gigant die zijn leven op zijn kop gaan zetten.
Het einde is nabij

De gigant waar Red op stuit tijdens zijn avontuur heet Lares en is een entiteit die de wereld al meerdere malen bedreigd heeft. Keer op keer werden zijn destructieve impulsen echter gestopt door de mysterieuze Paladin. De kat die Red vond is een van deze Paladin, genaamd Elh, en huurt Reds hulp in om Lares wederom een halt toe te roepen. Wat volgt is een reis door de eilanden om geheimzinnige kristallen te verzamelen die hierbij zouden moeten helpen.

Red en Elh blijken al snel niet de enigen te zijn die op deze kristallen jagen. Kurvaz, een beruchte groep huurlingen, heeft hun vizier ook op deze artefacten gericht en kruist daarom met regelmaat hun pad, wat niet zelden resulteert in een gevecht. Ik laat je drie keer raden waar we het als volgende over gaan hebben.
Do you even lift?

Vechten in Solatorobo klinkt spijtig genoeg heel wat spannender dan dat het in werkelijkheid is. Al zittend in zijn robot gaat Red zijn vijanden te lijf, waarbij hij slechts één tactiek heeft: oppakken en gooien! Zoals je kan voorstellen, heeft dat niet al te veel om het lijf, waardoor combat al snel neerkomt op het zo snel mogelijk inrammen van de A-knop op projecten op te vangen en terug te gooien of om vijanden boven je hoofd te tillen en te gooien. Je kunt er combo’s mee maken, maar zelfs dan blijft het button bashen wat de klok slaat.

Het oppakken en gooien van dingen speelt echter niet enkel een centrale rol in gevechten. Ook in de wereld die je mag verkennen ben je vaker dan je lief is de A-knop aan het mishandelen om objecten op te tillen en aan de kant te gooien, deuren open te forceren of objecten van plek A naar plek B te brengen. En ook dan is er eigenlijk niet zoveel aan. Het is dan ook onbegrijpelijk dat de game hiernaast een berg optionele sidequests rondom hetzelfde principe heeft, waar in werkelijkheid niets optioneels aan is. Je moet namelijk sidequests (waarvan er tientallen zijn) doen om je hunter rang te verhogen en verder met het verhaal te kunnen, dat op zich al nauwelijks interessant genoeg is om de hoofd quests te kunnen verantwoorden. Cyberconnect2 had de kans om de andere delen van de game, zoals racen, te gebruiken om afwisseling te bieden, maar deze staan nagenoeg op zichzelf en helpen je niet om in rang te stijgen. De nutteloze opvulling is dan ook enkel daar om de speelduur op te rekken, die zelfs dan rond de acht uur blijft steken. Althans, dat dacht ik.
But wait there’s more!

Nadat de credits over mijn scherm rolden en ik mijn aantekeningen voor deze recensie bij elkaar aan het rapen was, werd ik namelijk verrast door de melding dat mijn avontuur niet voorbij was. Nu is een New Game+ of wat post-game content geen game changer, maar een compleet nieuw verhaal is natuurlijk een heel ander uh… verhaal.

Enige tijd na het grootse avontuur van Red wordt de wereld wederom bedreigd. Een eerder verslagen vijand keert terug en neemt verschillende vrienden met zich die in no-time korte metten maken met de tegenstand die Red kan bieden. Alle hoop lijkt dan ook verloren, tot ook een paar oude bekenden opduiken.

Om spoilers te voorkomen hou ik het tweede verhaal bewust vaag, maar neem van mij aan dat deze een stuk beter is dan de eerste helft van de game. Want waar die nog een verhalend niveau had van de meest vergeetbare dertien-in-een-dozijn zaterdagochtend cartoon, daar weet het tweede verhaal nog in ieder geval zich te meten met kinderanimes als Beyblade en B-Daman waar ondergetekende mee opgegroeid is. Het is nog steeds niets om over naar huis te schrijven, maar je gaat je tenminste niet stierlijk vervelen als er weer een dialoog begint, hoe voorspelbaar die ook zijn. En dat is niet alles.

Ook de combat krijgt een aantal kleinere verbeteringen, zoals verschillende vormen voor je robot en geavanceerde technieken. Begrijp me niet verkeerd, Solatorobo blijft een button basher, maar er zit tenminste nu een beetje variatie in. En dat maakt de acht uur die je spendeert aan het tweede verhaal wat beter dan de eerste acht. Het maakt ze niet goed, maar het spoelt tenminste de nare smaak enigszins weg.

Conclusie en beoordeling

Solatorobo: Red the Hunter review

Solatorobo is op zijn slechts in de eerste acht uur, waarin je vooruit krabbelt in een plot dat maar niet op vaart wilt komen, en het best nadat de credits voor de eerste keer over je scherm rollen. Had de volledige game op het niveau van de tweede helft gezeten, dan had de game tussen de zeven en zevenenhalf kunnen scoren, maar omdat je daarvoor eerst door de teleurstellende eerste helft heen moet bijten, haalt die dat simpelweg niet. Daarvoor is de combat te eentonig, zijn de sidequests te saai en is de algehele ervaring te vergeetbaar. Red the Hunter mag misschien gevierd worden als een unieke game op de Nintendo DS, maar als je het mij vraagt is dat een kwestie van een gebrek aan alternatieven.
6,6
Score
66
Score: 65
  • Pluspunten
  • De tweede helft van het verhaal is tenminste nog interessant
  • Als je besluit te spelen, ga je wel even zoet zijn met het behalen van álle sidequests
  • Minpunten
  • De eerste helft van het verhaal is de moeite van het spelen eigenlijk niet waard
  • De game heeft allerlei soorten missies, die allemaal neerkomen om het tillen en gooien van dingen

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren