1. Spider-Man en het belang van een leuke besturing

Spider-Man en het belang van een leuke besturing

Openwereldgames zijn in groten getale verkrijgbaar tegenwoordig. Een bekend probleem met dit type spellen is dat je constant allerlei icoontjes aan het afwerken bent op de map en dat zo de verveling al snel toeslaat. Het vorige week verschenen Marvel’s Spider-Man is hier ook schuldig aan, maar komt hier wonderbaarlijk mee weg.

Ubisoft is absoluut niet de enige schuldige als het aankomt op openwereldsaturatie, maar een aantal van de uitgevers franchises biedt wel het schoolvoorbeeld van hoe openwerelddesign spelers tegen kan staan. Zelfs de meest recente Assassin’s Creed-game, Origins, maakt zich schuldig aan een gigantische spelwereld waarin je vooral van icoontje naar icoontje aan het rennen (of fast travellen) bent om maar zoveel mogelijk vrij te spelen – en zo wellicht alle Achievements of die felbegeerde Platinum Trophy binnen te halen.

Assassins Creed Odyssey

Goede voornemens

Zelf begin ik elke openwereldgame met het goede voornemen om echt alles te doen: als ik een spel fanatiek ga spelen, dan ga ik er ook helemaal voor. Vaak begint na een uur of vijftien de klad er echter behoorlijk in te zitten. De vele zijmissies, beklimbare torens en verzamelbare objecten bieden redelijk generieke ervaringen. Wanneer ik dan ongeveer op de helft van een game ben, slaat de verveling toe en race ik alleen nog maar door het hoofdverhaal heen om de game uit te spelen.

Spider-Man heeft ook talloze icoontjes op de map die zichzelf gedurende het spel onthullen. Het begint bij die voornoemde beklimbare torens, waar je netwerken opstart om gedeeltes van de map te onthullen. Daar komen al snel verzamelbare rugzakken en het maken van foto’s van bekende gebouwen bij, gevolgd door generieke gevechten op straat, wetenschappelijke onderzoeken en allerlei andere uitdagingen die na ze een paar keer te hebben gedaan allemaal behoorlijk voorspelbaar aanvoelen.

Natuurlijk kun je deze vele extra opdrachten afwisselen met verhalende missies om zo de variatie er in te houden, maar in feite doet Spider-Man niets anders dan de vele andere openwereldgames die zo vaak worden beticht van het verlengen van de speelduur met filler content. Ik ben Spider-Man daarentegen al zo’n vijftien uur aan het spelen en tóch treedt de verveling op geen enkel moment op. Ik ben misschien nog liever de vele icoontjes op de map aan het afwerken dan dat ik mij in het verhaal stort. Hoe krijgt Spider-Man dat voor elkaar?

Spider-Man

Spider-man swingt

De reden is overduidelijk: de game is simpelweg extreem leuk om te besturen. Waar je in andere openwereldgames al snel de mogelijkheden voor fast travel verkent, omdat je weinig zin hebt om minutenlang naar de andere kant van de map te sjokken of te vechten met de besturing van een irritant vervoermiddel, daar is het rondzweven aan de spinnenwebben van Spider-Man juist de kern van wat het spel zo goed maakt.

Die besturing swingt: er zit een bepaald ritme in de manier waarop je van gebouw naar gebouw slingert en de meest acrobatische zweefacties uitvoert. Het spel is niet (alleen) leuk omdat je de wereld van Spider-Man bezoekt, het is vooral genieten van het constant rondslingeren door de stad. De vele zijmissies en icoontjes die je aandoet zijn niet per se spannend, maar elke tocht ernaartoe geeft voldoening.

Ik kan het nog het beste vergelijken met de eerste Tony Hawk’s Pro Skater-games (waar toevallig ook een ontgrendelbare Spider-Man in zit, maar dat terzijde): elk level bestaat uit het uitvoeren van een aantal generieke opdrachten. Die opdrachten zijn niet de lol van het spel, dat is de extreem fluïde en natuurlijk aanvoelende besturing, het rollen en springen met die plank op vier wieltjes. Dat geldt ook voor Marvel’s Spider-Man, waarbij het haast een verslaving wordt om de game dagelijks op te starten en gewoon lekker wat rond te slingeren. De icoontjes op de map zijn dan geen einddoel, maar een reden om weer van gebouw naar gebouw te vliegen. Kortom: de werkelijke doelen van het spel zijn een excuus om te genieten van de pure gameplay.

In iets mindere mate geldt dit overigens ook voor de besturing tijdens gevechten. Wanneer je wat verder in de game bent gevorderd en je veel moves en gadgets hebt ontgrendeld, is elk generiek gevecht weer een spectaculaire samenloop van acrobatische stunts. Je hebt keuze te over welke aanvalstactieken je nu weer inzet, wat deze gevechten een stuk spannender maakt dan dat ze eigenlijk zouden moeten zijn.

Het zorgt ervoor dat ik na die voor mij cruciale vijftien uur spelen nog lang niet genoeg heb van Insomniacs superheldengame. Het design is allesbehalve perfect en stapt zonder gene in de vele valkuilen die het openwereldgenre rijk is, maar dat maakt in dit geval geen snars uit. Zolang ik Spider-Man maar onder mijn knoppen heb zitten, vermaak ik mij wel. Puur speelplezier: dat zouden meer ontwikkelaars als uitgangspunt moeten nemen.

Dit artikel delen

Over de auteur

Michel Musters Redacteur bij Gamer.nl en InsideGamer.nl. Houdt van allerlei soorten games, van klassiekers als Mario, Metal Gear en Zelda, naar moderne meesterwerken als Red Dead Redemption en The Witcher 3, tot experimentele hoogvliegers als Rez, Limbo en Lumines.

Reacties

  • Openwereldgames waarbij alle collectibles zijn voorgeschoteld, zijn vaak middelmatig.

    Spider-Man was best leuk, maar het verhaal was te kort waardoor de collectibles en zijmissies aanvoelde als opvulling. Enorm jammer. Gelukkig was het korte verhaal wel ongelooflijk goed.

    Bij Assassin's Creed, waar elke aankomende wereld nog groter is dan…, voelen die collectibles als een compensatie voor de zwakke en korte verhalen.

    Ik zie nog altijd liever games zoals The Last of Us. Lineair met het idee dat je door een openwereldgame loopt.
  • @Don Carpaccio
    Mee eens. Ik vond het verhaal van Spider-Man ook wat kort, maar het was wel erg goed. Ik vond het verhaal beter dan de meeste Marvel/DC films van tegenwoordig.

    Ik had echt de insteek om de game te 100% maar die crime tokens vind ik wel zo saai. Ik ben er toch maar mee gestopt.

    AC trekt mij al jaren niet meer, de story werd na de Ezio trilogie erg saai en de collectables werden ook erg irritant. En als ik mijn broer moet geloven voegen de side missions in AC Origins ook helemaal niks toe en is het super saai om te doen.
  • Ik heb Spider-Man nog niet gespeeld, maar wat ik van vrienden hoor is dat de verhouding collectibles vs andere content een goede verhouding is.

    Bij Assassin's Creed sloegen ze tot en met Syndicate de plank mis qua collectibles, no way dat ik alle bierflesjes ga opzoeken of alle animus fragmenten. Maar in Assassin's Creed Origins is Ubisoft juist heel subtiel geweest met collectibles en krijg je er ook daadwerkelijk iets voor terug om de collectibles te vinden.

    Maar collectibles zijn te vergeven ( of in ieder geval iets makkelijker te slikken) als de verhalen sterk zijn, wat het geval is bij Assassin's Creed en als ik m'n vrienden moet geloven is dat bij Spider-Man ook het geval. En side missions dat het bovengemiddelde niveau van de the Witcher 3 ( wat bij Origins het geval is ) halen helpen ook mee om zure smaak van collectibles te verminderen.

    Hopelijk is het rond februari rustig qua releases zo dat ik die maand aan Spider-Man kan beginnen. Want het lijkt mij nog steeds een geweldige game.
  • @Meta_coola

    als collectibles het doel van een game zijn (Banjo-Kazooie), dan heb ik totaal geen moeite met die dingen. Want een game is rond het verzamelmechaniek gebouwd. Maar in andere games vind ik dit altijd een hele luie manier speeltijd-rekken. 'Oh shit onze open-wereld is te groot en te leeg, flikker er een zooi nietsnoemende objecten in met een vaak tegenvallen de beloning en we houden onze spelertjes wel even zoet'.

    Dit is voor mij niet de manier, met name wanneer het aantal te verzamelen collectibles erg groot is. Ze worden hierdoor niet te veel voorkomend en zorgen er bij mij altijd voor dat ik helemaal geen zin heb om al dit 'werk' te moeten doen voor een beloning. Ik wil van een spel genieten, en het verzamelen van tokens, muntjes of lichtgevende driehoeken vind ik saaie en ongeïspireerde game-vulling.

    En niet alleen Ubi-games hebben hier last van, ook het allom geprezen Breath of the Wild heeft met zijn Koroks en Hero-orbs (of wat ook) hetzelfde probleem ; de puzzels te simpel en de beloning te voorspelbaar. Het daagt mij niet uit en maakt mij niet enthousiast.
  • @benjaminben
    Rare sloeg daarin wel compleet de plank mis met Donkey Kong 64.. Daar was in de meeste levels niet goed over nagedacht.
  • Leuk artikel. Laatste game die ik gespeeld heb was AC Origine met de belofte van de goede reviews. De hype was al lang en breed gedaald toen ik m'n 15 euro betaalde. Ik heb alle vraagtekens afgewerkt en het was tergend. Je ziet dat ze de side missies meer diepgang proberen te geven maar raakt het niveau van The Withcher 3 geen enkele keer. De steencirkels leken een verdieping aan het verhaal te geven over de relatie met de zoon maar ook dat kwam niet uit de verf. Alom wederom matig.

    Spiderman moet ik nog gaan spelen maar kijk er naar uit net als naar Cyberpunk. Voorlopig verder even geen open wereld games meer voor mij maar een fijne lineaire game met een mooi verhaal.
  • @tielo volgende maand ook geen red dead redemption 2?

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren