1. State of Decay 2 review – Alles is vergankelijk

State of Decay 2 review – Alles is vergankelijk

Je staat in State of Decay 2 voor een keuze. De gemoederen liepen hoog op tussen de nieuwe rekruut George en de respectabele computerkenner Larry. George is snel op zijn tenen getrapt en Larry wil nogal eens over zijn kwaaltjes klagen; een onmogelijke match. Je kan het nog even negeren, maar hoe langer je wacht hoe groter de kans dat deze tikkende tijdbom in je gemeenschap desastreuze gevolgen heeft op de gemoedstoestand.

Larry is onvervangbaar, dus stuur je George weer de eenzame koude nacht in? Wetend uit eigen ervaring hoe genadeloos de nieuwe wereld is voor mensen die op zichzelf zijn aangekeken? In je hoofd is er maar één optie mogelijk, maar de keuze valt je zwaar. De relatief luxe overdekte stapelbedden waar hij slechts kortstondig van heeft kunnen proeven, zal hij moeten inleveren voor de vochtige vloeren van verlaten winkelpanden of de krakerige zolders van kille huizen.

State of Decay 2

Leren leven met de gevolgen

Het gevaar loert namelijk niet alleen in de duisternis van de onverlichte straten van de buitenwijken of is verstopt achter strobalen in veestallen waar al jaren geen hinnik meer is gehoord. Nee, zoals het authentieke zombiefictie betaamt, bevindt het zich in het hart van je gammele gemeenschap. Waar opspelende irritaties, rommelende magen en een constante angst voor wat de nacht mogelijk brengt aan de mensen knaagt totdat ze de wapens op elkaar richten. En met de constante dreiging van zombies aan de poorten van je kleine nederzetting is elke ruzie de mogelijke vonk die het buskruit aan menselijke emoties tot ontploffing brengt.

In State of Decay 2 uit dit zich in een constante verschuiving van de Morale-meter. Je moet zorgen dat je fragiele groep overlevers goed gevoed wordt, dat er medische voorzieningen zijn, genoeg plaatsen om te slapen en ammunitie om een plaag geïnfecteerde indringers af te weren. Stuur je ze namelijk moe en depressief de straten op om naar restjes eten of bouwmaterialen te zoeken, dan is de kans aanzienlijk groter dat ze niet meer levend terugkomen. Je bewandelt constant een fijne lijn die van plezierig managen naar complete doodsangsten kan doorslaan. In de game is namelijk alles vergankelijk: de levens in je nederzetting, maar ook je eigen zelfverzekerdheid en kansen op slagen.

State of Decay 2

Zelfs na dertig uur kan zo een simpel autoritje om wat medicijnen te zoeken verworden tot een zenuwslopende strijd om leven en dood. Een slechte voorbereiding leidt ertoe dat er niet genoeg benzine in de tank zit, dus moet er een tussenstop gemaakt worden. Sluipend door een veilig ogend tankstation rommel je iets te overmoedig door de kasten, wat de aandacht van een nabije zombie trekt. De luidruchtige worsteling trekt nog meer zombies aan, je mêleewapen breekt, een gevaarlijke feral-zombie bespringt je en voordat je het weet verandert deze argeloze tussenstop in een dodelijk val zonder mogelijkheid tot ontsnappen.

In minder charmerende momenten zijn het een combinatie van bugs die je tot deze bijna fatale interacties leidt. Auto’s die achter objecten blijven steken of volgers die spontaan verdwijnen, zorgen wellicht voor eveneens bloedstollende situaties, maar in een game waar de genadeloze permadeath geldt, is dit een uiterst onaangename frustratie. Het is de drijvende kracht van State of Decay 2: de onzekerheid, spontane en vaak dodelijke interacties, en een opeenstapeling van situaties die van complete rust in gutsend angstzweet omslaan.

State of Decay 2

Op maat gemaakt narratief

De voornaamste reden dat de dreiging van de dood hier zo beklemmend werkt, is niet enkel te danken aan de permadeath: het zijn de mensen in je gemeenschap die voor iedereen uniek qua samenstelling zijn. Het zijn geen personages die de game jou op een dienblad serveert, maar toevallige passanten die je natuurlijk op je weg tegenkomt en waarmee je later zij aan zij voor een nieuwe ochtendzon vecht. Onderweg heb je ze wellicht uit de klauwen van een groep zombies gered, of na langdurig handelscontact kon je ze overtuigen zich bij jouw groep aan te sluiten.

Elk personage heeft daarbij zijn eigen unieke vaardigheden. Een stoner draagt bijvoorbeeld niet bij aan het onderhouden van je nederzetting, een hypochonder heeft langer nodig om te helen en iemand met afkeer voor vechten kan je beter niet zonder handwapen de wereld insturen. Iedereen heeft zo zijn of haar eigen willekeurige statistieken, die niet slechts in harde cijfers worden weergegeven, maar in kleine narratieven. Ze vertellen kort wat over waar de personages vandaan komen, hun leven van voor de apocalyps én een eventuele toekomst binnen jouw gemeenschap. De game geeft je zo genoeg fictie in handen om je eigen kleurrijke narratief te bouwen, waarin zelfs personages met tegenvallende vaardigheden voor jou onvervangbaar worden.

State of Decay 2

Daarbij is de wil om je eigen verhalen te bouwen een kleine noodzaak, gezien in vergelijking met het vorige deel State of Decay 2 het lineaire narratief volledig heeft laten varen. Er zijn kleine verhalende missies die persoonsafhankelijk zijn en oppervlakkige missies die je uitvoert voor andere nederzettingen, maar de oude missiestructuur is niet aanwezig. Geen gemis, omdat de voor jouw speelbeurt unieke interacties en ontstane verhalen afkomstig uit de gameplaymechanieken vele malen betekenisvoller zijn dan het middelmatig geschreven verhaal uit het voorgaande deel.

De rode draad is zodoende niet het verhaal, maar talloze plague hearts die zich in een van de drie grote locaties bevinden. Deze pulserende harten veranderen zombies in plague-varianten die niet alleen agressiever en sneller zijn, maar ook jouw groep overlevers kunnen infecteren. Behandel je de infectie niet op tijd dan verspreidt de infectie en sta je wederom voor een moeilijke keuze: verban je besmette mensen uit je nederzetting of verlos je ze uit hun lijden? Veelal wordt die keuze voor je gemaakt, als pilaren uit je gemeenschap te vroeg uit het leven worden gerukt tijdens een mislukte expeditie om een van die harten uit te schakelen. De eindeloze stroom aan geïnfecteerden kan zonder goede voorbereiding snel fataal zijn.

Zijn alle plague hearts in de omgeving vernietigd, dan begin je aan de nalatenschap van je gemeenschap. Je kiest een leider uit je groep die elk een van de vier verschillende rollen – sherrif, builder, trader of warlord – belichaamt. Hoe zie jij een nieuwe wereld voor je? Isoleer je jezelf als een eiland en bouw je een ondoordringbaar fort of geloof je in gelijke kans en het bouwen van allianties door een handelsverdrag op te stellen? Wellicht mis je de law & order van voorheen, maar kom je er snel achter dat die autoritaire macht zijn nadelen heeft, wanneer de executies zich opstapelen en aan je gemoedstoestand knagen.

Elke leidersrol speelt daarbij nieuwe constructies om te bouwen vrij – zoals een sluipschutterstoren of een handelscentrum – en unieke missies om de wereld naar jouw idee te vormen. Hun erfenis wordt ook voortgezet als je uiteindelijk met drie zelfgekozen overlevers naar de volgende locatie verhuist. Weer terug bij af, maar met een kleine bonus op je nederzetting om weer creatieve nieuwe verhalen te schrijven. Want zoals de ervaring je heeft geleerd: alles is vergankelijk.

FPS

Conclusie en beoordeling

State of Decay 2

State of Decay 2 geeft je fantastisch gereedschap om je eigen op maat gemaakte verhaal van verlies, menselijk falen en de benevelende kracht van hoop te schrijven. Elk uitstapje van je relatief veilige nederzetting is zenuwslopend, want het leven is in de game daadwerkelijk betekenisvol – een onverwachte dood zodoende des te impactvol. Wellicht geïnfecteerd door vele bugs, maar verre van ten dode opgeschreven. Ontzettend ruw, maar oh zo bijzonder.
7,7
Score
77
Score: 75
  • Pluspunten
  • Drie verschillende locaties
  • Altijd onvoorspelbaar en zenuwslopend
  • Laat je je eigen narratief schrijven
  • Het leven (en de dood) is betekenisvol
  • Minpunten
  • Missies zijn spaarzaam
  • Talloze bugs

Dit artikel delen

Over de auteur

Derek Taal Schrijft onder andere recensies van games die soms leuk zijn en soms niet. Zoekt momenteel een sponsor voor zijn Katamari Damacy e-sportcarrière, en het telefoonnummer van Kiryu Kazumas stemacteur.

Reacties

  • in vergelijking met metacritic zijn jullie nog best barmhartig. gemiddeld scoort het spel een 68.
  • @Liquidshake Boeiend.
  • @Liquidshake

    Als je de review leest dan begrijp je ook waarom!
  • Goede review. Ik ga even wachten met spelen totdat er een hoop bugs uit zijn, maar aangezien deze game speelbaar is met de gamepass heb ik de game eigenlijk al in mijn bezit.
  • @Robskeee Ja precies daarom ga ik hem ook nog wel eens uitproberen !
    Hopelijk lossen ze het snel op.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren