1. The Division 2 review in progress – Utopische dystopie

The Division 2 review in progress – Utopische dystopie

Een must voor liefhebbers van looter shooters

Wat heb ik genoten van de beta van The Division 2. Maar hoe leuk het schieten ook was, er bleven flink wat zorgen bestaan. De gameplay leek helemaal in orde te komen, maar technisch was het nog lang niet koek en ei. Na al flink wat uurtjes in de uiteindelijke game te hebben gestoken, durf ik te zeggen dat dit bijna helemaal goed komt. Het is bijna niet te geloven, anno 2019, dat een game bij launch zo veel content bevat en zo weinig bugs. The Division 2 is heerlijk. Ook al is dit nog niet het uiteindelijke oordeel – deze voorlopige recensie is gebaseerd op de helft van de verhaal- en zijmissies – de game voelt nu al als een must voor liefhebbers van deel één en fans van looter-shooters.

Om meteen met het belangrijkste te beginnen: de game draait als een zonnetje. Heel af en toe was er een onverklaarbare dip in framerate, en zelden tot nooit bedorven bugs het speelplezier; de uiteindelijke game lijkt netjes afgewerkt te zijn, zeker voor een spelwereld van deze grootte. Het enige wat is overgebleven van de problemen in de beta is de pop-in.

The Division 2

Plastic muppets met pluishaar

Daarentegen benaderen de personages die kwaliteit absoluut niet. Ze zien er niet geloofwaardig uit, lijken een soort opgedirkte poppen en ze veroorzaken totaal niet de emotie die hun prima voice-acting probeert over te brengen. Zo vertelde een moeder half in tranen dat ze haar dochter zocht, maar de enige emotie die ze opriep was milde afschuw. De wereld van The Division 2 is zo mooi en zo sfeervol en daardoor wordt de lelijkheid van de npc’s enorm uitvergroot.

Gelukkig geldt dat alleen wanneer je face-to-face met de vele bewoners van Washington D.C spreekt en niet wanneer je er al schietend in rond rent. Hoewel de omgevingen anders doen vermoeden, is het een waar feestje om soepel van schuilplek naar schuilplek te rennen en vijanden te doorzeven met kogels. Vijanden zijn divers en gedragen zich veelal slim, al hangt het af van welke factie er in je vizier staat.

the division 2

Leden van de Hyena’s willen zich stoer gedragen en komen soms schreeuwend op je afgerend. Ze proberen te flankeren, maar de nadruk ligt op stoerdoenerij en intimidatie. Wanneer je tegen de True Sons vecht, merk je dat deze jongens en meiden flink slimmer te werk gaan. Ze roepen orders, helpen elkaar, schuilen zeer actief en schieten je, als je even niet oplet, in de rug. De Outcasts zijn mafkezen die zelfs zelfmoordcommando’s op je afsturen en handelen als een combinatie tussen de eerdere twee. Tot slot is er de Black Tusk, de elitetroepen uit in de endgame content van de game.

Only you can make a difference! Of toch niet?

Wat The Division 2 zo tof maakt, is dat het echt aanvoelt alsof al die facties elkaar het leven zuur proberen te maken en territorium willen veroveren. Ondertussen doe jij je best om burgers en hun provisorisch geknutselde dorpjes te helpen. De game geeft je niet het gevoel alsof het allemaal van jou afhangt, alsof jij de enige persoon bent die deze ellende kan oplossen. Die burgers knallen er zelf ook lustig op los en zijn helemaal niet zo weerloos. De ellende lijkt te groot om door één koene Division-agent te worden opgelost.

the division 2

Wil je de burgers helpen, dan kan dat op flink wat manieren. Zo kun je zijmissies doen, die best aardige verhalen te vertellen hebben, je kunt centrale punten veroveren en gevangenen bevrijden. Verder zijn er nog allerlei andere dingen te doen, zoals het stoppen van de verspreiding van propaganda en het veroveren van voorraden of wapens. De verschillende onderdelen bieden niet bijzonder vernieuwende gameplay, maar omdat ze zo divers zijn, voelen ze nooit vervelend aan – in tegenstelling tot in de eerste The Division, waar sommige taken vrij hersenloos en saai zijn.

Alle verzamelaars opgelet

In deel één kreeg de spelwereld door het verzamelen van voice-recorders en teksten wat meer inhoud. Ook kun je een blokje om rennen om een nieuw stukje info te vinden. Het is geweldig om iets te vinden waar bijvoorbeeld uit blijkt dat sommige stoere True Sons-leden met bibberende stem vertellen dat ze die Outcasts maar een stel enge mafkezen vinden. Buiten achtergronddingetjes is er echter nog maar weinig te merken van een verhaal in de game. Alle missies die ik heb gespeeld waren tof, maar bevatten min of meer complete verhalen. Een echt overkoepelend verhaal is er vooralsnog niet te bekennen.

The Division 2 verschijnt 15 maart voor PlayStation 4, Xbox One en pc. Hou InsideGamer.nl in de gaten voor de volledige review.

Dit artikel delen

Over de auteur

Bert de Vries speelt maffe games, games die wat anders doen dan andere games. Maar ook reguliere games. Dus eigenlijk alle games, zolang er geen bal in zit.

Reacties

  • Als er iemand nog een clan nodig heeft voor op de ps4 stuur mij een berichtje. Gamertag JustLeonNL

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren