1. The Sinking City review – de zaak gekraakt

The Sinking City review – de zaak gekraakt

Het onkenbare is lastig weer te geven

Wanneer de aftiteling van The Sinking City over het scherm rolt, zal menig speler net zo’n vermoeide blik in de ogen hebben als privédetective en hoofdpersoon Charles Reeds. The Sinking City is namelijk niet alleen een best leuke detectivegame die flink wat denkwerk van de speler verwacht, het is ook een game die zichzelf in de weg zit en vaak spelers frustreert. Dat is ontzettend jammer, want net zo vaak toont de game potentie. Hopelijk komt dit met een paar goede patches nog naar boven borrelen, net als de duistere krachten die Reeds dient te verslaan. In de huidige staat is de zinkende stad al min of meer gezonken.

Sinds de stad Oakmont is getroffen door een mysterieuze overstroming en vrijwel van de buitenwereld is afgesneden, gebeuren er een hoop rare dingen. Er verschijnen gruwelijke monsters, mensen draaien schijnbaar willekeurig door, en velen lijden onder angstaanjagende nachtmerries over verschrikkelijke zeemonsters. Dat laatste ervaart Reeds ook al jaren, en is wat hem naar het rare stadje brengt, op zoek naar een remedie. Al snel raakt hij verstrikt in een verhaal waarin meer op het spel staat dan enkel zijn nachtrust.

Sinking City

Pew PEw

Reeds is een oud-militair, en het is goed dat hij is gestopt: met deze man win je geen oorlogen. Hoewel je tijdens het spelen van de game de beschikking krijgt over een behoorlijk wapenarsenaal, zijn de momenten waarop je gedwongen bent om de strijd aan te gaan, verreweg het slechtste onderdeel van de game. Omdat Reeds zo traag is in z’n bewegingen, voelt schieten ontzettend log en ineffectief. De wapens zelf klinken ook nog eens totaal niet krachtig, waardoor het niet alleen lastig is, maar het ook geen voldoening geeft wanneer je een gorgelend monster raakt.

Gelukkig zien de monsters zelf er heel tof uit, klinken misselijkmakend spooky, en zijn verrassend bewegelijk. Ze dansen bijna letterlijk om de logge Reeds heen. Gelukkig is Reeds bovenal speurneus en hoef je niet continu een gevecht aan te gaan. Het overgrote deel van de speelduur spendeer je aan het spreken met de diverse, interessante, maar bovenal rare inwoners van Oakmont, en puzzelen met bewijsmateriaal. Zo lang je speelt voel je dat er iets niet helemaal klopt. Dat mensen je bedriegen of in elk geval niet alles vertellen wat ze weten. Dat de dingen niet zijn wat ze lijken. Het is een ontzettend geloofwaardige wereld, zelfs met alle gekkigheid als mensen die op apen en vissen lijken.

De game is gebaseerd op het werk van schrijver H. P. Lovecraft. Diens horrorverhalen gaan over mysterieuze krachten die je pet te boven gaan en waar de menselijke geest aan onderdoor gaat. The Sinking City is bij vlagen wat spooky, maar een horrorgame is het niet. Zelfs het gestoord worden van de vele inwoners, en ook van Reeds zelf, blijft behoorlijk op de oppervlakte. Alles wordt benoemd, maar niets maakt echt indruk op de speler. The Sinking City is vooral een thriller in een stad in de stijl van Lovecraft, maar bevat geen lovecraftiaanse horror.

Sinking City

The game is afoot

De setting is desalniettemin perfect voor een goed detectiveverhaal en biedt alle ruimte voor het sterkste punt van de game: speuren. The Sinking City waarschuwt de beginnende speler: let op, we houden je niet bij de hand. Je kan de moeilijkheidsgraad voor het speurwerk los van de rest aanpassen, maar zelfs op het ‘makkelijkst’ vereist de game het nodige denkwerk. Soms vind je ergens een lijk en een raar wapen. Punt. Dan moet je zelf bedenken dat je bijvoorbeeld de beschikking hebt over de archieven van de politie, om vergelijkbare misdaden te vinden die wellicht een verdachte opleveren.

Hetzelfde geldt voor het gebruik van de kaart. Soms hoor je dat een belangrijk persoon te vinden is op straat x, links van de kruising met y. Dan moet je zelf op de kaart een punt aanmaken waar je denkt dat dit is, en daar vervolgens naartoe gaan. De game vertelt je dit soort dingen niet. En dat is heerlijk. Het geeft het oplossen van een zaak meer voldoening: natuurlijk stuurt de game je enigszins de goede richting op, maar het is bovenal je eigen denkwerk dat de doorslag geeft.

Het leuke is dat je ook verschillende conclusies kunt trekken op basis van het bewijsmateriaal en de ondervragingen van de verdachten. Is die ene man helemaal doorgedraaid door duistere krachten en daardoor niet verantwoordelijk voor z’n daden, of was het een doelbewuste en koelbloedige moord? En heb je voldoende bewijs om zeker te zijn van je keuze? Wees ervan bewust dat jouw keuze vaak het lot bepaalt van één of meer inwoners.

Sinking City

Gezonken

Het oplossen van zaken vereist naast denkwerk en een paar kogels ook de nodige ritjes met de benenwagen. Oakmont is ontzettend groot en vaak moet je van de ene kant van de stad naar de andere om verder te komen. Zo kun je helemaal in het zuiden een boek vinden om dit helemaal in het noorden in de universiteitsbibliotheek uit te moeten pluizen. Er zijn fast travel-punten te vinden, maar ze zijn schaars en, zoals gezegd, Reeds is niet de snelste. Dat kan frustreren, zeker later in de game.

In het begin ben je vooral onder de indruk van de prachtige en bijzonder sfeervolle stad. Maar al vrij snel zie je voornamelijk de bugs en glitches. Inwoners die vastlopen tegen kleine objecten. De ene keer zie je ze plots verdwijnen en weer verschijnen, de andere keer bewegen ze met haperende animaties of praten ze zonder geluid te produceren. Ook de prachtige lichteffecten van het dag-en-nachtsysteem in de game blijken lang niet altijd even goed te werken. Veel textures zijn bij nadere inspectie lelijk en onscherp. Ook de framerate kakt vaak in, veelal om onduidelijke redenen. Helaas houdt het daar niet op.

Delen van Oakmont staan blank, waardoor je deze door middel van een bootje moet doorkruisen. En dat ding bestuurt voor geen meter in de nauwe straatjes. Diens draaicirkel is namelijk groter dan een gemiddelde stoomboot en de besturing onlogisch. Net zo vervelend is de afwezigheid van een minimap. Het zelf moeten opzoeken en plaatsen van belangrijke punten op de kaart is leuk, maar het is heel onhandig dat je steeds de ontzettend traag ladende volledige kaart erbij moet pakken om te kijken waar je naartoe moet. Dat is ontzettend frustrerend, gezien je ‘m echt heel vaak zult raadplegen. Ook het duiken, delen van de game spelen zich onder water af, is vervelend. Niet alleen om het gruwelijk traag is, maar ook omdat animaties niet goed starten, waardoor elk heuveltje onoverkomelijk is tot je er perfect voor staat om een sprong in te kunnen zetten.

Sinking City

Zo tof! Zo jammer!

Wanneer je puur kijkt naar de problemen, dan is het gemakkelijk om deze game over te slaan. Terecht, maar ook zonde. Want wat de game goed doet, doet hij ook echt goed. Het verhaal is niet onvergetelijk, maar zeker onderhoudend en interessant. Vooral de personages zijn erg sterk, ook dankzij de puike voice-acting. Het speurwerk is ontzettend leuk, omdat het echt wat van je vraagt. Daar komt bij dat je met alleen de hoofdmissies al zo’n achttien uur aan gameplay voor de boeg hebt. Dat is los van de zijmissies, die minstens zoveel content bieden, zij het ietwat simpeler van aard.

The Sinking City is vooral slachtoffer van zichzelf. De vele bugs, glitches en sommige vervelende gameplayelementen zijn vermoeiend. Hoewel de game onwijs veel uren gameplay biedt, was het beter geweest als er meer tijd was gestoken in het polijsten van de game. Zoals de game nu is, is deze vooral leuk voor fans van detective games die behoorlijk wat dingen door de vingers kunnen zien. Voor veel anderen bevat de game genoeg elementen om langzaam gek van te worden. Of zou dat juist de bedoeling zijn?

The Sinking City is vanaf 27 juni verkrijgbaar op PlayStation 4, Xbox One, en Windows PC. Later volgt ook een versie voor de Nintendo Switch. Voor deze review is de game gespeeld op een standaard PS4.

Conclusie en beoordeling

The Sinking City

The Sinking City is een leuke game. Maar als je ervan wilt genieten moet je veel gebreken voor lief nemen. Wellicht dat die in de toekomst nog worden opgelost, maar op dit moment is het enige dat de game redt, het speuren in de prachtige lovecraftiaanse wereld. De rest voelt onaf en overhaast. Jammer, want de potentie is voortdurend merkbaar.
6,7
Score
67
Score: 65
  • Pluspunten
  • Speuren
  • Schitterende wereld en personages
  • Minpunten
  • Ruw afgewerkt
  • Glitches en bugs
  • Vechten/varen/duiken

Dit artikel delen

Over de auteur

Bert de Vries speelt maffe games, games die wat anders doen dan andere games. Maar ook reguliere games. Dus eigenlijk alle games, zolang er geen bal in zit.

Reacties

  • Heb je vragen en/of opmerkingen? Laat het even weten in de comments :)
  • Leuke review, bedankt Bert.
    Wel jammer van de game. De studie lijkt wel constant dezelfde problemen met hun games te hebben die ze maar niet aanpakken. De Sherlock games zijn over het algemeen best prima maar ook daar laat de technische executie te wensen over. Voor een full priced game zou je net iets meer verwachten maar dat geldt tegenwoordig voor meer studio's.
    Toch ga ik 'm nog wel een keer spelen als die heel goedkoop is want ik ben een grote fan van Lovecraft.
  • @tielo ja, in de huidige staat is de game het geld niet waard. Dan kun je er een hele hoop mooiere titels voor aanschaffen.

    Wellicht komt het nog. Als ze nog tijd gaan steken in de matige onderdelen, kan dit best tof zijn.

    Ik heb me bij vlagen goed vermaakt, maar zou balen als ik er € 60 voor had gegeven.
  • Ik vond de trailer in ieder geval heel goed en die intrigeerde me. Inderdaad eens een keer proberen als de kinderziektes eruit zijn.
  • @Jeroensel Ja, die zijn fantastisch! Maar dat soort narigheid zit helaas niet in de game.
  • @Bert de Vries dankjewel voor je feedback. Das jammer want ik houd daar stiekem wel van :D

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren