1. Vane review – probeert te vliegen zonder vleugels

Vane review – probeert te vliegen zonder vleugels

Een goed begin, maar een half werk

Velen dachten dat Vane de nieuwe Shadow of the Colossus zou worden, een aantal makers van The Last Guardian hebben namelijk aan dit spel gewerkt. Zo kregen mensen hoge verwachtingen van Vane: grote, lege landschappen met enigmatische graphics en gameplay die liefhebbers zouden betoveren. De omschrijving is aantrekkelijk: een kind met de gave om in vogel te veranderen zit vast in een grote, woestijnachtige wereld. Het spel legt de nadruk op ontdekking en mysterie door de speler in het diepe te gooien wat betreft het verhaal. Deze game beloofde iets moois te worden. Als liefhebber van dit soort games was het dan ook moeilijk om te concluderen dat die belofte niet is waargemaakt.

Even inkomen

Je begint als jongen en loopt door een woestijnstorm van deur naar deur, tot je eindelijk naar binnen kunt. Dan begint het spel echt en ben je opeens een vogel. Wat je doel is, is niet duidelijk, dus je enige optie is om maar wat rond te vliegen en kijken wat er te doen is. Je flappert als een kraai over grote, lege vlaktes met zo hier en daar een ruïne of oase. Logischerwijs ga je naar beneden om te kijken wat er te doen valt. Na een hoop gepriegel met je controller kom je erachter dat je kunt landen op ijzeren draden en dat je vogels kunt roepen om je te helpen windsokken de ‘goede’ kant op te zetten.

Dit kost je zeker de eerste paar keer waarschijnlijk erg veel moeite. De vogel doet nooit precies wat je wilt en de camera lijkt een eigen wil te hebben, dus je moet een beetje geduld hebben. Als het je eenmaal lukt roep je de vogels bij elkaar. Ze doen hun werk en vliegen weg, waarna ze je achterlaten met een gevoel van verwarde voldoening. Je weet niet wat je precies bereikt hebt, maar hé, je hebt de frustrerende besturing overwonnen en je hebt een Trophy binnen. Vanaf dat moment begin je te accepteren dat niet elke game een duidelijk doel heeft. Je moet er spelenderwijs achter zien te komen.

Potentie

Zo vlieg je nog een tijdje rond totdat je op een grot stuit. Daar vind je bijzondere vogels die boven een bad van bladgoud vliegen. In het bad transformeer je in het mensenkind dat je helemaal in het begin van de game was. Dit is waar het spel punten scoort. De gebieden die je als kraai verkend hebt, ervaar je nu op een andere manier als mens. Aan de ene kant is het onhandig, omdat je grote, open vlakten moet trotseren in het tempo van een joggend kind. Aan de andere kant is het echt gaaf omdat je nu handen, duimen en een lichaam hebt waarmee je objecten kunt manipuleren op een manier die een vogel niet kan.

Je transformeert steeds van vogel naar kind en weer terug om puzzels op te lossen. Sommige plekken zijn alleen te bereiken in vogelvorm, waar je als mens weer objecten kunt te verplaatsen of vogels kunt bevrijden waar je als vogel niet bij kunt. Waar je als vogel oude gebouwen ziet als niets meer dan een mooie achtergrond, beklim je als mens de stenen en leer je de details van de wereld te waarderen. De graphics zijn bijvoorbeeld erg ruw en onscherp, en de soundtracks ambient en subtiel. Niet iedereen kan dit waarderen, maar het past bij de mysterieuze sfeer die de game succesvol neerzet.

Wat deze game daarnaast beter doet dan de meeste games is het volledig omarmen van het medium. Vane heeft geen cutscenes of tekst nodig om zijn verhaal te vertellen. De interactie met de spelomgeving is hiervoor voldoende. In dit opzicht zou Vane één van de ‘puurste’ games ooit genoemd kunnen worden. Vane is een potentieel meesterwerk.

Het halve werk

Maar Vane benut deze potentie niet. Zoals al genoemd vormen de controls van je vogelvorm een puntje van kritiek. De game zou echter niet zo veel punten verliezen als slechts de controls een beetje hakkelig waren. Soms laden volledige gedeelten van de wereld niet en zie je een paar glitchy rechthoeken het prachtige landschap verstoren. Dat kan ook met stukken wereld gebeuren die je nodig hebt om verder te komen. Dan zit er niets anders op dan het spel opnieuw op te starten.

Vane

Op andere momenten verken je een grot in je mensenvorm en wordt de omgeving ontzettend donker. Zo donker dat je niet ziet waar je heen gaat. Bovendien doet de camera altijd waar hij zelf zin in heeft. Je ziet niets, en één verkeerde stap kan een dodelijke val betekenen. In het ergste geval kun je zelfs door de gamewereld vallen en is je scherm helemaal zwart. Drie keer raden wat je moet doen om dit op te lossen: de game opnieuw opstarten.

Deze cruciale mankementen verpesten de hele game-ervaring. Het gevoel van mysterie slaat over in frustratie en de mooie landschappen krijgen een slechte nasmaak. De game is gewoon niet af, wat zuur is om toe te geven voor iemand die vol hoop de game in ging. Als Vane namelijk de afwerking had gekregen die het verdient, was het een fantastische game geweest die op gelijke voet had kunnen staan met Journey.

Conclusie en beoordeling

Vane

De ontwikkeling van Vane is zonder twijfel begonnen met een fantastisch, artistiek idee. Dat is te zien aan de creatieve stijl en mysterieuze gameplay. Dat gezegd hebbende is de gameplay ronduit frustrerend, met controls die niet soepel werken en een speelwereld die niet altijd goed rendert en waar je soms zelfs doorheen valt. Als dat niet gebeurt, is het in grotten vaak te donker om te zien wat je nu precies aan het doen bent. Als Vane af zou zijn, zou het een mooie, innoverende game zijn, maar dat is het nu niet.
5,5
Score
55
Score: 55
  • Pluspunten
  • Sfeervolle wereld
  • Mysterieuze, pure gameplay
  • Transformeren maakt verkennen extra leuk
  • Minpunten
  • Glitches
  • Frustrerende controls
  • Camera heeft eigen wil
  • Sommige gebieden zijn veel te donker

Dit artikel delen

Over de auteur

Eline Oosterloo Van mainstream Hearthstone tot het obscure Drill Dozer: voor mij zijn alle games genieten!

Reacties

  • Goede review. Lijkt me niks deze game al spreekt de grafische stijl me wel aan.
  • It was all in Vane… njah de moeite van de ontwikkelaar, niet zozeer dat alles in deze game zit, anders kreeg het niet zo'n laag cijfer hea?
  • Hoeze BTW de vergelijking met Shadow of the Colossus? Niets binnen het concept komt maar enigszins in de buurt bij wat SotC deed toch? Je bent een kind dat een vogel kan worden, in de ander versloeg een man goden in de vorm van giganten om zijn vrouw weer tot leven te wekken. Ik zie de overeenkomst niet zo. Stel dit was een review voor Praey for the Gods dan snapte ik deze intro. Verder prima tekst hoor.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren