1. Wat is Lovecrafthorror?

Wat is Lovecrafthorror?

En waarom zijn zoveel games erdoor geïnspireerd?

Een boot die half tegen een muur aan staat, een school vissen in een plas water en dingen die plotseling verdwijnen. De hoofdrolspeler van de nieuwe Frogwares-game The Sinking City ziet duidelijk dingen die er niet zijn. Of toch? Dat onbehaaglijke horrorgevoel is geïnspireerd door Lovecraft, en dat is een wereld op zich.

De beste manier om het genre van Lovecraft te omschrijven, is als horrorfilm zonder de gorigheid of jumpscares. Klinkt weinig spannend, maar dat is het allerminst. Kijk je een griezelfilm, dan is het ‘grote kwaad’ in de film eigenlijk helemaal niet zo heel griezelig om te zien. Het is vooral wat je niet ziet dat gevoelens van angst oproept. Het genre Lovecraft draait geheel om dat gevoel. Dat wordt ook wel het ‘kosmische deel’ van horror genoemd: dat wat je niet weet of niet kunt weten.

Het genre wordt niet ‘Lovecraft’ genoemd omdat het werk uit liefde is, het is simpelweg de naam van de man waarmee het allemaal begon. Howard Phillips Lovecraft leefde in het begin van de twintigste eeuw en stierf in redelijk trieste omstandigheden. Hij werd toen hij nog leefde nooit erkend als goed schrijver.

Lovecraft

Zijn erfenis is echter tijdloos: de man wordt nog steeds gezien als één van de grootste horrorschrijvers aller tijden, mede dankzij een groep schrijvers die zijn ‘vreemde’ werk naar voren schoof na zijn dood. Van weerzinwekkende monsters tot de duistere verlaten omgevingen: H.P. Lovecraft wist het op weergaloze wijze tot leven te brengen in zijn boeken, onder andere vaak in een zeethema zoals dat van The Sinking City.

Naargeestig

H.P. Lovecraft was niet slechts een ster in het creëren van een naargeestig gevoel, hij wist heel goed een bepaald beeld te scheppen dat speelt met de fantasie van de lezer. Er is dan ook niet echt één omschrijving van wat Lovecraftiaans werk is. Het heeft in ieder geval een focus op krachten die de mens boven de pet gaan. Juist omdat de mensheid schijnbaar niet machtig genoeg is om de controle te hebben over die mysterieuze krachten voel je je als mens nietig. Helemaal als je ook nog dingen denkt te zien die er helemaal niet zijn: dan voel je je machteloos, nietig én zelfs een beetje verward.

Mysterieuze krachten worden in de wereld van Lovecraft ook vaak gedeeltelijk of helemaal gerepresenteerd in de vorm van wezens, die je natuurlijk geweldig kunt namaken in games. Cthulhu is bijvoorbeeld één van de bekendste schepselen van de schrijver. Het wezen heeft een octopushoofd met tentakels die los van elkaar bewegen, gecombineerd met een soort duivelsvleugels en meer narigheid die het een onprettige verschijning maakt. Er zijn veel games gebaseerd op dit goddelijke wezen, Call of Cthulhu en Cthulhu Saves the World bijvoorbeeld. De meeste verhalen over Cthulhu spelen zich af in Lovecraftiaanse werken Country/New England, waar je onder andere Arkham en Miskatonic University kunt vinden.

Inspiratie voor gamemakers

Waarschijnlijk is het de combinatie van angst voor het onbekende en een boel akelige wezens die simpelweg heel erg geschikt is voor games. Gamestudio’s die graag willen overbrengen dat wij als mensen helemaal niet zo waardig zijn, kiezen vaker voor dit thema. H.P. Lovecraft genoot er namelijk van om te spelen met het idee dat het menselijk brein helemaal niet klaar is voor de naakte waarheid. Die grote shockfactor bovenop die griezelige beesten, dat is natuurlijk een enorm aantrekkelijke gedachte om een game van te maken.

Darkest Dungeon

Er zijn veel bekende titels met lovecraftiaanse invloeden. Denk aan: Conarium, Eldritch, Darkest Dungeon, Amnesia: The Dark Descent, Eternal Darkness en Night in the Woods. Het zijn goede voorbeelden van games die duidelijk zijn geinspireerd door het thema en bovendien bewijzen ze dat je de stijl vindt in een verscheidenheid aan genres.

Bloodborne is puur Lovecraftiaans

Eén legendarische game die barst van Lovecraftiaanse elementen ontbreekt nog in bovenstaand rijtje: Bloodborne. Niet alleen is een van H.P.’s stokpaardjes, namelijk mentale instabiliteit, een belangrijk thema in deze titel, er worden zogeheten Outer Gods gebruikt als katalysator voor de gebeurtenissen in het verhaal. Je bevindt je als hoofdrolspeler echt onderaan de voedselketen en dat gevoel gaat niet weg, hoeveel monsters en tentakels je ook uit de weg weet te ruimen.

Bloodborne

Het bijzondere is dat From Software niet per se alles op zijn Lovecraftiaans doet: de ontwikkelaar geeft er vaak net even een twist aan. Bijvoorbeeld door Lovecraft’s Dream Cycles, waarin je door dromen naar andere locaties kunt reizen, in de game te verwerken als Hunter’s Dream, waar je jezelf weer kunt oplappen. Voor dit soort interpretaties laat de schrijver dan ook ruimte in zijn boeken. Lovecraft heeft nooit een volledige wereld willen scheppen, maar biedt juist een universum dat niet helemaal af is. Zo kunnen gamemakers als From Software een dergelijk gameplay-element maken en hun eigen ideeën loslaten op het genre.

Hoewel er een groot aantal games is dat alles Lovecraftiaans doet, zijn er ook een heleboel grote titels die slechts kleine knipoogjes naar de schrijver bevatten in de vorm van details. The Binding of Isaac heeft bijvoorbeeld een Necronomicon als item, wat dezelfde naam draagt als die in het werk van de schrijver. Je kunt zelfs in de Leviathan veranderen, die helemaal geïnspireerd is door het duistere schrijfwerk van H.P. Hearthstone heeft in 2016 een uitbreidingsset gekregen genaamd Whispers of the Old Gods, dat ook helemaal in het straatje van Lovecraft past.

The Binding of Isaac

Lovecraft zat er niet zo op te wachten

Het is eigenlijk heel ironisch dat het werk van de auteur zo vaak in games voorkomt, want H.P. Lovecraft zelf schijnt een hekel te hebben gehad aan spelletjes. Dat heeft gamemakers duidelijk niet weerhouden om ‘zijn’ werk te gebruiken. Zelfs Dungeons & Dragons is geïnspireerd door het werk van de auteur.

Niet echt Lovecraftiaans?

Hoewel bijvoorbeeld Bloodborne een beeld van Lovecraft geeft dat gothisch, duister en mistig is, zijn er mensen die beweren dat dat niet Lovecraftiaans is. Bijzonder aan de ietwat vreemde verhalen van H.P. is namelijk dat hij juist koos voor een veelheid aan settings: een klein vissersplaatsje, de zee of zelfs besneeuwde bergen. Werk moet niet altijd gothisch zijn het te kunnen bestempelen als ‘Lovecraftiaans’, maar in dezelfde adem kun je stellen dat het wel duister mag zijn om het zo te kunnen noemen.

Onder andere die discussie zorgt ervoor dat het werk van Lovecraft mede zo geliefde is door game-ontwikkelaars. Juist omdat het geen strak omlijnde kaders kent, is er veel ruimte voor eigen inbreng, terwijl er toch dat onaangename en nietige gevoel voor de mensheid wordt gecreëerd. En dat smaakt steeds weer naar meer. Heb je zin gekregen in meet Lovecraft-games? Je kan inmiddels The Sinking City spelen op pc, PlayStation 4 en Xbox One.

Dit artikel delen

Over de auteur

Laura Kempenaar Roots in Nintendo-games, als puber veel uren in PC-spellen gestoken en nu kan ze niet kiezen welke console haar favoriet is. Haar favo game wel: Super Mario World, hoewel ze altijd openstaat voor een nieuwe nummer 1. Praat veel, maar tikt nog liever. Als het niet over games gaat, dan over films en tech. Schattige dierenplaatjes zijn altijd welkom.

Reacties

  • Ik zie deze man vaak voorbij komen, maar wist niet precies wat hij schreef. Dit is wel leuk om te lezen, maar hij heeft ook nog zeer grote invloed op World of Warcraft. Alle Old Gods en Void Light zijn er voornamelijk op gebaseerd
  • Leuk artikel!
    Ik heb ooit op de eerste Playstation de game "Necronomicon" gespeeld (uiteraard dacht ik meteen aan Evil Dead).
    Dat was de eerste keer dat ik van Lovecraft hoorde. De game stelde niet zo veel voor maar had wél een sfeer die ik meteen tof vond!
    Zo ben ik mij wat meer in de verhalen van Lovecraft gaan verdiepen en ook een aantal gelezen. Kan ik echt aanraden!
  • Heb necromonicom thuis liggen als boek en rituelen als paganist is het leuke boeken om te lezen. Zelfde als aleister crowley
  • Eerste keer dat ik in aanraking kwam met Lovecraft was toen ik als klein jongetje het toen zo prachtige Alone in the Dark speelde :)
  • Eternal Darkness, wat een toffe game was dat. Nooit meer zo iets ervaren in een game. Was dacht ik op de Cube?
  • Hoe groot zijn bijdrage aan het genre ook was, de keerzijde is dat hij openlijk racistisch was. Dit kwam ook terug in zijn verhalen. Jammer dat dit stuk dit niet aanstipt omdat The Sinking City het juist wel doet. Grootse verhalenverteller, maar niet zo'n fijne kerel..

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren