1. Wolfenstein: Youngblood Review - Wint wat, verliest wat

Wolfenstein: Youngblood Review - Wint wat, verliest wat

Maar schiet z’n doel regelmatig voorbij

Wolfenstein: Youngblood gooit het over een flink andere boeg. Niet alleen door twee gloednieuwe hoofdpersonages te introduceren, maar ook door een behoorlijk andere opzet. Een gewaagde actie, die helaas niet altijd even goed uitpakt.

Gezellig nazi's schieten

De meest in het oog springende vernieuwing is dat het hele spel in coöp te spelen is. De zusjes Blazkowicz gaan samen op nazi-jacht wanneer hun vader, de legendarische B.J. ’Terror Billy‘ Blazkowicz, verdwijnt in Parijs. De tweeling is onafscheidelijk; zelfs wanneer je zonder coöp-kompaan speelt, wandelt er altijd een zusje mak achter je aan, wat een beetje suf aanvoelt. Het is dus wel aan te raden om een vaste coöp-partner te zoeken. Dankzij de Buddy Pass, die bij de Deluxe Edition zit, kun je echter gewoon iemand uitnodigen die het spel zelf niet heeft. Dat is nog eens een toffe feature!

wolfenstein youngblood

Ook de structuur van de game is een tikkeltje anders dan we gewend zijn. Nog meer dan in Wolfenstein 2 kent Youngblood een open structuur, waarin je toegang hebt tot een handvol gebieden – districten van Parijs. Binnen zo’n gebied kun je redelijk vrij rondlopen (even afgezien van de patrouillerende nazi’s dan) en verschillende missies doen. Soms word je ook tijdens je avontuur nog gebeld of je bijvoorbeeld even een officier kan omleggen in je buurt, maar die activiteiten zijn erg generiek. Stempels als ‘open wereld’ of zelfs ‘metroidvania’ willen we dan ook niet op Youngblood plakken; hoewel je met latere vaardigheden en wapens soms wel een deurtje of kistje kan openen bij een tweede (of derde, vierde…) bezoek, lijkt de structuur vooral een excuus te zijn om een relatief klein aantal omgevingen veelvuldig te hergebruiken.

Die missies hangen dan ook als los zand aan elkaar, want ze dienen vooral om XP en silver coins te verdienen, zodat je je eigen vaardigheden en je wapens kunt upgraden om vervolgens drie grote torens te bestijgen, die je gerust als een soort eindbaas mag beschouwen. Een grappige knipoog naar Wolfenstein 3D, want deze torens zijn opgebouwd uit verschillende verdiepingen die je één voor één moet ontdoen van al het Duitssprekende (of blaffende) tuig, alvorens je met de lift naar de volgende verdieping kan. Get psyched!

wolfenstein youngblood

Met deze vernieuwde opzet wint Wolfenstein: Youngblood vooral aan gezelligheid. Al keuvelend Duitsers over de klink jagen is namelijk net zo leuk als het klinkt. Ook de schietactie is in sommige gevallen nog net wat bruter dan voorheen, voor zover dat mogelijk is. Er vliegen immers nu twee keer zoveel kogels, granaten en hakbijlen richting de nazi’s. Een onverwachte granaat die een groepje soldaten tot een hoopje Schwarzwalder Kirschtorte reduceert, of je kameraad die een hakbijl net onder een Stahlhelm mikt terwijl jij moet herladen: dat zijn die momenten waarvoor je coöperatief knalt.

Decadentie zonder ziel

Maar Wolfenstein: Youngblood levert ook veel in. Vooral aan duistere humor en de levendig geschapen alternatieve realiteit, iets dat in de vorige delen hand in hand ging. Denk alleen al aan de band tussen de Ku Klux Klan en de nazi’s in Wolfenstein 2, maar ook de propaganda van de Duitsers op de maan en de popband Die Käfer. Die mix van de grofheid uit Inglorious Basterds en de overtuigende presentatie van The Man in the High Castle mist in Wolfenstein: Youngblood.

wolfenstein youngblood

Enkele locaties zijn nog steeds prachtig weergegeven. Zo begin je de game in de decadente zeppelin van een Duitse generaal. Dit luxueuze luchtschip is voorzien van een casino, restaurant en zelfs een karaoke-sauna. Dat is blijkbaar een ding in de naziwereld, alsof het niet slechter kon met de nazi’s aan de macht. De straten van Parijs ogen echter doods en verlaten. Volgens het spel is de stad ‘net geëvacueerd’, maar weinig wijst erop dat deze stad zojuist nog gewoond bewoond was.

Daarnaast is er weinig gedaan met de tijdsgeest. Waar we in vorige games de nazi’s echt technologisch progressie zagen boeken, met betere wapens en verdere ruimtereizen, maar ook met muziek uit die tijd, komt Youngblood niet veel verder dan reclameposters voor VHS- en cassettebandjes en de eerste videogames om ons eraan te herinneren dat het spel zich in de jaren 80 afspeelt.

Verhalend stelt Youngblood dan ook weinig voor. Dat is op zich te accepteren door de meer open opzet en de focus op coöp, maar indrukwekkende en memorabele scènes blijven uit. Oké, tegen het einde is er een enkele scène die in het oog springt, maar zo cinematografisch als de scène in New Orleans (rondom de tafel) of zo choquerend als die in Washington (je weet over welke scène ik het heb) wordt het geen moment.

wolfenstein youngblood

Wolfenstein: Youngblood is bovendien een tikkeltje minder afgewerkt dan we gewend zijn van ontwikkelaar MachineGames. Vooral bugs rondom de audio, die soms op volledig willekeurige momenten wegvalt of hevig vervormd klinkt en in een enkel geval pas na het herstarten van de game weer normaal is, zorgden tijdens het reviewen voor de nodige frustraties. Van de nazi-officier wiens hoofd 360 graden bleef spinnen hebben we ook af en toe nog nachtmerries.

Geen Duitse degelijkheid

Bugs zijn onbedoeld vervelend, maar ook bij enkele bewuste designkeuzes plaatsen we flinke vraagtekens. Dat alle vijanden opnieuw spawnen wanneer je terugkeert naar een locatie is te begrijpen, maar het maakt telkens weer dezelfde schnitzelzeloten uitroeien niet minder routinematig. Ga je écht dood, dan spawn je met nog maar één reserveleven voor jullie beiden, en de hoeveelheid kogels waarmee jullie stierven. Het overkwam ons niet vaak, maar áls het gebeurt, is het tijdens de moeilijkste stukjes van de game… wanneer je wel meer dan één leven en een restantje kogels nodig hebt. De straf is onevenredig hard.

Wolfenstein: Youngblood is een vermakelijke game als je de voorgaande Wolfensteins hebt gespeeld, en in dit deel met een wapenzuster spelen is een leuke vernieuwing. Maar wie nog nooit een Wolfenstein heeft gespeeld, kunnen we alleen maar aanraden het zo oneindig veel meer afgewerkte, sfeervollere, beter doordachte en alom indrukwekkendere Wolfenstein 2: The New Colossus op te starten.

Wolfenstein: Youngblood is nu verkrijgbaar voor pc, PlayStation 4, Xbox One en Nintendo Switch. Voor deze review is de game gespeeld op een PS4 Pro en standaard PS4.

Conclusie en beoordeling

Wolfenstein: Youngblood

Wolfenstein: Youngblood is overduidelijk een probeersel. De les die we daaruit kunnen trekken is dat samen nazi’s afschieten heel erg leuk kan zijn, maar dat er van Wolfenstein zonder de duistere en grens opzoekende humor, de sterke verhaalvertelling en imponerende cast niet veel meer overblijft dan een sec leuke shooter.
6,5
Score
65
Score: 65
  • Pluspunten
  • Coöp zorgt voor extra lol
  • Schietactie blijft haast onovertroffen
  • Buddy Pass bij Deluxe Edition
  • Minpunten
  • Omgevingen worden vaak hergebruikt
  • Verhaal stelt weinig voor
  • Mist de foute sfeer van zijn voorgangers
  • Onafgewerkt
  • Rare designkeuzes

Dit artikel delen

Over de auteur

Lars Cornelis Heeft een grote liefde voor grootse virtuele avonturen. Hecht evenveel waarde aan environmental storytelling als aan lore en heeft thuis een kast vol gameboeken en comics. Steekt per saldo waarschijnlijk toch de meeste tijd in de Master League van PES.

Reacties

  • Zo jammer, de vorige games met enorm veel plezier gespeeld.
  • Ondanks deze en vergelijkbare recensies lijkt het coöp aspect me toch leuk genoeg om deze game een keer te gaan spelen, misschien als ie afgeprijsd is o.i.d.

    Kan deze ook couch coöp gespeeld worden?
  • @naapert Helaas geen couch coöp, maar met die buddy pass kun je wel wat besparen.
  • Ik denk dat het wel informatief is om toe te voegen dat er microtransacties in verwerkt zitten.

    Niet alleen skins zijn te kopen maar ook wapenupgrades en attachments. Handig om het spel sneller en makkelijker te doorlopen, aldus Andreas Ojerfors.

    Dus dat als je doodgaat en je herstart met minder kogels, is bewust geimplementeerd.
  • @Paper_Mario Dat is eerlijk gezegd een beetje spijkers op laag water zoeken. Je kan de moeilijkheidsgraad ook lager zetten als je wil ;-) Geüpgrade wapens doen inderdaad meer damage en kunnen het makkelijker maken, maar niet als je simpelweg geen kogels hebt. Daarnaast vind je genoeg silver coins om je wapens fatsoenlijk t upgraden. Maar om echt een verschil te maken moet je levelen, niet (alleen) je wapens upgraden. Ik zie het in dit geval dus echt als slecht, ondoordacht design.
  • Een serie die in snel tempo in de verdoemenis is gesukkeld.

    Bethesda is lekker bezig!
  • @Don Carpaccio


    Begin op nieuwe EA te lijken
  • @Don Carpaccio mwah vind dit prima voor 40 euro als tussendeeltje om lekker coop te spelen. Over een paar jaar zal er weer een echte volwaardige wolfenstein uitkomen.
  • Ik vind dat je nog mild bent geweest Lars. Ik heb deze game een 5 gegeven, een onvoldoende omdat dit soort games anno 2019 gewoon niet meer kunnen. Ik heb het niet eens over bugs, want die heeft elke game wel. Het is inderdaad, zoals je zelf al zegt, de rare keuzes in het design en het verhaal wat nergens op slaat.

    Ik zie nergens kritiek op het schiet-systeem waar ze proberen RPG elementen er doorheen te duwen die niet uit de verf komen en juist irriteren. Je geeft aan in je review dat het schieten nog leuk is, maar ik vind dat het niet eens in de buurt van Wolfenstein 2 komt. Er is een systeem van vierkantjes en streepjes waardoor je nog met een shotgun honderd kogels in een zwaar bepantserde vijanden kan schieten wat niks uithaalt. Maar als jij je kleine pistooltje tevoorschijn tovert die wel de vierkantjes heeft van de health-bar van de vijand, dan kan je hem WEL doodschieten. De logica ontbreekt en het magische schietgevoel van Wolfenstein 2 is gereduceerd tot flauwekul van streepjes en vierkantjes waar niemand over na wil denken als je dit speelt. Je wilt knallen met je favoriete wapens en niet met dat soort factoren geconfronteerd worden.

    Ook stealth komt slecht uit de verf waar je alleen gebruik kunt maken van een camouflage outfit en verder geen mogelijkheden hebt om te sluipen (hooguit een demper op je pistool). Prima als je niet kunt sluipen in een game waar je toch veel gaat schieten, maar doe dan ook niet alsof je een stealth game bent (wat Youngblood wel ambieert).

    Wat dacht je van de kleine levels die niet alleen duizend keer worden herhaald, maar waar enemies elke keer respawnen als je ook maar één deur doorgaat. Het is ongelofelijk. Je hebt het verder over de lage kwaliteit van de missies zelf. 'Die missies hangen dan ook als los zand aan elkaar' en daar ben ik het helemaal mee eens. Maar nog erger, de missies zelf zijn totaal niet boeiend ongeacht de verbinding onderling. Dikke fetch-quests waarbij je onnodig door de wereld moet reizen en waar iedereen uiteraard wederom respawned.

    Ik weet niet, misschien komt er bij mij nog extra emotie bij kijken omdat ik het bijna crimineel vind dat een franchise zo ten gronde wordt gericht. Vandaar ook mijn 5. Het erge is ook nog dat dit deel 'canon' is met het verhaal uit deel 2. Ze kunnen dit niet negeren in latere delen.
  • @RMNiels Hmm heb hem vandaag binnen gekregen als grote Wolfenstein fan maar dit is niet heel hoopvol. Vanavond zelf maar eens proberen.
  • @Real13 ik hoor graag je bevindingen na pak 'm beet 5 uurtjes spelen.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren