1. Yakuza 6: The Song of Life review – Een bitterzoet vaarwel

Yakuza 6: The Song of Life review – Een bitterzoet vaarwel

Na meer dan zeven games verdient de filantropische yakuza Kiryu Kazuma het om – het liefst met een gouden handdruk – met pensioen te gaan. Zijn persoonlijkheid stagneert enigszins en het wordt tijd een nieuwe lichting charismatische misdadigers naar voren te schuiven. Nu het moment echter daar is, valt niet te ontkennen dat het ontzettend bitterzoet aanvoelt. Yakuza 6: The Song of Life is een volwaardige afsluiter voor de innemende krachtpatser, maar het blijkt lastig om vaarwel te zeggen.

Het is niet de eerste keer dat Kiryu een stapje terug probeert te doen: door zijn gehele bewogen carrière probeert hij al tevergeefs de rust op te zoeken en zijn legendarische yakuza-status in te ruilen voor een vreedzamer bestaan. Maar net als Michael Corleone in The Godfather Part III is hem dat niet gegund: “Just when I thought I was out, they pull me back in.” Ook in The Song of Life wordt Kiryu wederom bij zijn (licht grijzende) haren gewelddadig het harde misdaadleven in getrokken. Hoewel het ondertussen een parodie op zichzelf lijkt te worden, is het de eerste keer dat zijn onwelwillendheid om terug te keren thematisch zo nadrukkelijk in de plot verweven wordt.

Was er voorheen weinig voor nodig om Kiryu te overtuigen om in de worstelingen van zijn oude clan verwikkeld te raken, ditmaal houdt hij de voordeur stevig op slot. Het verdwijnen van zijn surrogaatdochter Haruka en de mysterieuze omstandigheden rondom haar auto-ongeluk brengen hem echter vrijwel direct weer terug naar onveilige straten van Kamurocho. Zijn verleden blijft hem altijd achtervolgen.

Yakuza 6

In Karumocho woedt inmiddels een oorlog tussen zijn oude Tojo Clan en de Chinese maffia, waar hij onverhoopt in verstrikt raakt. Het leidt tot intrigerende momenten waar Kiryu met innerlijk conflict worstelt tussen zijn loyaliteit aan zijn oude misdaadfamilie en zijn huidige gezin met Haruko. Daarbij wordt het ook meer dan ooit duidelijk dat hij zijn draai in die wereld niet meer kan vinden; zijn traditionele denkwijze botst met de moderne visies van het nieuwe tijdperk van de yakuza. Kiryu is een wandelend monument dat wellicht nog respect afdwingt, maar overduidelijk een nieuwe invulling aan zijn leven moet geven.

Vaderschap

Het is niet de enige thematische lijn die door het verhaal loopt: ook vaderschap is een terugkerend verbindend element dat voor verrassende introspecties zorgt. Zo wordt niet alleen Kiryu’s verhouding tot (en zijn gevoelens voor) Haruka meer onder de loep gelegd, en ook de merkwaardige relatie van de patriarch van een familie en zijn onderdanen wordt verkend. Yakuza 6 introduceert namelijk een nieuwe familie van aandoenlijke klunzen onder leiding van de enigmatische Hirose – uitmuntend gespeeld door de Japanse acteur en regisseur Takeshi Kitano – in het slaperige vissersstadje Onomichi. Allen vaderloos en op lastige voet met de hoofdfamilie: de voornaamste reden waarom Kiryu zich direct tot hen aangetrokken voelt.

Yakuza 6

De interacties van Kiryu met deze ietwat problematische figuren behoren tot de hoogtepunten in de game en tonen aan dat Kiryu als personage an sich nog genoeg te bieden heeft. Daarnaast zorgen de manier waarop hij zich over de baby Haruto ontfermt en de vaderrol die hij zich aanmeet tegenover de leden van de Hirose-familie voor een broodnodige impuls in een verhaal dat verder vrij tam aanvoelt. Yakuza 6 mag dan wellicht genoeg kleurrijke personages introduceren en plotwending bovenop plotwending stapelen, het behaalt uiteindelijk niet de hoge noten van Yakuza 0. Zo mist het niet alleen indrukwekkend emotionele momenten, het levert ook in op variatie door het verhaal slechts uit het perspectief van één protagonist te vertellen. De dialogen zijn wederom fantastisch geschreven, maar het hoofdplot meandert te veel door en schiet aan het einde zelfs lelijk uit de bocht.

Ook de typerende humoristische substories evenaren het hoge niveau van Yakuza 0 niet. Stuk voor stuk vermakelijk en kenmerkend voor hun absurdistische situaties, maar er zijn geen echte uitschieters in te ontwaren. Hiertegenover staat echter de fantastische nieuwe locatie Onomichi, dat als een van de beste omgevingen uit de serie geldt. Het ligt sfeervol tussen de zee en de bergen, waar het gekrijs van zeemeeuwen en het op de branding slaan van golven voor een fijne ambiance zorgen. Er zijn kleine eetgelegenheden waar je verse oesters kan eten, kinderen wandelen rustig naar school en de lokale bevolking loopt op teenslippers. Een aangename afwisseling op het gehaaste en chaotische leven in de straten van Kamurocho.

Yakuza Kiwami

Stijlbreuk

Je zou heerlijk in Onomichi op vakantie kunnen gaan, ware het niet dat ook daar het gespuis op de hoek van de straat wacht om hun vuisten te laten spreken. Opmerkelijk verschil is dat je in Yakuza 6 niet naar een gevechtsarena wordt getransporteerd om in een kleine cirkel je geschillen uit te vechten, maar volledig vrij door de open wereld kan bewegen. Dat zorgt ervoor dat de gevechten dynamischer zijn en minder van de rest van de game ontkoppeld. Je gooit derderangs gangsters door de winkelpuien heen, vecht tussen de schappen en laat vervolgens een winkelbediende de magnetron opwarmen op het moment dat je daar iemands hoofd in hebt geplaatst. Het is een fantastische toevoeging waarmee de uitmuntend geschapen wereld van Yakuza eindelijk écht als een geheel aanvoelt.

Hoewel de gevechten wellicht dynamischer uitspelen en je vrij vloeiend diverse gevechtscombinaties afwisselt, is het gemis van de uiteenlopende stijlen uit Yakuza 0 – en Kiwami – duidelijk aanwezig. De drie stijlen vinden uiteindelijk enigszins hun weg in je repertoire dankzij Extreme Heat, maar zijn in vergelijking ontzettend beperkt. Het mist een duidelijk onderscheidende move list, wat nog eens wordt benadrukt door de afwezigheid van trainers in de wereld die je nieuwe aanvallen leren. Tel hierbij op dat je ditmaal enkel met Kiryu speelt en de gevechtsvariatie loopt een ernstige deuk op. Het speelt misschien vloeiender, maar dat redt het niet van de repetitiviteit in de gevechten waar de Yakuza-serie al een handje van heeft.

Hetgeen het enigszins redt is dat het tempo duidelijk is opgevoerd. Niet alleen de straatgevechten met schoffies zijn kort en intens, ook de baasgevechten zijn aanzienlijk korter. Ze hebben nog steeds verschillende gevechtsfases die de druk flink opvoeren, maar slechts een enkele levensbalk, waardoor de gevechten eerder een krachtige sprint zijn dan een slopende marathon. Het maakt Yakuza 6 wellicht tot een fijner spelende game, maar het levert in op spektakel.

Conclusie en beoordeling

Yakuza 6

The Song of Life is absoluut de meest complete en uitgebreide Yakuza-game tot nu toe, maar mist de indrukwekkende uitschieters van een Yakuza 0. Zo leveren de dynamischere gevechten in op variatie en het verhaal evenaart niet eenzelfde emotionele hoogtepunten. Desondanks is het een meer dan sterke afsluiting van Kiryu’s verhaal vol kleurrijke personen, onverwachte plotwendingen en genadeloze straatgevechten. Zelfs na talloze delen blijft de serie je verrassen en persoonlijk raken. Kiryu’s tijd als protagonist van de serie komt wellicht op het juiste moment ten einde, het blijft lastig om voorgoed afscheid te nemen.
8
Score
80
Score: 80
  • Pluspunten
  • Blijft verrassend uit de hoek komen
  • Dynamischere gevechten
  • Wereld voelt eindelijk écht als een geheel
  • Innemende personages
  • Bevat een van de beste locaties uit de serie
  • Minpunten
  • Slechts één protagonist
  • De hoofdplot dwaalt met momenten
  • Verhaal van minder hoog niveau
  • Levert in op variatie

Dit artikel delen

Over de auteur

Derek Taal Schrijft onder andere recensies van games die soms leuk zijn en soms niet. Zoekt momenteel een sponsor voor zijn Katamari Damacy e-sportcarrière, en het telefoonnummer van Kiryu Kazumas stemacteur.

Reacties

  • @Derek Taal,
    Na het spelen van Yakuza 0 en Kiwami ben ik benieuwd of deel 6 goed te volgen is als de tussen liggende delen niet gespeeld zijn.
  • @rvg1983 Het verhaal is eigenlijk gewoon goed te volgen als je voorgaande delen niet hebt gespeeld. Je mist hier en daar wat (achtergrond van relaties, etc), maar er worden voornamelijk nieuwe personages geïntroduceerd en de vertrouwde gezichten staan aan de zijlijn. De proloog geeft ook meer dan genoeg achtergrondinformatie om je een houvast te geven waarom Kiryu bv zo om Haruka geeft. Gezien jij Kiwami al hebt gespeeld, heb je al een deel van die kennis. Zou me er persoonlijk geen zorgen om maken dat het onnavolgbaar is.
  • @Derek Taal
    Thanks voor je antwoord! Dan heb ik nu officieel geen enkele reden meer om deze niet aan te schaffen! Gaan we gewoon deel 6 spelen, en wachten op Kiwami 2.
    De overige delen pik ik desnoods wel een keer op voor de ps3!
  • God of War, The Witcher, Assassins Creed (deels), Devil May Cry en nu Yakuza. Het zijn allemaal super vettte games, maar ze laten me wel keer op keer ervaren waarom ik games als Skyrim, Pokemon, legend of Zelda (prima te spelen als je voorgaande delen gemist hebt) GTA en Red Dead meer waardeer. Want het nadeel van games als Yakuza is dat je alle voorgaande delen gespeeld moet hebben om deze game echt te waarderen. Witcher 3 was bijvoorbeeld erg tof, maar ik mistte voor-informatie waardoor grote delen van het verhaal me t ene oor in en de andere uit gingen, het waren metname de opzichzelfstaande verhalen in die game waardoor ik het bleef spelen. Het hoofdverhaal metname om progressie te maken. Ik kende Triss en alle andere personages niet, er zit heel wat info in de game maar zelfs dat maakt je beeld niet compleet genoeg.
    Nee, verkies games met totaal nieuwe personages boven een reeks waar ik later in zou moeten stappen (tenzij ze zoals in DMC 4 kiezen voor een nieuw personage dat zich vermengd in een bestaand universum).

    Hoe storend is dit in Yakuza btw?
  • @Dokter Caspari

    Ik snap wel wat je bedoeldt, al denk ik dat het ook grotendeels met schrijfwerk te maken heeft. Zo heb ik in de Witcher nooit het idee gehad iets te missen, omdat de relaties tussen Geralt en andere wordt vaak goed uitgelegd worden. Het totale tegenovergestelde heb ik juist bij een game zoals Skyrim, waarbij constant informatie op je af wordt gegooid en maar verwacht wordt dat je weet waar ze het over hebben.

    Overigens vind ik AC niet echt een game waarbij je eerdere games gespeeld moet hebben. Sinds deel 3 zijn de games prima los van elkaar te spelen.
  • @Dokter Caspari

    Wat betreft Yakuza 0 en Kiwami is het niet van toepassing dat je vorige delen gespeeld moet hebben. Zero is een prequal en Kiwami is de remake van deel 1. Bij Yakuza heb je op dit moment het nadeel dat je deel 2 (nog niet), 3, 4 en 5 niet kunt spelen op de PS4. Yakuza 6 is volgens verschillende reviews prima te begrijpen als je geen één van de Yakuza games gespeeld hebt. Er worden voornamelijk nieuwe personages geïntroduceerd. Hier en daar zul je natuurlijk wat achtergrondinformatie en historie missen. Ik zou me hier persoonlijk niet door tegen laten houden. Daarnaast zou ik je erg aanraden om in ieder geval Yakuza 0 te spelen. Dat is simpelweg een moddervette game die je voor max 30 euro in huis hebt.
  • Ben echt net 5 minuten klaar met de main story van Yakuza 0 en gisteren viel Yakuza Kiwami op de deurmat. Ik had Zero al maanden geleden gekocht toen er een droogte was wat betreft games. Kon er in het begin super moeilijk in komen en heb de game na een uurtje of 7 spelen weggelegd. Er was gewoon teveel te doen en later besefte ik ook dat ik te vroeg te moeilijke dingen aan het proberen was.

    Maar ik bleef elke keer weer positieve dingen horen over de Yakuza games en dacht bij mezelf: ''Heb ik het dan zo verkeerd gezien?''. Het antwoord op die vraag is een dikke vette JA.

    Een week geleden heb ik de game opnieuw opgepakt en man wat heb ik genoten van de reis die Yakuza 0 heet. Elk momentje van de week dat ik tijd had wilde ik meteen weer terug naar die game, die wereld, die verhalen.

    Van mij mogen ze Kiwami 3, 4 en 5 ook nog gaan maken voor de PS4. I'm sold!
  • Zo blijkt maar weer dat Yakuza 0 de lat enorm hoog heeft gelegd. Dat had ook al zijn weerslag op Kiwami. Maar laten we het als een luxe beschouwen, want 4-5 jaar geleden was het vooruitzicht voor Yakuza fans een stuk minder positief.
  • @Dakhaas

    Toen Yakuza 5 naar de krochten van de PSN Store werd gestuurd zonder retail release kneep ik 'em wel een tijd. Gelukkig zijn we die dark ages ontsnapt.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren