1. boekrecensie

Re: boekrecensie

Als je pa abonnee is van een krant, kun je via hem op de sites van Trouw, Parool en NRC komen bijvoorbeeld, die hebben allen een recensie staan op hun site.

verders.
154. Kees van Beijnum - De oesters van Nam Kee

Snel leven in Amsterdam West 5 oktober 2003


Berry Kooijman, alias Dirty Berry, is een keurige gymnasiast van het Barlaeus gymnasium tot hij besluit van school te gaan omdat hij het niet met zijn leraar Nederlands kan vinden. Hij slijt zijn dagen in de snackbar van Fast Eddie omgeven door losers als Otman, De Laatste Mode en Gerrie Grolsch. Hij wordt steeds verder het circuit van verveling, kleine criminaliteit, drugs, drank, snel geld maken en het nog sneller uitgeven ingezogen, dat het leven van werkloze jongeren in Amsterdam West kenmerkt. Maar achter al zijn stoerheid blijft hij een onzekere jongen. Als hij Thera ontmoet raakt hij tot over zijn oren verliefd en even lijkt het toch nog goed te komen met hem. Maar als ze het huis van Thera's huisbaas zogenaamd verhuurd hebben (aan 22 mensen tegelijk) en het geld aan het verbrassen zijn in het Hilton krijgt Thera epileptische aanvallen wat uiteindelijk het begin van het einde van hun relatie is. Al Berry's opgekropte woede komt tot uitbarsting in een wanhoopsdaad die hem uiteindelijk in de gevangenis doet belanden.

Een boek over dromen die niet uitkomen, jongeren aan de zelfkant van de samenleving met bijbehorend taalgebruik en gedrag. Het gevecht tussen deugen en niet-deugen in Berry wordt mooi beschreven, de beschrijving van de kleine criminaliteit stemt droef en tot nadenken.

Rating 4/5
Beschrijving
Berry Kooijman, alias Diablo, alias het monster van 'Schotelcity', is gevlucht naar het voormalig vakantiehuis van zijn ouders. Daar, in Normandië, wacht hij het onvermijdelijke af: zijn arrestatie door de gendarmerie. Eenmaal in de gevangenis beland blikt hij terug op zijn leven, een aaneenschakeling van leugens en bedriegerijen. Voor zijn criminele vrienden uit de huurkazernes van Amsterdam-West verbergt hij dat hij in 'het villastraatje' woont, voor zijn zorgelijke moeder houdt hij die vrienden geheim. De enige die hij over zijn dubbelleven in vertrouwen neemt, is Thera, de 'wiebeldanseres' die op straat twee knipperende duivelshorentjes van hem koopt. De obsessieve liefdesrelatie die volgt, luidt een even opmerkelijke als verrassende apotheose in.

De oesters van Nam Kee is een geestige, met grote vaart en scherpte geschreven roman over hunkering. Hunkering naar waarheid, naar liefde, en vooral naar 'echtheid'. In een wereld die echt noch vals blijkt te zijn, goed noch slecht, in een wereld die is en blijft wat zij is, de verwachtingen van een achttienjarige gymnasiast ten spijt.

Van Kees van Beijnum verschenen eerder vier romans. Zijn werk werd vertaald, verfilmd en genomineerd voor diverse literaire prijzen. Het kreeg een groot onthaal in de pers:
'Een fantastische, buitengewoon spannende leeservaring.'
Trouw over 'De ordening'
'Een groot en groots boek.'
Jury AKO Literatuur Prijs over 'Dichter op de Zeedijk'

Recensie
De hoofdpersoon van deze in de Amsterdamse scene spelende roman is de 18-jarige gymnasiast Berry, door zijn vriendjes Dirty Berry genoemd; zijn uit een goed Heemsteeds milieu afkomstige vriendin Thera die hij voor het eerst ontmoette toen hij op straat rode knipperende duivelshorentjes stond te verkopen, noemt hem Diablo. Zij bedenkt een plan om op een snelle manier een boel geld te verdienen: een appartement aan zoveel mogelijk verschillende mensen tegelijk verhuren die sleutelgeld en een maand huur vooruit moeten betalen. Hun opzet slaagt, maar net voor ze ervandoor willen gaan, krijgt ze een zware epileptische aanval die haar in het ziekenhuis doet belanden. Hij blijft naar haar verlangen, brengt haar oesters van Nam Kee waar ze verzot op is, maar ze keert zich af van hem en het soort van leventje dat ze leidden. De wanhopige pogingen haar terug te krijgen lopen op niets uit, en ten slotte belandt hij in de gevangenis wegens een in wezen zinloze daad van geweld. De taal van dit boek is hard en rauw, het wereldje van een scholier die zich geen raad weet met zijn gevoelens wordt overtuigend beschreven. Kleine druk.
(Biblion recensie, Redactie)
Recensie (1)

De jeugd van de jaren 80 van de vorige eeuw is wel patatgeneratie genoemd. Of Generatie Nix: geen fut, geen lef, geen zin in de toekomst. Hoe zullen we straks de jeugd typeren van het decennium dat net achter ons ligt? De jaren 90 brachten welvaart, maar ook verveling en vervlakking. En we werden ons bewust van het feit dat Nederland staat voor een multiculturele samenleving. Die jeugd van de jaren 90, van Nederlandse en Marokkaanse afkomst, speelt de hoofdrol in De oesters van Nam Kee, de nieuwe, vijfde roman van Amsterdammer Kees van Beijnum. Ergens in het boek staat de verzuchting van de 18-jarige hoofdpersoon Berry Kooijman: 'Ik vroeg me af waarom alles uiteindelijk toch weer een fiasco moest worden.' Om het gevoel dat uit deze zin spreekt, draait De oesters van Nam Kee. Berry, alias Diablo, vertelt vanuit de Bijlmerbajes zijn leven dat op een fiasco is uitgelopen. Hij zit voor vier jaar vast wegens poging tot doodslag: hij heeft een vooraanstaand Amsterdammer met een steen op het hoofd getroffen. Berry komt uit Amsterdam-Slotermeer, 'keurig' gezin, vader cameraman bij de tv, moeder reclasseringsambtenaar, broer student biologie, familiebuitenhuis in Normandie. Hij ging naar het Barlaeus-gymnasium, maar laat de school de school in de zesde klas. Zijn vrienden in de snackbar van Fast Eddie in Amsterdam-West zijn Marokkaans: Otman, Rachid, alias De Laatste Mode, en Jamal, veelbelovend voetballer bij Ajax. Hun leven draait om pillen, joints, zonnebrillen van Gucci, zwarte kalfsleren jacks, blikken Goldlabel Tuborg-bier en criminaliteit. En meiden natuurlijk. Voor Berry is het Thera, 19, 'wiebeldanseres' op de schoot van middelbare mannen in een sekstent op de Zeedijk. Van Beijnum laat Berry zijn verhaal vertellen in een taal vol harde humor van de grote stad. Die humor is vaak racistisch, zowel ten aanzien van Marokkanen als van Nederlanders. Als de jongens praten over Marokkaanse meisjes, staat er: 'Juist omdat het absoluut verboden was om met ze te klooien, uitgesloten zelfs, hing de geur van seks in de lucht. Wie denkt dat het hoofddoekje symbool is van kuisheid, heeft het mis. Het is een teken van verboden lust en daardoor een uithangbord dat je voortdurend herinnert aan de mogelijkheden.' De levenshouding van Berry en zijn vrienden is zwart en cynisch. Ze schelden voortdurend op 'geile tyfuswijven'. Even veronderstel je dat ze een taal spreken die lijkt op die van jonge zwarte Amerikanen die een term als 'bad motherfucker' vaak positief, als compliment, gebruiken. Maar nee, in Amsterdam-West heerst negativisme. Het tegenstrijdige is dat Berry Kooijman, opgevoed met traditionele normen en waarden, in zijn diepste wezen niet kan meegaan in het nihilisme van zijn omgeving op straat. Goed, hij wordt een criminele zielenpoot, maar hij hunkert steeds naar onbaatzuchtige liefde, van Thera, van zijn moeder, van zijn vader die niet was wie hij voorgaf te zijn. Berry kan niet omgaan met een leven waarin leugen en haat een rol spelen. Hij wil de waarheid, vooral van Thera, die epileptisch blijkt te zijn. Hij gaat zover dat hij met haar in het restaurant van Nam Kee op de Zeedijk vaak gestoomde oesters gaat eten, hoewel hij na de eerste keer al beseft dat hij oesters smerig vindt. Thera en Berry willen het echte leven. Zij citeert uit speelfilms, terwijl ze weet dat een film dat echte leven niet is. Samen kijken ze naar de eerste vijf minuten van de Franse klassieker Le Samourai van Jean-Pierre Melville, met Alain Delon als verpersoonlijking van beheerste eenzaamheid. 'Zoals Delon op pad gaat, zo zou je iedere dag van je leven op pad moeten gaan', vindt Thera. Dat ze hem tenslotte laat zitten voor een fotograaf die ook pornofilms maakt, kan hij niet bevatten. Hij gaat volledig door het lint, de jongen die voor zijn lief bereid is alles te offeren. De oesters van Nam Kee is een psychologische roman met thrillerelementen, waarin de hoofdrolspeler, ondanks de ellende die hij over zich heeft afgeroepen, wanhopig blijft geloven in zichzelf. 'Haat me niet. Alsjeblieft, haat me niet', kreunt hij aan het slot. Juist dan, als we weten wat Berry allemaal heeft uitgevreten, gaat de roman een beetje wringen. Kees van Beijnum kiest partij voor Berry Kooijman en sluit een compromis met diens achtergrond, opvoeding en offerbereidheid. Maar hoe moet het in Sloterdijk verder met Otman, De Laatste Mode en Jamal?
Menno Schenke, Kees van Beijnum, De Oesters van Nam Kee, In: Het Algemeen Dagblad, 21 januari 2000.
De schrijver van dit stuk zegt dat het boek thrillerelementen bevat, daar ben ik het niet mee eens. Ja, er wordt wel iemand vermoord maar dat is niet echt eng. Het is niet een heel erg spannend boek eerder ontroerend.

Recensie (2)

Je doet er schrijvers zelden een plezier mee, al bedoel je het lovend. Zeggen dat iemand 'een groot verteller' is. Bij buitenlandse, erotische schrijvers kan het nog wel: 'Marquez is een groot verhalenverteller', maar in Nederland zit er een goedkoop luchtje aan de kwalificatie. A.F.Th. van der Heijden is weliswaar, een goed verteller, maar je doet hem tekort door dat zijn hoogste ambitie te noemen. In het merendeel van de Nederlandse literatuur, van superieure bouwwerken tot deerniswekkend ego-geneuzel, is het verhaal slechts aanleiding, excuus, een schriel skeletje dat opgetuigd zal worden. Voor het spannende, goed geschreven, scherp gesneden verhaal dat niets meer wil zijn dan er staat, moet je bij de journalistiek zijn, bij de weinigen die het genre van de lange reportage beoefenen. Kees van Beijnum schreef vier romans, zijn nieuwste, De oesters van Nam Kee, meegerekend, die zeer verschillend van onderwerp en aanpak zijn. Wat ze gemeen hebben is dat het verhalen zijn die in precies het goede tempo worden afgewikkeld, dat de verteller scherp waarneemt hoe mensen praten en zich gedragen, en dat ze zeer persoonlijk zijn zonder het ego van de schrijver tot onderwerp te verheffen, zelfs niet het semi-autobiografische Dichter op de Zeedijk. Als Kees van Beijnum al over zichzelf schrijft, dan langs de omweg van een herkenbare, maar niet zo vertrouwde wereld. Hij was eerder journalist en scenarioschrijver en hij beheerst de professionele verteltechnieken van beide: snel een scene neerzetten, inzoomen, terugwijken, snelle dialogen, pijnlijke stiltes, terloopse vooruitwijzingen, effectieve flashbacks. Hij past ze in zijn romans met grote vanzelfsprekendheid toe, onmerkbaar bijna; je wordt meegezogen en wilt niet weten hoe. Dat meesterschap maakt hem tot een groot verteller. En dat was hij al in zijn eerste boek, Over het IJ (1989), dat geen roman heette te zijn, maar een reconstructie van de 'brievenbusmoord' in Amsterdam-Noord. Op dat boek lijkt De oesters van Nam Kee nog het meest, in ieder geval wat onderwerp betreft. Toen ging het over de boefjes in Noord, nu over de boefjes in West. De kansarme bleekneuzen heetten toen Ferrie en Ben; de jongens van Plein '40-'45 in Slotermeer Rachid, Jamal of Otman. Ze hebben meer geld, meer coke, en duurdere kleren dan de crimineeltjes uit Noord. Maar hun schoolloopbaan is net zo kort, de verveling even groot. En op een noodlottig moment wordt er een trekker overgehaald, of een steen geworpen. Maar Berry Kooijman, de achttienjarige hoofdpersoon in Van Beijnums nieuwste roman, is geen allochtoon, zelfs niet eens kansarm. Hoe hij precies terechtkwam in het gezelschap van die drie losers - de inbreker Otman, de aan jeugdreuma lijdende voormalige Ajax-voetballer Jamal, die zich sinds zijn doodvonnis bewusteloos zuipt en snuift, en de met peperdure, gestolen Hugo Boss-jasjes en mobiele telefoons omhangen Rachid, ook wel De Laatste Mode, met zijn 'IQ van 48' en zijn gewoonte van iedere toevallige voorbijganger 'de kop te verbouwen' - hij kan het niet precies achterhalen. Wel begon het ermee dat hij in Slotermeer woonde. Niet in een goedkope wederopbouwflat, maar in een van de villaatjes die een bovenmodale oase vormen in gedoemd West, met uitzicht op de Sloterplas, en op Schotelcity, de buurt met een woud van witte schotelantennes op de daken. Niet lang voordat hij een fatale steen wierp, en twee schoten loste met Otmans revolver en in de Bijlmerbajes terechtkwam, vertaalde Berry nog Seneca en Plato. Hij werd opgevoed door twee vriendelijke alternativo's, vader cameraman bij de NOB, moeder hulpverlener bij de reclassering. Thuis klonk zijn moeders klassieke muziek en The Kinks en Bob Seger van zijn vader. Zijn moeder las hem en zijn oudere broer Rein elke dag voor. Op Jip & Janneke-laarsjes stapte hij met zijn moeder vrolijk rond op de kinderboerderij. Een paar jaar later was hij een veelbelovend tennistalent en kreeg hij een Cultureel Jongerenpaspoort. In de zomer ging het gezin in de oude Mazda naar het vakantiehuisje in Frankrijk. Het is ook de plek waar Berry naartoe vlucht als de politie hem zoekt. Hij had er een eigen pony, New Shatterhand. Maar de pony stierf. Samen met zijn vader treurde hij, en samen takelden ze het lijk weg. Dat gedeelde verdriet was een van Berry's beste herinneringen. Maar kort daarna stierf ook zijn vader; de ambulance haalt het lijk weg. En niet lang daarna begint Berry de duistere wereld van het andere West te verkennen. Al gauw zit hij dagelijks bij Fast Eddie hamburgers te eten die smaken als 'verschroeide cd's'. Hij raakt snel thuis in het beperkte jargon van 'kanker, tering, fuck fuck fuck man'. Met zijn van zijn moeder opgedane kennis van politie en justitie kan hij de jongens goede diensten bewijzen. Als zijn moeder naar kantoor is vertrokken, sluipt hij het huis weer binnen. Brieven van het Barlaeus-gymnasium worden vakkundig onderschept. Vol schaamte kijkt hij toe hoe zijn goedgelovige moeder zijn schooltas met vlag omhoog hijst. Dat diploma zou hij nog wel eens ophalen. 's Ochtends zit hij met een kater op de bank te zappen naar kinderprogramma's, in de hoop even zijn vader te horen, die wel eens 'stemmetjes' deed in kinderfilms. Zoals die van Thomas O'Malley, de stoere straatkat uit De Aristokatten, met zijn sonore: 'Dames in nood zijn mijn sterkste punt.' Meisjes redden is ook Berry's sterkste punt denkt hij. Alles lijkt anders te worden als hij Thera ontmoet. Mooie lieve, volmaakte Thera, aan wie hij een koptelefoon met lichtgevende horentjes verkoopt. Elke dag eet ze gestoomde oesters, haar lievelingseten, bij de Chinees Nam Kee en Berry eet die slijmerige dingen dapper mee. Want ze is ook verliefd op hem. Ze noemt hem, Dirty Berry, Diablo. Als ze samen in de zon liggen op het dakje van het huis van een oude dame dat Thera tijdelijk bewoont, staat de tijd stil. Dan is het leven gezuiverd van alle leugen en mislukking. Thera, stripteasedanseres en pornomodel, droomt ook van een nieuw leven. Ze bedenken een geniaal plan om met het huis van het oude dametje steenrijk te worden. En daarmee maken ze hun leven definitief stuk. De oesters van Nam Kee is, meer dan een roman over criminele jongeren, een liefdesverhaal. Dat verhaal krijgt op een zeker moment Turks fruit-achtige trekken, compleet met een serpent van een jaloerse schoonmoeder en een ernstige ziekte die Thera in de armen van een verkeerde, dit keer echt foute, man drijft. Van Beijnum gebruikt dit gegeven echter niet als tranentrekker, maar omdat Berry's wanhoop over zijn teloorgegane liefde het doorslaggevende motief is voor zijn wandaden. Berry heeft nu eenmaal de neiging om op kruispunten in zijn leven net de verkeerde weg in te slaan. Hij constateert zelf: 'Ik had besloten dat het een stommiteit en een rotstreek zou zijn als ik het Barlaeus niet afmaakte en ik ging van school. Ik was ervan overtuigd geraakt dat ik voorlopig beter bij Fast Eddie weg kon blijven en ik zat er trouw iedere avond. Ik was tot de conclusie gekomen dat het een pijnlijke vergissing zou zijn als ik zou uitzoeken waar Ben woonde en ik stelde alles in het werk om zijn adres te achterhalen.' Berry hunkert naar zuivere liefde, naar die van Thera. Hij fotografeert de lucht, schuldeloze wolken die ieder moment van vorm kunnen veranderen. Zo zou hij ook willen zijn. Hij heeft een vader nodig die van hem houdt, zijn vader, maar hij ontdekt dat alles wat mooi is een smerige keerzijde heeft. Zelfs zijn held, de vader over wie zijn broer iets onthult dat hij nooit had willen weten. Dat is de 'verklaring' die Van Beijnum geeft voor de ontsporing van Berry. Zij is net zo romantisch en net zo weinig aannemelijk als de stelling die Berry's doodgoede moeder nog altijd op feestjes verdedigt: dat 'de maatschappij' met haar ongelijke kansen 'haar' bajesklanten - de zielige, niet haar welgevormde zoon - heeft misvormd. Maar De oesters van Nam Kee is een roman, geen sociologische beschouwing, en geen levensechte reportage. Zij doet uiteindelijk geen uitspraak over 'de Berry's' in West, over pubers zonder grenzen, eenoudergezinnen en falend gezag, want daar is de literatuur niet voor. In die roman is het portret van deze jongen volstrekt overtuigend, en ontroerend. Van alle verhalen die in de zichtbare werkelijkheid besloten kunnen liggen, koos de verteller Van Beijnum dit ene. Hij deugt niet, deze Berry, dat is zeker, maar je kunt niet anders dan blindelings zijn partij kiezen.
Aleid Truijens, Kees van Beijnum, De Oesters van Nam Kee, In: De Volkskrant, 14 januari 2000.
De verteller vind het boek erg goed en heel realistisch overgebracht. Ook al doet Berry dingen die eigenlijk niet door de beugel kunnen, toch leef je met hem mee. Ik ben het met de schrijver eens. Ik leefde ook erg met Berry mee, ook toen hij die man had neergeschoten, kon je nog met Berry meeleven en wat begrip voor hem opbrengen. De schrijver van deze recensie is ook erg te spreken over Kees van Beijnum. Ik heb nog niet veel van hem gelezen, maar vond dit wel een goed boek en ben ook wel van plan meer van deze schrijver te gaan lezen.
Recensie 1:

De hoofdpersoon van deze in de Amsterdamse scene spelende roman is de 18-jarige gymnasiast Berry, door zijn vriendjes Dirty Berry genoemd; zijn uit een goed Heemsteeds milieu afkomstige vriendin Thera die hij voor het eerst ontmoette toen hij op straat rode knipperende duivelshorentjes stond te verkopen, noemt hem Diablo. Zij bedenkt een plan om op een snelle manier een boel geld te verdienen: een appartement aan zoveel mogelijk verschillende mensen tegelijk verhuren die sleutelgeld en een maand huur vooruit moeten betalen. Hun opzet slaagt, maar net voor ze ervandoor willen gaan, krijgt ze een zware epileptische aanval die haar in het ziekenhuis doet belanden. Hij blijft naar haar verlangen, brengt haar oesters van Nam Kee waar ze verzot op is, maar ze keert zich af van hem en het soort van leventje dat ze leidden. De wanhopige pogingen haar terug te krijgen lopen op niets uit, en ten slotte belandt hij in de gevangenis wegens een in wezen zinloze daad van geweld. De taal van dit boek is hard en rauw, het wereldje van een scholier die zich geen raad weet met zijn gevoelens wordt overtuigend beschreven. Kleine druk.
(Biblion recensie, Redactie)


Recensie 2:

Het is lang geleden dat ik een Nederlandse roman las waarin zo overtuigende de staat van liefde die optilt en doet neersmakken, wordt neergezet.
Kees van Beijnum is een verteller, met een scherp oog voor de wetten van het goede verhaal. Hij speelt geen intellectueel spel met zijn personages, maar voorziet ze van een warm kloppend hart en zintuigen die op scherp staan. Ondanks de ontnuchterende waarheden die zijn hoofdpersonage in De oesters van Nam Kee onder ogen moet leren zien, leest zijn geschiedenis alsof je een feel good movie bekijkt. Een lekkere film, waarin het onmiddellijke nabije even de glans van diepzinnigheid krijgt.'
(De Groene Amsterdammer)

En de tip:
Ga naar de Openbare Bibliotheek en maak er (met behulp van de computers aldaar) gebruik van het programma Literom. Je vindt hierin 16 goede recensies over het door jou genoemde boek. Je kunt er een of twee van laten printen. Je hoeft geen lid te zijn van de bieb om van deze mogelijkheid gebruik te kunnen maken. Er zijn geen kosten aan verbonden - wel betaal je uiteraard wat aan kosten voor het printen. Omdat je zelf de printer in moet stellen, dien je even goed op te letten dat je niet te veel pagina's in de opdracht zet. De Openbare bibliotheek in jouw woonplaats (Arnhem) is op Oudejaarsdag nog tot 13.00 uur open, dus dit moet lukken voor 5 januari!

Dit is de enige manier om legaal aan deze recensies te komen, er rust namelijk auteursrecht op, zodat ze niet via het Internet verspreid mogen worden. Wel bestaat er hiernaast nog een boek door Johan Diepstraten: De kunst van het schrijven, [plaatsingsnummer in de bieb: *875] met ongeveer tweehonderd recensies, hier zou je ook eens in kunnen kijken. In dat boek zit een CDROM waarop die recensies ook staan. Maar Literom bevat veel meer recensies, namelijk rond 60.000.

Kwartiertje Googlen, en alleen nog de eerste 5 pagina's gehad van de minimaal 12. Met de zoekwoorden die ik je eerder gaf.
  • Als je pa abonnee is van een krant, kun je via hem op de sites van Trouw, Parool en NRC komen bijvoorbeeld, die hebben allen een recensie staan op hun site.

    verders.
    154. Kees van Beijnum - De oesters van Nam Kee

    Snel leven in Amsterdam West 5 oktober 2003


    Berry Kooijman, alias Dirty Berry, is een keurige gymnasiast van het Barlaeus gymnasium tot hij besluit van school te gaan omdat hij het niet met zijn leraar Nederlands kan vinden. Hij slijt zijn dagen in de snackbar van Fast Eddie omgeven door losers als Otman, De Laatste Mode en Gerrie Grolsch. Hij wordt steeds verder het circuit van verveling, kleine criminaliteit, drugs, drank, snel geld maken en het nog sneller uitgeven ingezogen, dat het leven van werkloze jongeren in Amsterdam West kenmerkt. Maar achter al zijn stoerheid blijft hij een onzekere jongen. Als hij Thera ontmoet raakt hij tot over zijn oren verliefd en even lijkt het toch nog goed te komen met hem. Maar als ze het huis van Thera's huisbaas zogenaamd verhuurd hebben (aan 22 mensen tegelijk) en het geld aan het verbrassen zijn in het Hilton krijgt Thera epileptische aanvallen wat uiteindelijk het begin van het einde van hun relatie is. Al Berry's opgekropte woede komt tot uitbarsting in een wanhoopsdaad die hem uiteindelijk in de gevangenis doet belanden.

    Een boek over dromen die niet uitkomen, jongeren aan de zelfkant van de samenleving met bijbehorend taalgebruik en gedrag. Het gevecht tussen deugen en niet-deugen in Berry wordt mooi beschreven, de beschrijving van de kleine criminaliteit stemt droef en tot nadenken.

    Rating 4/5
    Beschrijving
    Berry Kooijman, alias Diablo, alias het monster van 'Schotelcity', is gevlucht naar het voormalig vakantiehuis van zijn ouders. Daar, in Normandië, wacht hij het onvermijdelijke af: zijn arrestatie door de gendarmerie. Eenmaal in de gevangenis beland blikt hij terug op zijn leven, een aaneenschakeling van leugens en bedriegerijen. Voor zijn criminele vrienden uit de huurkazernes van Amsterdam-West verbergt hij dat hij in 'het villastraatje' woont, voor zijn zorgelijke moeder houdt hij die vrienden geheim. De enige die hij over zijn dubbelleven in vertrouwen neemt, is Thera, de 'wiebeldanseres' die op straat twee knipperende duivelshorentjes van hem koopt. De obsessieve liefdesrelatie die volgt, luidt een even opmerkelijke als verrassende apotheose in.

    De oesters van Nam Kee is een geestige, met grote vaart en scherpte geschreven roman over hunkering. Hunkering naar waarheid, naar liefde, en vooral naar 'echtheid'. In een wereld die echt noch vals blijkt te zijn, goed noch slecht, in een wereld die is en blijft wat zij is, de verwachtingen van een achttienjarige gymnasiast ten spijt.

    Van Kees van Beijnum verschenen eerder vier romans. Zijn werk werd vertaald, verfilmd en genomineerd voor diverse literaire prijzen. Het kreeg een groot onthaal in de pers:
    'Een fantastische, buitengewoon spannende leeservaring.'
    Trouw over 'De ordening'
    'Een groot en groots boek.'
    Jury AKO Literatuur Prijs over 'Dichter op de Zeedijk'

    Recensie
    De hoofdpersoon van deze in de Amsterdamse scene spelende roman is de 18-jarige gymnasiast Berry, door zijn vriendjes Dirty Berry genoemd; zijn uit een goed Heemsteeds milieu afkomstige vriendin Thera die hij voor het eerst ontmoette toen hij op straat rode knipperende duivelshorentjes stond te verkopen, noemt hem Diablo. Zij bedenkt een plan om op een snelle manier een boel geld te verdienen: een appartement aan zoveel mogelijk verschillende mensen tegelijk verhuren die sleutelgeld en een maand huur vooruit moeten betalen. Hun opzet slaagt, maar net voor ze ervandoor willen gaan, krijgt ze een zware epileptische aanval die haar in het ziekenhuis doet belanden. Hij blijft naar haar verlangen, brengt haar oesters van Nam Kee waar ze verzot op is, maar ze keert zich af van hem en het soort van leventje dat ze leidden. De wanhopige pogingen haar terug te krijgen lopen op niets uit, en ten slotte belandt hij in de gevangenis wegens een in wezen zinloze daad van geweld. De taal van dit boek is hard en rauw, het wereldje van een scholier die zich geen raad weet met zijn gevoelens wordt overtuigend beschreven. Kleine druk.
    (Biblion recensie, Redactie)
    Recensie (1)

    De jeugd van de jaren 80 van de vorige eeuw is wel patatgeneratie genoemd. Of Generatie Nix: geen fut, geen lef, geen zin in de toekomst. Hoe zullen we straks de jeugd typeren van het decennium dat net achter ons ligt? De jaren 90 brachten welvaart, maar ook verveling en vervlakking. En we werden ons bewust van het feit dat Nederland staat voor een multiculturele samenleving. Die jeugd van de jaren 90, van Nederlandse en Marokkaanse afkomst, speelt de hoofdrol in De oesters van Nam Kee, de nieuwe, vijfde roman van Amsterdammer Kees van Beijnum. Ergens in het boek staat de verzuchting van de 18-jarige hoofdpersoon Berry Kooijman: 'Ik vroeg me af waarom alles uiteindelijk toch weer een fiasco moest worden.' Om het gevoel dat uit deze zin spreekt, draait De oesters van Nam Kee. Berry, alias Diablo, vertelt vanuit de Bijlmerbajes zijn leven dat op een fiasco is uitgelopen. Hij zit voor vier jaar vast wegens poging tot doodslag: hij heeft een vooraanstaand Amsterdammer met een steen op het hoofd getroffen. Berry komt uit Amsterdam-Slotermeer, 'keurig' gezin, vader cameraman bij de tv, moeder reclasseringsambtenaar, broer student biologie, familiebuitenhuis in Normandie. Hij ging naar het Barlaeus-gymnasium, maar laat de school de school in de zesde klas. Zijn vrienden in de snackbar van Fast Eddie in Amsterdam-West zijn Marokkaans: Otman, Rachid, alias De Laatste Mode, en Jamal, veelbelovend voetballer bij Ajax. Hun leven draait om pillen, joints, zonnebrillen van Gucci, zwarte kalfsleren jacks, blikken Goldlabel Tuborg-bier en criminaliteit. En meiden natuurlijk. Voor Berry is het Thera, 19, 'wiebeldanseres' op de schoot van middelbare mannen in een sekstent op de Zeedijk. Van Beijnum laat Berry zijn verhaal vertellen in een taal vol harde humor van de grote stad. Die humor is vaak racistisch, zowel ten aanzien van Marokkanen als van Nederlanders. Als de jongens praten over Marokkaanse meisjes, staat er: 'Juist omdat het absoluut verboden was om met ze te klooien, uitgesloten zelfs, hing de geur van seks in de lucht. Wie denkt dat het hoofddoekje symbool is van kuisheid, heeft het mis. Het is een teken van verboden lust en daardoor een uithangbord dat je voortdurend herinnert aan de mogelijkheden.' De levenshouding van Berry en zijn vrienden is zwart en cynisch. Ze schelden voortdurend op 'geile tyfuswijven'. Even veronderstel je dat ze een taal spreken die lijkt op die van jonge zwarte Amerikanen die een term als 'bad motherfucker' vaak positief, als compliment, gebruiken. Maar nee, in Amsterdam-West heerst negativisme. Het tegenstrijdige is dat Berry Kooijman, opgevoed met traditionele normen en waarden, in zijn diepste wezen niet kan meegaan in het nihilisme van zijn omgeving op straat. Goed, hij wordt een criminele zielenpoot, maar hij hunkert steeds naar onbaatzuchtige liefde, van Thera, van zijn moeder, van zijn vader die niet was wie hij voorgaf te zijn. Berry kan niet omgaan met een leven waarin leugen en haat een rol spelen. Hij wil de waarheid, vooral van Thera, die epileptisch blijkt te zijn. Hij gaat zover dat hij met haar in het restaurant van Nam Kee op de Zeedijk vaak gestoomde oesters gaat eten, hoewel hij na de eerste keer al beseft dat hij oesters smerig vindt. Thera en Berry willen het echte leven. Zij citeert uit speelfilms, terwijl ze weet dat een film dat echte leven niet is. Samen kijken ze naar de eerste vijf minuten van de Franse klassieker Le Samourai van Jean-Pierre Melville, met Alain Delon als verpersoonlijking van beheerste eenzaamheid. 'Zoals Delon op pad gaat, zo zou je iedere dag van je leven op pad moeten gaan', vindt Thera. Dat ze hem tenslotte laat zitten voor een fotograaf die ook pornofilms maakt, kan hij niet bevatten. Hij gaat volledig door het lint, de jongen die voor zijn lief bereid is alles te offeren. De oesters van Nam Kee is een psychologische roman met thrillerelementen, waarin de hoofdrolspeler, ondanks de ellende die hij over zich heeft afgeroepen, wanhopig blijft geloven in zichzelf. 'Haat me niet. Alsjeblieft, haat me niet', kreunt hij aan het slot. Juist dan, als we weten wat Berry allemaal heeft uitgevreten, gaat de roman een beetje wringen. Kees van Beijnum kiest partij voor Berry Kooijman en sluit een compromis met diens achtergrond, opvoeding en offerbereidheid. Maar hoe moet het in Sloterdijk verder met Otman, De Laatste Mode en Jamal?
    Menno Schenke, Kees van Beijnum, De Oesters van Nam Kee, In: Het Algemeen Dagblad, 21 januari 2000.
    De schrijver van dit stuk zegt dat het boek thrillerelementen bevat, daar ben ik het niet mee eens. Ja, er wordt wel iemand vermoord maar dat is niet echt eng. Het is niet een heel erg spannend boek eerder ontroerend.

    Recensie (2)

    Je doet er schrijvers zelden een plezier mee, al bedoel je het lovend. Zeggen dat iemand 'een groot verteller' is. Bij buitenlandse, erotische schrijvers kan het nog wel: 'Marquez is een groot verhalenverteller', maar in Nederland zit er een goedkoop luchtje aan de kwalificatie. A.F.Th. van der Heijden is weliswaar, een goed verteller, maar je doet hem tekort door dat zijn hoogste ambitie te noemen. In het merendeel van de Nederlandse literatuur, van superieure bouwwerken tot deerniswekkend ego-geneuzel, is het verhaal slechts aanleiding, excuus, een schriel skeletje dat opgetuigd zal worden. Voor het spannende, goed geschreven, scherp gesneden verhaal dat niets meer wil zijn dan er staat, moet je bij de journalistiek zijn, bij de weinigen die het genre van de lange reportage beoefenen. Kees van Beijnum schreef vier romans, zijn nieuwste, De oesters van Nam Kee, meegerekend, die zeer verschillend van onderwerp en aanpak zijn. Wat ze gemeen hebben is dat het verhalen zijn die in precies het goede tempo worden afgewikkeld, dat de verteller scherp waarneemt hoe mensen praten en zich gedragen, en dat ze zeer persoonlijk zijn zonder het ego van de schrijver tot onderwerp te verheffen, zelfs niet het semi-autobiografische Dichter op de Zeedijk. Als Kees van Beijnum al over zichzelf schrijft, dan langs de omweg van een herkenbare, maar niet zo vertrouwde wereld. Hij was eerder journalist en scenarioschrijver en hij beheerst de professionele verteltechnieken van beide: snel een scene neerzetten, inzoomen, terugwijken, snelle dialogen, pijnlijke stiltes, terloopse vooruitwijzingen, effectieve flashbacks. Hij past ze in zijn romans met grote vanzelfsprekendheid toe, onmerkbaar bijna; je wordt meegezogen en wilt niet weten hoe. Dat meesterschap maakt hem tot een groot verteller. En dat was hij al in zijn eerste boek, Over het IJ (1989), dat geen roman heette te zijn, maar een reconstructie van de 'brievenbusmoord' in Amsterdam-Noord. Op dat boek lijkt De oesters van Nam Kee nog het meest, in ieder geval wat onderwerp betreft. Toen ging het over de boefjes in Noord, nu over de boefjes in West. De kansarme bleekneuzen heetten toen Ferrie en Ben; de jongens van Plein '40-'45 in Slotermeer Rachid, Jamal of Otman. Ze hebben meer geld, meer coke, en duurdere kleren dan de crimineeltjes uit Noord. Maar hun schoolloopbaan is net zo kort, de verveling even groot. En op een noodlottig moment wordt er een trekker overgehaald, of een steen geworpen. Maar Berry Kooijman, de achttienjarige hoofdpersoon in Van Beijnums nieuwste roman, is geen allochtoon, zelfs niet eens kansarm. Hoe hij precies terechtkwam in het gezelschap van die drie losers - de inbreker Otman, de aan jeugdreuma lijdende voormalige Ajax-voetballer Jamal, die zich sinds zijn doodvonnis bewusteloos zuipt en snuift, en de met peperdure, gestolen Hugo Boss-jasjes en mobiele telefoons omhangen Rachid, ook wel De Laatste Mode, met zijn 'IQ van 48' en zijn gewoonte van iedere toevallige voorbijganger 'de kop te verbouwen' - hij kan het niet precies achterhalen. Wel begon het ermee dat hij in Slotermeer woonde. Niet in een goedkope wederopbouwflat, maar in een van de villaatjes die een bovenmodale oase vormen in gedoemd West, met uitzicht op de Sloterplas, en op Schotelcity, de buurt met een woud van witte schotelantennes op de daken. Niet lang voordat hij een fatale steen wierp, en twee schoten loste met Otmans revolver en in de Bijlmerbajes terechtkwam, vertaalde Berry nog Seneca en Plato. Hij werd opgevoed door twee vriendelijke alternativo's, vader cameraman bij de NOB, moeder hulpverlener bij de reclassering. Thuis klonk zijn moeders klassieke muziek en The Kinks en Bob Seger van zijn vader. Zijn moeder las hem en zijn oudere broer Rein elke dag voor. Op Jip & Janneke-laarsjes stapte hij met zijn moeder vrolijk rond op de kinderboerderij. Een paar jaar later was hij een veelbelovend tennistalent en kreeg hij een Cultureel Jongerenpaspoort. In de zomer ging het gezin in de oude Mazda naar het vakantiehuisje in Frankrijk. Het is ook de plek waar Berry naartoe vlucht als de politie hem zoekt. Hij had er een eigen pony, New Shatterhand. Maar de pony stierf. Samen met zijn vader treurde hij, en samen takelden ze het lijk weg. Dat gedeelde verdriet was een van Berry's beste herinneringen. Maar kort daarna stierf ook zijn vader; de ambulance haalt het lijk weg. En niet lang daarna begint Berry de duistere wereld van het andere West te verkennen. Al gauw zit hij dagelijks bij Fast Eddie hamburgers te eten die smaken als 'verschroeide cd's'. Hij raakt snel thuis in het beperkte jargon van 'kanker, tering, fuck fuck fuck man'. Met zijn van zijn moeder opgedane kennis van politie en justitie kan hij de jongens goede diensten bewijzen. Als zijn moeder naar kantoor is vertrokken, sluipt hij het huis weer binnen. Brieven van het Barlaeus-gymnasium worden vakkundig onderschept. Vol schaamte kijkt hij toe hoe zijn goedgelovige moeder zijn schooltas met vlag omhoog hijst. Dat diploma zou hij nog wel eens ophalen. 's Ochtends zit hij met een kater op de bank te zappen naar kinderprogramma's, in de hoop even zijn vader te horen, die wel eens 'stemmetjes' deed in kinderfilms. Zoals die van Thomas O'Malley, de stoere straatkat uit De Aristokatten, met zijn sonore: 'Dames in nood zijn mijn sterkste punt.' Meisjes redden is ook Berry's sterkste punt denkt hij. Alles lijkt anders te worden als hij Thera ontmoet. Mooie lieve, volmaakte Thera, aan wie hij een koptelefoon met lichtgevende horentjes verkoopt. Elke dag eet ze gestoomde oesters, haar lievelingseten, bij de Chinees Nam Kee en Berry eet die slijmerige dingen dapper mee. Want ze is ook verliefd op hem. Ze noemt hem, Dirty Berry, Diablo. Als ze samen in de zon liggen op het dakje van het huis van een oude dame dat Thera tijdelijk bewoont, staat de tijd stil. Dan is het leven gezuiverd van alle leugen en mislukking. Thera, stripteasedanseres en pornomodel, droomt ook van een nieuw leven. Ze bedenken een geniaal plan om met het huis van het oude dametje steenrijk te worden. En daarmee maken ze hun leven definitief stuk. De oesters van Nam Kee is, meer dan een roman over criminele jongeren, een liefdesverhaal. Dat verhaal krijgt op een zeker moment Turks fruit-achtige trekken, compleet met een serpent van een jaloerse schoonmoeder en een ernstige ziekte die Thera in de armen van een verkeerde, dit keer echt foute, man drijft. Van Beijnum gebruikt dit gegeven echter niet als tranentrekker, maar omdat Berry's wanhoop over zijn teloorgegane liefde het doorslaggevende motief is voor zijn wandaden. Berry heeft nu eenmaal de neiging om op kruispunten in zijn leven net de verkeerde weg in te slaan. Hij constateert zelf: 'Ik had besloten dat het een stommiteit en een rotstreek zou zijn als ik het Barlaeus niet afmaakte en ik ging van school. Ik was ervan overtuigd geraakt dat ik voorlopig beter bij Fast Eddie weg kon blijven en ik zat er trouw iedere avond. Ik was tot de conclusie gekomen dat het een pijnlijke vergissing zou zijn als ik zou uitzoeken waar Ben woonde en ik stelde alles in het werk om zijn adres te achterhalen.' Berry hunkert naar zuivere liefde, naar die van Thera. Hij fotografeert de lucht, schuldeloze wolken die ieder moment van vorm kunnen veranderen. Zo zou hij ook willen zijn. Hij heeft een vader nodig die van hem houdt, zijn vader, maar hij ontdekt dat alles wat mooi is een smerige keerzijde heeft. Zelfs zijn held, de vader over wie zijn broer iets onthult dat hij nooit had willen weten. Dat is de 'verklaring' die Van Beijnum geeft voor de ontsporing van Berry. Zij is net zo romantisch en net zo weinig aannemelijk als de stelling die Berry's doodgoede moeder nog altijd op feestjes verdedigt: dat 'de maatschappij' met haar ongelijke kansen 'haar' bajesklanten - de zielige, niet haar welgevormde zoon - heeft misvormd. Maar De oesters van Nam Kee is een roman, geen sociologische beschouwing, en geen levensechte reportage. Zij doet uiteindelijk geen uitspraak over 'de Berry's' in West, over pubers zonder grenzen, eenoudergezinnen en falend gezag, want daar is de literatuur niet voor. In die roman is het portret van deze jongen volstrekt overtuigend, en ontroerend. Van alle verhalen die in de zichtbare werkelijkheid besloten kunnen liggen, koos de verteller Van Beijnum dit ene. Hij deugt niet, deze Berry, dat is zeker, maar je kunt niet anders dan blindelings zijn partij kiezen.
    Aleid Truijens, Kees van Beijnum, De Oesters van Nam Kee, In: De Volkskrant, 14 januari 2000.
    De verteller vind het boek erg goed en heel realistisch overgebracht. Ook al doet Berry dingen die eigenlijk niet door de beugel kunnen, toch leef je met hem mee. Ik ben het met de schrijver eens. Ik leefde ook erg met Berry mee, ook toen hij die man had neergeschoten, kon je nog met Berry meeleven en wat begrip voor hem opbrengen. De schrijver van deze recensie is ook erg te spreken over Kees van Beijnum. Ik heb nog niet veel van hem gelezen, maar vond dit wel een goed boek en ben ook wel van plan meer van deze schrijver te gaan lezen.
    Recensie 1:

    De hoofdpersoon van deze in de Amsterdamse scene spelende roman is de 18-jarige gymnasiast Berry, door zijn vriendjes Dirty Berry genoemd; zijn uit een goed Heemsteeds milieu afkomstige vriendin Thera die hij voor het eerst ontmoette toen hij op straat rode knipperende duivelshorentjes stond te verkopen, noemt hem Diablo. Zij bedenkt een plan om op een snelle manier een boel geld te verdienen: een appartement aan zoveel mogelijk verschillende mensen tegelijk verhuren die sleutelgeld en een maand huur vooruit moeten betalen. Hun opzet slaagt, maar net voor ze ervandoor willen gaan, krijgt ze een zware epileptische aanval die haar in het ziekenhuis doet belanden. Hij blijft naar haar verlangen, brengt haar oesters van Nam Kee waar ze verzot op is, maar ze keert zich af van hem en het soort van leventje dat ze leidden. De wanhopige pogingen haar terug te krijgen lopen op niets uit, en ten slotte belandt hij in de gevangenis wegens een in wezen zinloze daad van geweld. De taal van dit boek is hard en rauw, het wereldje van een scholier die zich geen raad weet met zijn gevoelens wordt overtuigend beschreven. Kleine druk.
    (Biblion recensie, Redactie)


    Recensie 2:

    Het is lang geleden dat ik een Nederlandse roman las waarin zo overtuigende de staat van liefde die optilt en doet neersmakken, wordt neergezet.
    Kees van Beijnum is een verteller, met een scherp oog voor de wetten van het goede verhaal. Hij speelt geen intellectueel spel met zijn personages, maar voorziet ze van een warm kloppend hart en zintuigen die op scherp staan. Ondanks de ontnuchterende waarheden die zijn hoofdpersonage in De oesters van Nam Kee onder ogen moet leren zien, leest zijn geschiedenis alsof je een feel good movie bekijkt. Een lekkere film, waarin het onmiddellijke nabije even de glans van diepzinnigheid krijgt.'
    (De Groene Amsterdammer)

    En de tip:
    Ga naar de Openbare Bibliotheek en maak er (met behulp van de computers aldaar) gebruik van het programma Literom. Je vindt hierin 16 goede recensies over het door jou genoemde boek. Je kunt er een of twee van laten printen. Je hoeft geen lid te zijn van de bieb om van deze mogelijkheid gebruik te kunnen maken. Er zijn geen kosten aan verbonden - wel betaal je uiteraard wat aan kosten voor het printen. Omdat je zelf de printer in moet stellen, dien je even goed op te letten dat je niet te veel pagina's in de opdracht zet. De Openbare bibliotheek in jouw woonplaats (Arnhem) is op Oudejaarsdag nog tot 13.00 uur open, dus dit moet lukken voor 5 januari!

    Dit is de enige manier om legaal aan deze recensies te komen, er rust namelijk auteursrecht op, zodat ze niet via het Internet verspreid mogen worden. Wel bestaat er hiernaast nog een boek door Johan Diepstraten: De kunst van het schrijven, [plaatsingsnummer in de bieb: *875] met ongeveer tweehonderd recensies, hier zou je ook eens in kunnen kijken. In dat boek zit een CDROM waarop die recensies ook staan. Maar Literom bevat veel meer recensies, namelijk rond 60.000.

    Kwartiertje Googlen, en alleen nog de eerste 5 pagina's gehad van de minimaal 12. Met de zoekwoorden die ik je eerder gaf.
  • Oke jongens,
    Ik heb op de sites die ik van jullie heb gekregen gekeken.
    En het is me eingelijk gelukt. Ik heb de recensie gevonden.
    Super bedankt voor jullie werk:D

    P.S. NameK ik zat erover te denken om er zelf eentje te schrijven maar dat is vet veel werk dan moet je het boek lezen:p.

    Bedankt allemaal!
  • Als ie niet op zoek is naar dat soort recensies dan moet ie dat eerder zeggen.

    Hij zegt: ik zoek recensies, ik geef 'm recensies.
  • Ik kan me voorstellen dat DelTel niet op zoek is naar zulke recensies. LiteRom schijnt wel een goeie te zijn, check die laatste quote van NuclearGoat, gast.
  • Ik heb toch echt 2 recensies gevonden via Google, met de zoekwoorden die ik eerder gaf. Een op www.boekbesprekingen.nl geloof ik.

    Moet die recensie nog aan bepaalde criteria voldoen ofzo? Er werden geen cijfers uitgedeeld.

    Verder: een erg makkelijke manier om aan boekrecensies te komen is door naar de Bieb te gaan, ze hebben daar computers staan waar je ze op kunt zoeken. Op recensies zitten vaak copyrights enzo.
    Dat las ik ook via een van de links die Google me leverde, op een forum.

    En dan heb ik nog maar 3 minuten gezocht, vandaar dat ik aannam dat er veel meer te vinden moest zijn als je een half uurtje zoekt ofzo.
  • Sers^^ heb je de site nog waar je ze hebt gevonden?
  • Recensies zijn moeilijk te vinden ja. De enige plek waarop ik ze heb gevonden op internet is in leesverslagen van anderen (erg veel werk).
  • Ik heb van alles ingetypt bij google.
    Maar ik kreeg niet de link naar de echte recensies:S
    Ik heb op de sites gekregen die jullie me gaven. Maar niks gevonden.
    Vergis jullie niet ik moet een recensie hebben geen boekverslag of samenvatting.
    Toch Bedankt
  • Verkeerde forum, ik move 'm dus zo naar Media. Hoe kom je er op 'm hier te plaatsen?

    Verder is het de meest gemakzuchtige vraag ooit.
    Ga naar Google en tik in: "Nam Kee Beijnum recensie".

    Ik zie zo al een aantal links naar recensies van het boek. Kom op zeg, een beetje meer moeite.
  • Hoi lui,
    Ik moet voor een schoolopdracht een recensie zien te vinden van het boek: Oesters van Nam Kee. Ik heb heel het internet afgezocht maar niks gevonden, weten jullie een site ofzo.
    Ik gok dat ik het op dit forum moest plaatsen. Als je een site geeft vergis je dan niet dat ik de boekrecensie nodig heb en niet de filmrecensie.
    Heel erg bedankt voor degene die me willen helpen.
    Ciao

    Grappig om je post zo te beginnen. Heb ook ff gekeken maar kan zo snel ook niks vinden.
  • www.scholieren.com
    www.collegenet.nl
  • Hoi lui,
    Ik moet voor een schoolopdracht een recensie zien te vinden van het boek: Oesters van Nam Kee. Ik heb heel het internet afgezocht maar niks gevonden, weten jullie een site ofzo.
    Ik gok dat ik het op dit forum moest plaatsen. Als je een site geeft vergis je dan niet dat ik de boekrecensie nodig heb en niet de filmrecensie.
    Heel erg bedankt voor degene die me willen helpen.
    Ciao
  • Kan je er niet zelf eentje schrijven?

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren