1. De Dood, wat doe je daarmee?

Re: De Dood, wat doe je daarmee?

Gecondoleerd Tiger, ik kan je echter geen zinnig advies geven aangezien ik geen idee kan hebben hoe erg het moet zijn om een ouder te verliezen dus ik kan je alleen maar heel veel sterkte gunnen knul.

Greets

Ken
  • Gecondoleerd Tiger, ik kan je echter geen zinnig advies geven aangezien ik geen idee kan hebben hoe erg het moet zijn om een ouder te verliezen dus ik kan je alleen maar heel veel sterkte gunnen knul.

    Greets

    Ken
  • Gecondoleerd gast.

    kheb r zelf geen ervaring mee, (Thank God!), maar dan ook nog maar net niet.

    Mijn vader heeft een half jaar met een aneurisma in het ziekenhuis gelegen, en de dokters bleven maar zeggen dat hij 't waarschijnlijk niet zou redden, maar hij zit nu toch echt nog op de bank thee te zuipen.

    Maar zoals iedereen al zegt, doe dat wat iedereen hier al zegt en praat erover.
  • Gecondoleerd uji-tiger,

    Heb er zelf ook veel ervaring mee, hoop morgen deze post ook te editten zodat er wat meer inhoud staat.
  • gecondoleerd nog,
    maar je bent er gelukkig al wat overheen :)
    mn moeder was ook jong toen haar vader overleed (12)
    maar zelf heb ik het nog niet meegemaakt.
    valt me op dat ik over dit topic heen heb gelezen btw
  • gecondoleerd man :(
    enigste wat ik kan zeggen, net als de anderen. veel praten en ga wat dingen doen waar door je afgeleidt bent. Ik weet dat je nu in een lastige periode zit maar je komt er wel weer boven op.
    Sterkte maat
  • Sterkte en gecondoleerd ik zou met vrienden of familie gaan praten of proffesionele hulp aan gaan als het te erg is. Ik dacht eerst dat de topic titel sloeg wat je ermee moet als je zelf doodgaat hoe je erover denkt. Dan zou ik zeggen je gaat niet echt dood maar de dood van je lichaam zie ik te goed , bring it on baby.
  • ik ken dat wel in mijn family toen was ik 13 nu ben ik <22>.
    heeft mijn moeder zig opgehangen .
    ik kan er wel altijd aan denken .
    maar ja het leven gaat ook gewoon door .
    ik weet niet waar de dood mij heen zal brengen .
    en of er wel leven is na de dood .
    meschien is er wel leven na de dood .
    maar zo ver ben ik nog niet gelukkig.
    ik zie het allemaal wel als het zo ver is .
    maar ik ga maar mijn nest in heb beetje te veel gegamed :O
  • Sterkte, toen ik 12 was overleed mijn vader ook, was niet makkelijk. Mijn moederheeft ook in het ziekenhuis gelegen met een bloedprop en die is er gelukkig wel vanaf gekomen.


    Heel veel sterkte en blijven praten en overal mee doorgaan.
  • sterkte kerel ik heb zoiets gelukkig nooit meegemaakt.
    ik weet niks meer te zegge de andere leden hebben al verwoord wat ik wou zeggen.

    Nogmaal veel sterkte.
  • Gecondoleerd uji-tiger,

    Praten, praten, praten dat helpt veel. Wat je niet moet onderschatten is de periode na de begrafenis/crematie. Veel mensen die nu steun bieden gaan dan door met hun leven terwijl jij nog midden in het rouwproces zit. Veel mensen beseffen niet dat jij het dan nog niet verwerkt hebt en dat kan lastig zijn. Vooral in die periode moet je steun zoeken bij je vrienden en familie. Ik kan je alleen maar heel veel sterkte wensen en je familie ook natuurlijk. Hou je taai en zoek hulp als je er alleen niet uitkomt!

    Rob
  • Kerel, sterkte! Ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen, heb er geen ervaring mee gelukkig. Blijf leven, praat erover en doe leuke dingen met je vrienden…
  • Gecondoleerd

    Ik heb het 3 jaar geleden gehad met mijn opa, ik kan me voorstellen dat dit natuurlijk 10 keer zo erg is. Maar ik heb echt ontzettend veel aan mijn beste vriendin gehad, ik kon alles kwijt bij haar dat heeft me erg geholpen. De rest van mijn vrienden heeft me ook erg gesteund, dingen met je doen enzo zodat je dus de ellende een poos vergeet. Begrafenis was toen de dag voor me verjaardag, ik wilde mijn verjaardag niet vieren en heb toen ook gezegd dat ik hem niet vierde, het was maargoed dat mijn ouders gezegd hebben dat ze wel moesten komen. Heeft me heel erg geholpen.

    Sterkte!
  • Gecondoleerd man

    Ik weet ongeveer hoe 't moet zijn, want het is voor iedereen anders.
    Ik ben m'n moeder verloren toen ik 11 was, en mijn ervaring is dat je er nooit helemaal overheen zal komen. Ik wil je eigenlijk alleen aanraden om niet ruchtsichlos naar een anders advies te luisteren en het zonder twijfelen op te volgen. Doe wat je hart je ingeeft!

    Dit zeg ik als soort van disclaimer ook voor mezelf, want ook al heb ik er ervaring mee, ik weet ook niet wat het beste is. Ik ben van mening, dat je vooral moet proberen er zoveel mogelijk over te praten. Ik weet dat dit ook tegen mij werd gezegd, en dat ik het eigenlijk helemaal niet zo opluchtend vond om er over te praten. Ik begon het stom te vinden en heb er toen maar over gezwegen. Maar nu kom ik mezelf nog wel eens tegen. Dus ik denk dat je moet proberen je gevoel zoveel mogelijk te uiten. En praat er niet alleen met je vrienden over, maar ook met je moeder en je broer, en eventueel andere broers / zussen. Die hebben jou nu het hardst nodig. En als het je thuis even allemaal teveel wordt, ga dan bij je vrienden hangen.

    Ik wil je in ieder geval heel veel sterkte toewensen. Ik weet precies wat voor sfeer er nu bij jou thuis moet hangen en ik weet dat dat niet een leuke is.

    Ik zeg alijd maar, alles komt uiteindelijk wel weer goed, zelfs als het dat niet doet ;)
  • igg gecondoleerd uji..
    kweet wel een een beetje waar je over praat in de laatste 5 maanden zijn er 2 van mn beste vrienden doodgegaan (niet natuurlijk, doodgeschoten en gestoken) en daar haddik het ook best moeilijk mee.. maar ik ben na de begravenis gewoon doorgegaan met school enzo, is goede afleiding.
  • tja…vandaag die ceremonie…echt, die aula zat bom vol, alle stoelen waren bezet, mensen moesten zelfs staan…niet te geloven. Mn hele klas ving me op…zelf kinderen waar bij ik 3-4 jaar niet bij in de klas gezeten heb, noch echt mee om ben gegaan…pff…zoveel mensen. En natuurlijk huilden ze allemaal…

    Maar wat me het meest raakt vanal, is dat ene meisje waar ik het al in een andere topic over heb gehad….zij huilde van iedereen geloof ik nog wel het meest….we hebben elkaar zo'n 2 minuten, indien niet lang, elkaar omhelsd om elkaar te troosten (eerste van mn vrienden die ik wou en moest omhelzen, had ook gezegd dat het me speet)…toen kwam de rest…wou, nooit gedacht dat ik zoveel vrienden zou hebben

    Zie je Tiger, je hebt wel vrienden, en die steunen je allemaal! Ookal komt het niet altijd zo over, ze zijn der wel voor je.

    Ik vind het trouwens knap, dat je hier zo over kan praten, veel sterkte in de komende tijd jongen.
  • Gecondoleerd,

    helaas weet ik wel zo'n beetje wat je ongeveer doormaakt. De laatste paar jaar zijn er in mijn omgeving ook best veel mensen die ik ken doodgegaan (best goed ken, helaas ook leeftijdsgenoten)
    Mijn advies is dat je er zoveel mogelijk over moet praten, en dat je niet moet proberen om je verdriet te verbergen. Als je dit niet kan met je moeder, of zij (nog) niet met jou, zou je ook kunnen denken om een x te praten met een leraar ofzo.
    Je moet je ook niet teveel aantrekken van mensen die niet weten wat ze moeten zeggen of die er niet over durven beginnen. Want veel mensen zijn bang dat ze je kwetsen of verdrietig maken en durven er dan niet over te beginnen.
    Iedereen verwerkt zn verdriet ook anders, dus als je niet de behoefte voelt om te praten dan hoef je dat ook niet te doen. Je moet doen waar jij je het best bij voelt.

    Eigenlijk wist ik niet dat er zoveel mensen waren die een van hun ouders hadden verloren, ik dacht altijd dat ik zo ongeveer de enige was…
  • Ik heb (gelukkig) nog nooit een sterfgeval mee gemaakt in mijn familie, maar het lijkt me wel verschrikkelijk om het mee te maken, en dan zeker als het een naaste familielid is.

    Het enige wat ik zou kunnen zeggen is hierboven ook al een aantal keer gezegd, en dat is met andere mensen proberen te praten en daar troost bij te vinden.

    Ook namens mij; Gecondoleerd en veel sterkte de komende tijd
  • Ik denk dat het een troost is dat je vader niet heeft hoeven te lijden. Ik denk niet dat het handig is om te doen alsof er niets is gebeurt, dat heb ik ook niet gedaan. Probeer gewoon met je vrienden erover te praten. Als je doet alsof dr nix is gebeurt hoop je je verdriet alleen maar op. Voor mij heeft het erg veel geholpen om met vrienden erover te praten, maar dan ook echt goeie vrienden. Nogmaals veel sterkte in deze tijd!
  • Gecondoleerd.

    Maar, de dood is één ding waar iedereen zeker van is. Ik zie de dood niet als iets slechts. Het is natuurlijk wel erg als een naaste overlijd, maar je moet ook inzien dat het weer positieve veranderingen en gebeurtenissen met zich meebrengt (je vrienden bijvoorbeeld). Elk voordeel heeft zijn nadeel, en dus heeft elk nadeel ook weer zijn voordelen. ga niet op de nadelige dingen letten, dat maakt je alleen maar depressiever. Helaas kun je niet altijd alleen maar op de voordelige dingen letten, dan leer je namelijk niets. Maar bedenk dat je vader nu kan rusten, de dood kan een verlossing voor elk mens zijn, alleen heb je het nog niet door als je leeft.
  • ik zou hier een mooie lange post moeten wegzetten, maar dat doe ik dus niet. (kan ik dat eigenlijk al wel?) Er is maar een ding wat hier helpt: tijd…

    (een ding wel: wees blij dat hij niet aan kanker is overleden, want dat is een echte lijdensweg. Zowel voor de persoon in kwestie als de nabestaanden. Of althans, dat is mijn ervaring. Het ergste was nog dat we daarna de begravenis mochten gaan regelen…)

    dus heel veel sterkte toegewenst.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren