1. Forum
  2. Geen spijt, wel gevolgen? Is dit wenselijk? Of te verwerpen?

Re: Geen spijt, wel gevolgen? Is dit wenselijk? Of te verwerpen?

Ik heb ook alleen de openingspost gelezen, maar ik denk dat ik je probleem wel snap. Ten eerste houd ik mijn "internetleven" gescheiden van mijn "echte" leven, met uitzondering van social media waar ik gewoon onder mijn echte naam van alles afzeik, cynische humor link en takkeherrie verspreid. Zo kan ik op het internet lekker alles afzeiken, mensen beledigen en wat dan ook, zonder dat het direct grote consequenties heeft voor mijn "toekomst". Waarom zou je werkgever op je Insidegamer alias zoeken?

Verder geloof ik dat binnen organisaties geldt dat naarmate je bijdrage kwalitatief gezien groter is, je meer eigenheid kunt laten zien. Juist als je voor een goede positie solliciteert zonder dat je de moeite hebt genomen om de tatoeage die bij je kraag nog over je hals loopt te bedekken (mits je verder natuurlijk wel enigszins verzorgd overkomt) is dat imo een teken van zelfvertrouwen en dus van kwaliteit. Dat zelfvertrouwen moet toch ergens vandaan komen? Natuurlijk gaat het niet 1:1 op, maar het is volgens mij wel een indicatie.

Het doet mij een beetje denken aan het uitkiezen van een geschikte huisgenoot bij kijkavonden. Bij mij thuis wordt altijd voor de raarste gek gekozen (vandaar ook dat ik daar ben uitgekozen waarschijnlijk). Hoe eerlijker/opener iemand is, hoe meer die persoon zich op zijn gemak voelt. Je prikt vrij gemakkelijk door gespeelde karakters heen. Dit geldt dan denk ik ook voor mensen die doorsnee over proberen te komen, terwijl ze dat niet zijn.

Dan moet je je als laatste nog afvragen of jij je wel op je gemak zou voelen bij een organisatie waar je bent aangenomen door iemand te spelen die jij niet bent. En dan bedoel ik niet dat je met een Euroshopper blik bier in je onderbroek bij de sollicitatie moet verschijnen omdat je zo graag op de bank zit Ren en Stimpy kijken, maar wees eerlijk over je competenties en interesses. Als jij op de vrijdagavond graag midden in de mosh-pit staat bij underground hardcorebandjes, waarom zou jou dat een minder goede manager maken? Als zij jou niet willen om wie je bent, waarom zou jij daar dan willen zijn?






… oke voor het geld.
En ik wou iets van een opbouw in dit stuk hebben, maar fuck it. Anticlimactic it is.
  • Ik heb ook alleen de openingspost gelezen, maar ik denk dat ik je probleem wel snap. Ten eerste houd ik mijn "internetleven" gescheiden van mijn "echte" leven, met uitzondering van social media waar ik gewoon onder mijn echte naam van alles afzeik, cynische humor link en takkeherrie verspreid. Zo kan ik op het internet lekker alles afzeiken, mensen beledigen en wat dan ook, zonder dat het direct grote consequenties heeft voor mijn "toekomst". Waarom zou je werkgever op je Insidegamer alias zoeken?

    Verder geloof ik dat binnen organisaties geldt dat naarmate je bijdrage kwalitatief gezien groter is, je meer eigenheid kunt laten zien. Juist als je voor een goede positie solliciteert zonder dat je de moeite hebt genomen om de tatoeage die bij je kraag nog over je hals loopt te bedekken (mits je verder natuurlijk wel enigszins verzorgd overkomt) is dat imo een teken van zelfvertrouwen en dus van kwaliteit. Dat zelfvertrouwen moet toch ergens vandaan komen? Natuurlijk gaat het niet 1:1 op, maar het is volgens mij wel een indicatie.

    Het doet mij een beetje denken aan het uitkiezen van een geschikte huisgenoot bij kijkavonden. Bij mij thuis wordt altijd voor de raarste gek gekozen (vandaar ook dat ik daar ben uitgekozen waarschijnlijk). Hoe eerlijker/opener iemand is, hoe meer die persoon zich op zijn gemak voelt. Je prikt vrij gemakkelijk door gespeelde karakters heen. Dit geldt dan denk ik ook voor mensen die doorsnee over proberen te komen, terwijl ze dat niet zijn.

    Dan moet je je als laatste nog afvragen of jij je wel op je gemak zou voelen bij een organisatie waar je bent aangenomen door iemand te spelen die jij niet bent. En dan bedoel ik niet dat je met een Euroshopper blik bier in je onderbroek bij de sollicitatie moet verschijnen omdat je zo graag op de bank zit Ren en Stimpy kijken, maar wees eerlijk over je competenties en interesses. Als jij op de vrijdagavond graag midden in de mosh-pit staat bij underground hardcorebandjes, waarom zou jou dat een minder goede manager maken? Als zij jou niet willen om wie je bent, waarom zou jij daar dan willen zijn?






    … oke voor het geld.
    En ik wou iets van een opbouw in dit stuk hebben, maar fuck it. Anticlimactic it is.
  • —-Disclaimer—–
    Ik heb de openingspost gelezen en de rest ertussenin niet.
    —-/Disclaimer/—-

    Mijn mening ten aanzien van die onderwerp is nogal sterk gekleurd, mede door enkele ervaringen die ik heb opgedaan in het bedrijfsleven.

    Ik was vroeger nogal fans van piercings en droeg deze op zichtbare plekken. In de tijd dat ik trainingen gaf ben ik hier genadeloos op afgeserveerd.

    Ik ben dus van mening dat er gulden middenweg is.
    Probeer je social media zo neutraal/ sociaal geaccepteerd mogelijk te houden. (hetzelfde geldt voor je uiterlijk, heb je piercings/tattos, bedek deze). Voor al je overige zaken gebruik je online nick.

    je kun op mijn nick pagina's vol vinden op google, terwijl mijn echte naam bijna geen hits opleverd.

    Maar ja, waar leg je de grens. Ik ben er van overtuigd dat als je ergens wilt komen in het bedrijfsleven je je enigzins serieus op moet stellen, je wilt tenslotte seriesu genomen worden.

    Mocht je dat wat minder intresseren dan kun je je ook wat meer permiteren in termen van social media.
  • Waarom bekijken we het niet eens van de andere kant?

    De meesten reageren in principe als volgt: "ik ben wie (en hoe) ik ben en dat moet men respecteren."

    Waarom zou jij je niet aan kunnen passen en de 'regels' van een bedrijf respecteren?
    Voorbeeldje: er zijn nu eenmaal mensen die (hoe onterecht ook wellicht) aanstoot nemen aan tattoo's, om verschillende redenen. Uit respect voor die mensen en mijn werkgever bedek ik daarom mijn tattoo wanneer ik met klanten contact heb.

    Ik krijg het idee dat de maatschappij steeds meer verword tot een podium voor egoïsten en egocentrische mensen die woorden als respect en zelfontplooiïng misbruiken om zelf geen consessies te hoeven doen.

    Naar mijn mening werkt de maatschappij volgens het pricipe: 'I come to you, you come to me' en daar is in mijn ogen niets mis mee.
  • Ik moet in pak voor mijn functie en dat is niet erg. Bekijk het eens van een andere kant. Hoe graag neem jij iemand aan die vol met tattoo's zit, afwijkend haar en slodderig voorkomen, tegenover een verzorgd iemand, strak in pak met een directe wil om er te staan voor jouw bedrijf?

    Ik weet wel wie men kiest. Ik bedoel je wordt werknemer van een serieus bedrijf en gaat ook straks de uitstraling van dit bedrijf zijn.

    En dat is juist zo jammer. Waarom zou iemand met tattoo's of een afwijkende haardracht geen directe wil hebben om er te staan voor jouw bedrijf? Ik vind het echt jammer dat we in zo'n wereld leven. Als je tattoo's hebt en dreads of een hanekam kun je bovendien toch ook nog gewoon driedelig gaan? Ik neem persoonlijk iemand niet méér serieus omdat hij in een pak loopt. Ik vind het bij die jonge guppies juist vaak heel geforceerd overkomen.



    Ik werk bij een zorginstelling waar ook ziekenhuizen onder vallen en moet zelf dan ook regelmatig netjes als ik met zorgverzekeraars e.d. om tafel moet, maar dan heb ik altijd de neiging om mijn haar zo mogelijk nog even iets wilder te doen dan normaal. Gewoon om er even lekker tegenaan te schoppen. Als je een degelijke opleiding succesvol hebt afgerond en een goed karakter hebt, zou dat meer over je moeten zeggen dan hoe je er uit ziet.

    Ik zat twee weken terug toevallig nog bij een drietal sollicitatiegesprekken voor een nieuwe collega. En ik heb daar behoorlijk mijn nek uitgestoken voor een redelijk alternatief ogende meid die basgitaar speelt en op haar CV festivalbezoek en het spelen van games als hobby's aanmerkte. Terwijl er ook een supermooie meid tussen zat die uber professioneel over kwam, maar overduidelijk een bitch was…

    Tja wat doe je eraan, niets.
    Het siert je dat jij je nek uitsteekt voor deze dame, en hopelijk heb je meteen de beste kandidaat te pakken.
    Persoonlijk heb ik niets tegen tattoo's en vreemde kapsels en baarden.
    Maar vind wel dat iedere werkgever voor hem bepaalde regels mag hanteren.
    En laten we eerlijk wezen in bv een hotel is een hannekam en dikke tattoo's niet echt een visitekaartje..
  • Sue me for saying so, maar ik zie hier een link met gedachtengangen à la 'you can be gay as long as I can't see you practicing it'. En dergelijk geforceerd 'wegstopgedrag' is nu juist hetgeen waar ik me zeer onaangenaam bij voel, zeker wanneer het om iemands innerlijke (lees: ongekozen) identiteit gaat.
  • Ik moet in pak voor mijn functie en dat is niet erg. Bekijk het eens van een andere kant. Hoe graag neem jij iemand aan die vol met tattoo's zit, afwijkend haar en slodderig voorkomen, tegenover een verzorgd iemand, strak in pak met een directe wil om er te staan voor jouw bedrijf?

    Ik weet wel wie men kiest. Ik bedoel je wordt werknemer van een serieus bedrijf en gaat ook straks de uitstraling van dit bedrijf zijn.

    En dat is juist zo jammer. Waarom zou iemand met tattoo's of een afwijkende haardracht geen directe wil hebben om er te staan voor jouw bedrijf? Ik vind het echt jammer dat we in zo'n wereld leven. Als je tattoo's hebt en dreads of een hanekam kun je bovendien toch ook nog gewoon driedelig gaan? Ik neem persoonlijk iemand niet méér serieus omdat hij in een pak loopt. Ik vind het bij die jonge guppies juist vaak heel geforceerd overkomen.

    Tja wat doe je eraan, niets.
    Het siert je dat jij je nek uitsteekt voor deze dame, en hopelijk heb je meteen de beste kandidaat te pakken.
    Persoonlijk heb ik niets tegen tattoo's en vreemde kapsels en baarden.
    Maar vind wel dat iedere werkgever voor hem bepaalde regels mag hanteren.
    En laten we eerlijk wezen in bv een hotel is een hannekam en dikke tattoo's niet echt een visitekaartje..

    Ik werk bij een zorginstelling waar ook ziekenhuizen onder vallen en moet zelf dan ook regelmatig netjes als ik met zorgverzekeraars e.d. om tafel moet, maar dan heb ik altijd de neiging om mijn haar zo mogelijk nog even iets wilder te doen dan normaal. Gewoon om er even lekker tegenaan te schoppen. Als je een degelijke opleiding succesvol hebt afgerond en een goed karakter hebt, zou dat meer over je moeten zeggen dan hoe je er uit ziet.

    Ik zat twee weken terug toevallig nog bij een drietal sollicitatiegesprekken voor een nieuwe collega. En ik heb daar behoorlijk mijn nek uitgestoken voor een redelijk alternatief ogende meid die basgitaar speelt en op haar CV festivalbezoek en het spelen van games als hobby's aanmerkte. Terwijl er ook een supermooie meid tussen zat die uber professioneel over kwam, maar overduidelijk een bitch was…
  • Ik moet in pak voor mijn functie en dat is niet erg. Bekijk het eens van een andere kant. Hoe graag neem jij iemand aan die vol met tattoo's zit, afwijkend haar en slodderig voorkomen, tegenover een verzorgd iemand, strak in pak met een directe wil om er te staan voor jouw bedrijf?

    Ik weet wel wie men kiest. Ik bedoel je wordt werknemer van een serieus bedrijf en gaat ook straks de uitstraling van dit bedrijf zijn.

    En dat is juist zo jammer. Waarom zou iemand met tattoo's of een afwijkende haardracht geen directe wil hebben om er te staan voor jouw bedrijf? Ik vind het echt jammer dat we in zo'n wereld leven. Als je tattoo's hebt en dreads of een hanekam kun je bovendien toch ook nog gewoon driedelig gaan? Ik neem persoonlijk iemand niet méér serieus omdat hij in een pak loopt. Ik vind het bij die jonge guppies juist vaak heel geforceerd overkomen.

    Ik werk bij een zorginstelling waar ook ziekenhuizen onder vallen en moet zelf dan ook regelmatig netjes als ik met zorgverzekeraars e.d. om tafel moet, maar dan heb ik altijd de neiging om mijn haar zo mogelijk nog even iets wilder te doen dan normaal. Gewoon om er even lekker tegenaan te schoppen. Als je een degelijke opleiding succesvol hebt afgerond en een goed karakter hebt, zou dat meer over je moeten zeggen dan hoe je er uit ziet.

    Ik zat twee weken terug toevallig nog bij een drietal sollicitatiegesprekken voor een nieuwe collega. En ik heb daar behoorlijk mijn nek uitgestoken voor een redelijk alternatief ogende meid die basgitaar speelt en op haar CV festivalbezoek en het spelen van games als hobby's aanmerkte. Terwijl er ook een supermooie meid tussen zat die uber professioneel over kwam, maar overduidelijk een bitch was…
  • Persoonlijk vind ik dat een werkgever het volste recht heeft om eisen te stellen aan hoe iemand er uit ziet.
    Het is tenslotte zijn of haar bedrijf en als je je daar in niet kunt vinden, dan is de keuze aan jou om de baan eventueel te weigeren.
    Ik heb op mijn werk mij ook aan bepaalde voorwaarden qua uiterlijk te houden, die wist ik van te voren dus heb geen moeite die in te willigen.

    Op het gebied van Facebook en aanverwante zaken kan ik niets zeggen, aangezien ik daar niets mee heb.
    Maar vind het wel volstrekt absurd dat mensen hun hele hebben en houden op sites als deze gaan zetten..
  • Als ik een eigenaar van een bedrijf was zou ik eisen dat ze er representatief uitzien. Je bent immers het gezicht van het bedrijf zeker voor de werknemers die met klanten te doen hebben. Een pak is daarin gewoon zakelijk/neutraal in. Als je als punker gekleed gaat sta je wel ergens voor en dat kan slecht zijn voor de de zaken relaties/klanten want die willen er misschien helemaal niet mee geassocieerd worden.

    Dit verschilt natuurlijk per sector en wat voor baan het is. Iemand die in een tattooshop werkt zou ik raar vinden als hij geen tattoo's had.

    Daarnaast is het natuurlijk hoe belangrijker je bent voor het bedrijf hoe meer er zou gekeken worden na je privé leven. Als Shigeru Miyamoto een groot nazi aanhanger blijkt te zijn in zijn prive leven. Zullen zowel de klanten als de aandeelhouders not amused zijn.
  • Leuk topic, spreekt me aan! Zolang ik kan herinneren vind ik het lastig me aan te passen aan anderen. Ik maak het nu weer mee in mijn studie; ik kan irritant weinig met de mensen waarmee ik in de klas zit. Dit heeft me teleurgesteld, want ik had gehoop op de univeristeit in 'een intelectueel klimaat' terecht te komen. Zo ben ik dus weer een outsider, introverter dan ik wil zijn, net als in zo ongeveer de helft vande klassen/groepen waarin ik zat op de lagere en middelbare school. Aan de andere kant vind ik dit niet zo erg. In vermaak me best alleen, in de klas ga ik dan meestal tekenen of igewoon wegdromen. Ook heb ik naast mijn studie voor mijn gevoel gelukkig genoeg vrienden ook al mis ik het wel eens sterke of eerlijke discussies te kunnen voeren in plaats van de koetjes en kalfjes die ik niet lang wil zien rondwandelen.

    Als ik in de buurt ben van mijn vrienden of mensen die ik mag ben ik graag extravert. Ik zing dan, maak grappen, lul complete onzin en ben blij bij iemand te zijn die me in mijn waarde laat. Deze tegenstelling is in mijn leven verwoven en ook onderdeel van mij muzikale genen. Dit klinkt wat deftig vind ik zelf maar dat is het niet. Mijn vader was zanger, mijn moeder kunstenaar en van mijn vijf broers zijn er twee vormgever/muzikant. Zo zit in mij een diepe neiging tot zelfexpressie wat botst met de wat schaamachtige ingetogenheid die ik veel om me heen zie. Me aanpassen hieraan doe ik wel, maar ik wil het eigenlijk niet omdat het voelt, om in 7threst zijn woorden te spreken, als 'verloochening van jezelf'.

    Op dit moment zit ik op een kruispunt van mijn leven. Ik doe een studie Geschiedenis en ik ben veel met muziek bezig, voornamelijk met dichten/rijmen. Het is lastig deze te combineren en mijn studieresultaten lijden onder alles wat ik naast mijn studie doe. Ik weet zeker dat ik met muziek verder zal gaan maar ik ben wel zo pragmatisch dat ik weet dat er brood op de plank zal moeten komen. Een kantoorbaan zal het niet worden. Achter de computer zitten doe ik thuis al genoeg. Hopelijk kan ik leraar worden op een basisschool, het zou me geweldig lijken levensvreugde, taal, tekenen en muziek te leren aan mensen(kinderen!) die leergierig zijn.

    Misschien dwaal ik wat af van het topic maar het openingsbericht ontbrandde een vonkje in me. De eerlijkheid van anderen inspireert en werkt therapeutisch. :)
  • Peter, je werkt zo'n 40 uur per week. Dan heb je er elke week 128 over om lekker jezelf te zijn. Bovendien, als je eenmaal gesettled bent qua baan en je wordt gewaardeerd, dan kun je steeds losser worden. Houd je in het begin gewoon even gedeisd, heb ik ook gedaan.

    Aan een middelvinger uit principe heeft helemaal niemand iets, jij nog het minst van allen.

    Wat je Facebook etc. betreft, als je denkt dat je er last van gaat hebben zou ik ze opschonen.
  • er zit nogal een verschil tussen jezelf verloochenen en jezelf aanpassen.

    je werkgever stort iedere maand je bankrekening vol en verwacht daar het een en ander voor terug en zolang dat binnen het redelijke blijft heb ik er nooit zo'n moeite mee.
    ik zie bv geen probleem in een werkgever die zegt 'geen hoofddoekjes in mijn bedrijf' maar als hij zegt 'werknemers van mijn bedrijf dragen geen hoofddoekjes, zelfs niet thuis onder de douche' dan vind ik dat te ver gaan.

    maar dit geld eigenlijk voor alles.
    Mijn vriendin is een beetje een emo, toen Nederland de finale verloor begon ze keihard te huilen … hell toen Nelson Mandela het veld opkwam schuivelen begon ze al te huilen!
    maar ik relativeer vrijwel alles (teveel misschien) en als ik Mandela zie denk ik 'struikrover' en als Nederland verliest met voetbal denk ik 'pfffffffff ze mogen tenminste meedoen itt de ijshockeyers!'

    dan kan ik zeggen 'hey ze neemt me maar hoe ik ben' of ik kan mezelf een beetje aanpassen, dat wil niet zeggen dat ik heel hard mee ga huilen maar ik hoef op dit punt ook niet per se in mijn eentje flauwe grappen te maken die verkeerd gaan vallen, die maak ik wel bij mijn maten.

    uiteindelijk is het een goed iets als je jezelf een beetje kunt aanpassen aan anderen, voorkomt heel veel problemen
  • Ik moet in pak voor mijn functie en dat is niet erg. Bekijk het eens van een andere kant. Hoe graag neem jij iemand aan die vol met tattoo's zit, afwijkend haar en slodderig voorkomen, tegenover een verzorgd iemand, strak in pak met een directe wil om er te staan voor jouw bedrijf?

    Ik weet wel wie men kiest. Ik bedoel je wordt werknemer van een serieus bedrijf en gaat ook straks de uitstraling van dit bedrijf zijn.

    Kortom, logica zegt me dat je je aanpast. Overigens gebruik ik niet voor niets op gamefora niet mijn werkelijke naam, om iets te noemen.

    Met aanpassen kom je verder, kan je nadat je de baan hebt, jouw way of life weer een tikje doorvoeren zodat het voor iedereen prettig is. Plus, als je niet probeert om iets anders te benaderen, dan weet je ook nooit of die levensstijl je ook kan bevallen.
  • Bij mij geldt het er heel netjes bijlopen in pak juist afschrikwekend. Ik vertrouw die lui nooit!
  • Alsof mensen in een pak wel betrouwbaarheid uitstralen. Het juist mensen in de bank wereld die voor een hoop teringzooi hebben gezorgd en die zien er allemaal heel representatief uit.

    Ik wordt liever geholpen door iemand met 5 piercings die wel kan rekenen en die wel echt geïnteresseerd is in wat er met mijn geld gebeurt of wat ik wil dat er met mijn geld gebeurt.

    Verder moet iedereen die met klanten overlegd er idd wel een beetje presentabel uitzien. Dat je geen pak draagt hoef niet meteen te betekenen dat je in een broek loopt met 5 gaten erin.
  • Ik vind het persoonlijk niet meer dan logisch dat je je op je werk aanpast aan de daar geldende normen (of ervoor kiest daar niet te werken). Als ik bij een bank kom wil ik niet geholpen worden door iemand die er als een slons bij loopt. Dan kun je me een eikel noemen omdat ik niet iedereen accepteer zoals ze zijn, maar zo ben ik. Ik wil geholpen worden door iemand die er betrouwbaar uitziet, en iemand die in een skatebroek met kettingen en piercings bij loopt vind ik er niet betrouwbaar uitzien. Dat is mijn mening en die mag jij accepteren. En aangezien ik de klant ben, en het bedrijf mijn geld wil zullen ze naar mij moeten luisteren. En ik ben niet de enige die niet geholpen wil worden door zo iemand. En aangezien ze naar de meerderheid luisteren wordt niet zomaar iedereen in zijn kloffie daar neergezet. Dat heeft niets te maken met het feit dat mensen niet jouw mening/keuze accepteren, maar met het feit dat jij de mening/keuze van anderen moet respecteren die geen slonzen daar willen hebben.

    * Dit is tegen niemand in het bijzonder, ik noem niemand hier een onverzorgde slons oid.
  • Het is heel kut, maar soms moet je je anders voordoen dan dat je bent.

    Zelf zou ik graag willen dat dit anders was, maar ergens snap ik wel dat je je aan moet passen wil je een bepaalde baan hebben, al kunnen mensen soms te veel verwachten dat je je aanpast.
    Aan de andere kant, wil je ergens werken waar je je anders voor moet doen?

    Om maar een voorbeeld te geven, jullie kennen mij grotendeels als het grove kleine meisje. Ja, een grote bek heb ik en ik heb ook zeker een kleurrijke vocabulaire, maar deze kan ik op stage/ mijn toekomstige baan zeker niet uiten. Zouden jullie blij worden als jullie kinderen de grove Charissa als docente hebben?

    Ik zou ook wel gekke dingen met m'n haar willen doen, een keer droge felle kleuren ofzo, maar hier komt de klas weer terug. Zou dit niet te afleidend zijn voor jullie kinderen?

    Maar zoals ik zei kan het soms ook te ver gaan. Vorig jaar werd ik op een christelijke school geplaatst voor stage. Toen had ik nog iets met mijn vriendin, maar als er werd gevraagd van zit je in een relatie moest ik wel nee zeggen, want met biseksualiteit kan je niet lopen op een zwaar christelijke school met zwaar christelijke docenten. Op een moment als dat vind ik het wel te ver gaan, omdat de reden dat jij je dan aanpast neigt naar discriminatie, daar zit dan ook de grens voor mij.

    Je Facebook moet je wel kunnen laten voor wat het is, maar heb je echt een belangrijke baan, zet dan wel even je profiel op privé. Als een collega zeikt over jouw statusupdates is dat bullshit, maar aan de andere kant ben jij zelf degene die alles openlijk op het net gooit en weet je dat mensen zullen oordelen.
  • "Hey ik ben Rik, ik wil hier graag werken en straks effe die lekkere slet achter de balie volblaffen en daarna mijn lul aan het gordijn afvegen" wordt ook niet bepaald gewaardeerd denk ik zo…

    wel, godverdomme.


    Met dat laatste woord kom ik overigens ook in de biblebelt niet meer aan het werk. Serieus.
  • I know, ben daar nogal onduidelijk, maar ik kreeg even een (onverklaarbare) trigger waarin ik me een 'worst case scenario' inbeeldde: hoe ver zul je moeten gaan om bepaalde eigenschappen over jezelf te moeten verbergen?

    Al ligt het ook deels aan de quote van NuclearGoat: "Peter, je werkt zo'n 40 uur per week. Dan heb je er elke week 128 over om lekker jezelf te zijn". Vooral dat 'lekker jezelf zijn' in relatie tot Peter deed mij een (vage) link leggen met diens seksuele identiteit; tegelijkertijd realiserend dat ook dat helaas nog al te vaak als 'onwenselijk' wordt neergezet in deze homofobe maatschappij. Vatte die uitspraak vooral op als 'ah, who cares, zo'n opoffering van jouw 'ware ik' is relatief maar klein en daarom niet ononverkoombaar'. Alsof daarmee daadwerkelijk elke identiteitskenmerk onder het mom van 'het doel heiligt de middelen' maar even 'opgeofferd' kan worden. Zie daar de gedachte over een 'worst case scenario'.

    Excuus voor alle vaagheid, maar kan het ook niet beter uitleggen dan dit. Zal wel een random brain fart van mijn kant zijn. Voel je vrij de onduidelijke boel te negeren.
  • Wij zijn natuurlijk in Nederland een erg individualistisch volkje, we doen waar we zin in hebben en we trekken ons zo min mogelijk van een ander aan. Dit heeft ons in sommige gevallen verder geholpen, maar het heeft ook bepaalde dingen in onze samenleving verziekt.

    7threst geef ik groot gelijk dat hij graag wil zijn zoals hij is en zich niet wil voordoen als iemand anders. Maar om als samenleving goed te kunnen functioneren, moet je soms wat aan jezelf veranderen om als groep beter en efficiënter te kunnen werken.

    Je werkgever kan van je verlangen dat je er verzocht uitziet en volgens een bepaalde werkwijze ter werk gaat als je een bepaalde functie hebt binnen het bedrijf waardoor je toch als een soort visitekaartje geldt. Dit vind ik daarom niet meer als logisch. Echter je privéleven is iets wat jezelf bepaalt, daar heeft in mijn ogen geen werkgever of familie wat over te zeggen.

    Nog wat dingen die kunnen botsen met je werkgever zijn levensbeschouwing, principes etc. Hier moet je zelf de keuze maken in hoe serieus neem je het zelf. Ik vind niet dat een werkgever je mag verplichten je levensbeschouwing of principes opzij te zetten voor het werk.

    Natuurlijk keur ik asociaal gedrag ten strengste af, sterker nog ik erger me er dood aan. Daarmee kom ik ook meteen op het punt van tot hoever mag de samenleving je ergens op aanstreken waarvan jij denkt dat je dat zelf mag bepalen. Daar falen we in Nederland nogal in namelijk.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren