1. Short story I: Mijn kleine wereldje.

Re: Short story I: Mijn kleine wereldje.

Hallo - Af en toe vind ik het leuk om een verhaaltje te schrijven. Ik vond vandaag fragmenten uit een vaag verhaaltje waar ik ooit mee gestart was. Dat heb ik vandaag even samengevoegd en kloppend gemaakt. Zie hier:

Short Story I: Mijn kleine wereldje

Druk ben ik aan het werk aan een nieuwe tekening. Een gigantische eeuwenoude boom, met een druide achtig persoon die mysterieus over zijn schouder kijkt is een vaag beeld dat al een tijd door mijn hoofd rond spookt. Sterke details probeer ik aan te brengen in de wortels van de boom - terwijl ik op de achtergrond iemand iets hoor roepen. Ik blijf geconcentreerd - al het geluid gaat mij voorbij. Pas als er iemand mijn kamerdeur opent, ontwaak ik uit mijn wereld: “Hey slome,…we gaan eten”.

Ik word gedwongen mijn reis naar het ondenkbare later voort te zetten… Net wanneer het gesprek tussen mij en het andere duidelijker begint te worden, is er een of andere mafkees die mij dwingt het potlood neer te leggen, en deze later pas weer op te pakken. Het is alsof je in een oude koelcel gezet word - Waar je lichaam warm probeert te houden door als een achterlijke te gaan trillen. Je kan kwaad worden. Je kan iemand uit schelden.

Of je houd je stil en zegt niks… Je probeert te ontwaken uit je eigen kleine wereldje, je potlood neer te leggen, de trap af te lopen en een plek aan tafel te zoeken. En dat alles binnen een kleine minuut. Ik zou een schaar in mijn handen kunnen nemen en beneden elk persoon op brute wijze af kunnen slachten om zo voor altijd in eeuwige stilte te kunnen leven. Het zou een begin kunnen zijn voor een verzameling van lichaamsdelen; Je herinnerd je de dorpsgek op je vorige school die je met gemak aan wat sterkwater kon helpen. Dat opzich is geen probleem.

Zou het niet ontzettend mooi zijn om voor altijd in je eigen wereld te kunnen leven? Je nooit meer druk te hoeven maken om andere mensen? Je af te vragen of je ooit nog verliefd zal worden op dat meisje dat je zo graag mag? Een leuke baan krijgen die bij je past? Zou het niet fantastisch zijn om gewoon voor altijd weg te kunnen dromen over alles waarvan jij houdt - Sluit je ogen, en je hebt alles wat je nodig hebt.

Je bind ze aan hun handen en voeten vast. Begint als een spelletje. Onschuldig knip je kleine plukjes haar af. Het geschreeuw van je kleine broertje prikt in op je huid. Het bloed kleeft aan je handen. Vrijheid. Je masseert de dikke donkerrode vloeistof als douchegel door je haar. Je zet wat muziek op. Op de maat van de stevige doordringende drums beweeg je je hoofd op en neer. Je haar plakt tegen je gezicht, strepen bloed lopen over je voorhoofd naar beneden. Voor je liggen vier lichamen van mensen waarvan je hield. Waarvan je houd. Vol eeuwige liefde betasten je ogen alles dat je achter je laten zal. - Als begin naar de eeuwige reis naar het ondenkbare.

Ik mompel iets onverstaanbaars, en draai me om. Terug naar boven, terug in mijn stoel. Opnieuw met mijn potlood in mijn hand. Terug bij dat, wat mij brengen zal waar ik ooit hoop te kunnen komen. Bijna zie je de vraag letterlijk in de heldere lucht geschreven. Zou ik werkelijk een gestoorde psychopaat kunnen worden als ik mijn mond wat vaker open deed?

Ik leg mijn potlood neer en loop naar beneden. Terug aan tafel met mijn familie. Ze praten, lachen en voeden zichzelf. Ik speel wat met mijn vork en ben maar voor de helft aanwezig. Wellicht praten ze tegen me, misschien praat ik zelf terug. Ik heb het geluk dat ik leven mag, denken mag, fantaseren mag. Ik heb het geluk dat ik mijn eigen kleine wereldje heb, waarin ik mij wanneer dan ook in terugtrekken kan.
  • Hallo - Af en toe vind ik het leuk om een verhaaltje te schrijven. Ik vond vandaag fragmenten uit een vaag verhaaltje waar ik ooit mee gestart was. Dat heb ik vandaag even samengevoegd en kloppend gemaakt. Zie hier:

    Short Story I: Mijn kleine wereldje

    Druk ben ik aan het werk aan een nieuwe tekening. Een gigantische eeuwenoude boom, met een druide achtig persoon die mysterieus over zijn schouder kijkt is een vaag beeld dat al een tijd door mijn hoofd rond spookt. Sterke details probeer ik aan te brengen in de wortels van de boom - terwijl ik op de achtergrond iemand iets hoor roepen. Ik blijf geconcentreerd - al het geluid gaat mij voorbij. Pas als er iemand mijn kamerdeur opent, ontwaak ik uit mijn wereld: “Hey slome,…we gaan eten”.

    Ik word gedwongen mijn reis naar het ondenkbare later voort te zetten… Net wanneer het gesprek tussen mij en het andere duidelijker begint te worden, is er een of andere mafkees die mij dwingt het potlood neer te leggen, en deze later pas weer op te pakken. Het is alsof je in een oude koelcel gezet word - Waar je lichaam warm probeert te houden door als een achterlijke te gaan trillen. Je kan kwaad worden. Je kan iemand uit schelden.

    Of je houd je stil en zegt niks… Je probeert te ontwaken uit je eigen kleine wereldje, je potlood neer te leggen, de trap af te lopen en een plek aan tafel te zoeken. En dat alles binnen een kleine minuut. Ik zou een schaar in mijn handen kunnen nemen en beneden elk persoon op brute wijze af kunnen slachten om zo voor altijd in eeuwige stilte te kunnen leven. Het zou een begin kunnen zijn voor een verzameling van lichaamsdelen; Je herinnerd je de dorpsgek op je vorige school die je met gemak aan wat sterkwater kon helpen. Dat opzich is geen probleem.

    Zou het niet ontzettend mooi zijn om voor altijd in je eigen wereld te kunnen leven? Je nooit meer druk te hoeven maken om andere mensen? Je af te vragen of je ooit nog verliefd zal worden op dat meisje dat je zo graag mag? Een leuke baan krijgen die bij je past? Zou het niet fantastisch zijn om gewoon voor altijd weg te kunnen dromen over alles waarvan jij houdt - Sluit je ogen, en je hebt alles wat je nodig hebt.

    Je bind ze aan hun handen en voeten vast. Begint als een spelletje. Onschuldig knip je kleine plukjes haar af. Het geschreeuw van je kleine broertje prikt in op je huid. Het bloed kleeft aan je handen. Vrijheid. Je masseert de dikke donkerrode vloeistof als douchegel door je haar. Je zet wat muziek op. Op de maat van de stevige doordringende drums beweeg je je hoofd op en neer. Je haar plakt tegen je gezicht, strepen bloed lopen over je voorhoofd naar beneden. Voor je liggen vier lichamen van mensen waarvan je hield. Waarvan je houd. Vol eeuwige liefde betasten je ogen alles dat je achter je laten zal. - Als begin naar de eeuwige reis naar het ondenkbare.

    Ik mompel iets onverstaanbaars, en draai me om. Terug naar boven, terug in mijn stoel. Opnieuw met mijn potlood in mijn hand. Terug bij dat, wat mij brengen zal waar ik ooit hoop te kunnen komen. Bijna zie je de vraag letterlijk in de heldere lucht geschreven. Zou ik werkelijk een gestoorde psychopaat kunnen worden als ik mijn mond wat vaker open deed?

    Ik leg mijn potlood neer en loop naar beneden. Terug aan tafel met mijn familie. Ze praten, lachen en voeden zichzelf. Ik speel wat met mijn vork en ben maar voor de helft aanwezig. Wellicht praten ze tegen me, misschien praat ik zelf terug. Ik heb het geluk dat ik leven mag, denken mag, fantaseren mag. Ik heb het geluk dat ik mijn eigen kleine wereldje heb, waarin ik mij wanneer dan ook in terugtrekken kan.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren