1. Short story II: Datwatikwilmoetenzaldoen

Re: Short story II: Datwatikwilmoetenzaldoen

Nog een vraag, moet die rat iets symbolisch voorstellen??
  • Nog een vraag, moet die rat iets symbolisch voorstellen??
  • Aiii… Nou ken ik niet zo veel componisten bij naam… (Zeker niet zo veel als jij…@_@) Eh… Een hele goede vind ik Tschaikovski (of hoe je dat ook schrijft) … Komt voornamelijk door Fantasia though… Maar de muziek blijft mooi… En Saint-Saëns is ook erg goed…

    Bach, Vivaldi, Beethoven enzo blijven ook goed, maar zoals ik al zei, ik ken niet echt alle componisten bij naam… Ik hoor meestal gewoon iets, en dan denk ik, whoa, mooi…

    Ik vind muziek met van die grote koren ook altijd zo mooi trouwens…
  • Er zijn gelukkig een hoop mensen die het daar wel mee eens zijn - echter gewoonweg veel te weinig: Puur om het feit omdat dat nog wel een tijd kan duren. Ze hebben het nu goed, dus waarom zou je je druk maken om dingen die nog zo ver weg zijn…

    Mijn favoriete componist. Mja dat vind ik altijd moeilijk. Ik kan al bijna geen favoriete band opnoemen - en bij klassieke muziek vind ik het serieus nog moeilijker om werkelijk een 'favoriete componist' aan te wijzen. Ik heb er meerdere - Beginnende bij Rachmaninov. Klinkt standaard, maar deze man is geweldig goed. De veranderingen die hij maakte ten tijde van de typtische Romantische klassieke muziek zijn briljant.

    Verder is en was de muziek van Vivaldi natuurlijk geniaal mooi. - Maar daarbij komt dat ik een zwak heb voor viool… Een van de - al dan niet mooiste instrumenten die er bestaan. Ook Pärt is iemand wiens muziek ik meer dan respecteer. Maargoed mijn lijstje is zo groot - bestaande uit bekende namen als Beethoven, Grieg en Wagner en wellicht wat onbekendere als Telemann, Holst, Mauro en Vollenweider.

    En u?
  • Volgens mij is de mens de ondergang van de hele wereld, maar goed… Er zijn vast wel mensen die dat niet met me eens zijn ofzo…

    Wat is je favoriete componist?
  • Oh, maar daar kan ik een heel boek over schrijven.

    Het zijn vaak maar heel erg kleine dingetjes - maar die voor mij gewoonweg heel belangrijk kunnen zijn. Zo heb ik al heel lang een vreemde obsessie voor de aarde waar wij op lopen - de natuur waar wij in leven. Welke Nederlander word er niet strontziek van weer een ander stuk groen grasveld? Ik vind het geweldig. Een stuk gras, omringd door schaduwbrengende groen bebalderde bomen - Het liggen in dit stukje verkoelende natuur, het zien en voelen van kleine stukjes zonnestralen die zich net door de kleine stukjes onbebladerde takken wurmen kunnen… Hemels.

    Verder houd ik van regen. Veel regen. Weinig regen. Beetje regen, klein regen. Groot regen. Het is fantastisch. Het feit dat deze druppels honderden meters of kilometers afgelegd hebben en uiteindelijk op de grond, of op je naakte huid vallen kunnen is erg…erg. Intrigrerend. - Jawel, zo zou ik het omschrijven. Een grote liefde ken ik voor de bomen waar wij bij leven. De Aarde is er voor hen, zij zijn er voor de Aarde. Zij zijn de pure, echte, bewoners van datgeen waar wij op leven. En wij zijn er om hun uiteindelijk te vernietigen. Jawel, wij zijn hun ondergang. En dat doet mij meer dan pijn.

    Maar goed, dat is een verhaal apart. Mijn band met de natuur is over het algemeen vrij sterk. Ik houd ervan, jawel. Klinkt vrij geobsedeerd zoals ik het vertel, misschien…

    Verder ben ik meer dan een liefhebber van Klassieke muziek. Pure, natuurlijke, krachtige - mooie - muziek. Muziek die meer verteld dan het in eeste instantie horen laat. Elk persoon dat ook maar een stap buiten zijn huis durft te zetten hoor respect te hebben voor mensen die het maken. Want het is er voor ons, allemaal.

    Dit zijn uiteraard maar 2 voorbeelden. Nogmaals, kan daar een boek over schrijven. Echt.
  • De sfeer is idd goed, ben ook benieuwd naar meer!

    deur. De deur opened zonder enige tegenstribbeling

    Mierenneukerij: Kleine typo, weet niet of je het verhaal nog meer copy-paste namelijk :)
  • Al heel lang ben ik iemand die zich interesseren kan in dingen waar veel msenen helemaal niet naar om kijken. Ik interesseer me in dingen waar we eigenlijk ons hele leven mee geconfonrteerd worden - waardoor er eigenlijk maar weinig mensen er nog bij stil staan.

    Geef eens een voorbeeld…? (Ben wel nieuwschierig nu…:))
  • Sjoerdo - Allereerst bedank ik je voor de uiterst hulpvolle reacties die je hier achterliet. - Serieus, zo mooi krijg je ze niet vaak.

    Gezocht? Wat zocht ik? Wat zoek jij in een verhaal? Wat werd er gezocht? Gezocht? Ik neem aan dat je 'ver gezocht' bedoelt? If so - well, dat is dan ook het doel dat ik heb met dit verhaal. En wel vaker heb met verhalen die ik schrijf.

    De achterliggende gedachtes achter het schrijven van dit verhaal is een dromerig beeld opwekken. Dingen vertellen - zonder dat ik eigenlijk antwoord geef op de vragen die gesteld worden. Waarom, wat, hoe en waar zijn dingen die nooit direct verteld worden.

    Naru - Bedankt. Waar het over gaat? Well, het is eigenlijk iets persoonlijks. De persoon die de 'kamer' binnenstapt moet mij voorstellen. Al heel lang ben ik iemand die zich interesseren kan in dingen waar veel msenen helemaal niet naar om kijken. Ik interesseer me in dingen waar we eigenlijk ons hele leven mee geconfonrteerd worden - waardoor er eigenlijk maar weinig mensen er nog bij stil staan.

    Daar komt dit verhaal ook op neer.

    De mythe, vraag je? Dat is dus hetgeen wat zich in de kamer bevind. De 'persoon' die uiteindelijk sterft - met de 'jongen' - de 'geobsedeerde' aan zijn zijde. Geen bestaande mythe dus. Deze 'mythe' is dus een van 'mijn vage interesses/obsessies'. Moeilijk uit te leggen…
  • Mwaoh, vind het allemaal een beetje gezocht.
  • Mooi verhaal…! Maar over wat gaat het nou precies? Wie is die mythe van dat dorp…? (Dat zou 't voor mij wat duidelijker maken… :/)

    Of heb je die ook verzonnen? :)

    Edit: Je roept trouwens echt een goede sfeer op in dat verhaal!!
  • Wow,ziet er hip uit!!!! gasten jullie zijn allemaal pro's hier!

    Zulli in da House :lol:
  • Wow,ziet er hip uit!!!! gasten jullie zijn allemaal pro's hier!
  • D'oh. Geen idee wat voor titel ik moet geven, maar goed. Titels is niet mijn sterke kant :P. Geinspireerd door een verhaal dat ik ooit van iemand las - Hier maakte ik toen een tekening bij - En schreef er later een eigen verhaal bij. Deze heb ik vandaag lichtjes bijgewerkt en post ik nu hier.

    Short Story II: Datwatikwilmoetenzaldoen


    Zonder enige twijfel stak ik mijn hand naar voren. De felle zon recht achter mij zorgde voor een sterke reflectie in de nog altijd schone zilvere deurknop. De lievige zang van de vogeltjes in de volgroene bomen drongen steeds minder tot mij door. De warme ochtendzon voelde steeds minder warm aan - en de muffe, dode, rotte geur deed mijn neusgaten steeds wijder openstaan. Alleen dit alles was al bewijs genoeg om de werkelijkheid van de vele verhalen vast te stellen. Ik was op alles voorbereid. Zelfs al zou ik na het openen van deze deur de brandende Hel binnenstappen, zou er geen enkele grijns van aarzeling op mijn lippen komen te staan.

    Het gevoel van knagende ratten aan mijn vingertoppen had ik vandaag overwonnen. Ik wist wat mij te wachten stond, en niets kon mij stoppen. Mijn vingers betaste de koude ronde deurknop - en nog binnen het moment dat mijn ogen probeerde te knipperen. opende ik de houten deur. De deur opened zonder enige tegenstribbeling , zoals ik eigenlijk verwacht had. Alsof deze nog dagelijks gebruikt word. Een klamme zweterige lucht wikkelde zich al een deken om mij heen. Meteen vielen mijn ogen naar het einde van het kleine gangetje. Het licht dat er vandaan kwam knipperde. Nog altijd was het doodstil. Het was helemaal niet zoals mij duizenden keren verteld was. Hier en daar een schoonmaakbeurt nodig, maar verder zag het er doodgewoon uit.

    Ik liep zelfverzekerd enkele meters naar voren. Dit was het moment waar ik op gewacht had. Het was alsof mijn voeten letterlijk met twee spijkers in de houten vloer genageld waren. Mijn lichaam wist niet hoe het moest reageren. Even werd het warm en koud tegelijk. Mijn ogen waren niet meteen op hem gericht. Mijn ogen slopen als twee manke naaktslakken over het vervallen interieur van de kamer. Overal stonden kaarsen, kleine boompjes en plantjes en… In het midden van de kamer lag hij… Zat hij. Het.

    Ik was doodsbenauwd. Snuifde een keer heel diep door mijn neus. De zure smaak die in mijn mond achterbleef vertelde me dat ik hem nu wel aankijken kon. Ik stond samen met hem in een kamer. Het veroerde geen vin. Hij leefde verder zoals hij al die jaren al geleefd zou moeten hebben. Dit was het monster van Loch Ness. De yeti uit de besneeuwde bergtoppen, de chubacabra uit India. Maar dit - dit was de trots van óns dorp. Onze mythe. Ons horroverhaal..ons sprookje. En al die tijd gewoon al in ons dorp. En uitgerekend ik voel mij er meer tot aangetrokken dan wie ook.

    Al spelende met een dode , vetgemeste kalende rat, bekeek ik zorgvuldig zijn lichaam. Nog altijd met volledig zelfvertrouwen – Er moet een reden zijn dat ik hier juist vandaag staan moest. De rollen vet waren bedekt met korte, pikzwarte, vliegachtige prikkende haartjes. De zon scheen fel door de luxiflex en maakte een glinsterende weerspiegeling op de vele rondingen van zijn lichaam. Zijn armen schuurden herhaaldelijk langs zijn lichaam. Een lichaam bedekt met dikke korsten;Voedselresten, opgedroogd speeksel bloed en zweet. De zware, luidruchtige ademhaling deed mij sterk denken aan stervende koe. – Welke ik echter nooit gezien heb.

    Langzaam zette ik een stap zijn richting in. Mijn hard klopte ergens in mijn keel, alsof er handen vol kakkerlakken uit wilden ontsnappen. Er was iets wat mij vertelde terug te gaan. Iets dat mij terug trok. Alsof ik de eindstreep van een dagenlange marathon niet halen mocht. Maar er was nu helemaal niets meer dat mij uit deze waan kon bevrijden. Ik stond pal naast hem. Nog altijd spelend met de dode rat voelde ik de warmte van zijn lichaam. Ik bekeek de bloedresten op zijn lichaam - Ik probeerde niet te denken aan hoe, maar alleen aan waarom.

    Ik keek hem strak in zijn diepgelegen ogen. Spijt en onschuld verlieten zijn pupillen. Mijn ogen begonnen te bijten en te tranen. Weer schuurde zijn arm langs zijn lichaam. Hij pakte me lievelijk beet. Ik zakte door mijn benen en ging naast hem liggen. Zijn arm lag over mij heen. Ik streelde zijn huid. Welke op een prachtige manier flink toegetakeld was. Ik betaste zijn kleine diepe uitgedroogde wondjes. Ik legde mijn hoofd tegen zijn borst. De doffe nu onregelmatige hartslag vertelde mij werkelijk alles wat ik weten wou. Ik stopte mijn benen onder het dekentje waar hij onder lag -Fluisterde dat ik hem niet verlaten zou.

    Zijn lichaam trilde, stervende van eenzaamheid. Zijn lichaam werd kouder. Hij aaide mijn wang en opende zijn mond. Tranen slopen over zijn wangen. De korsten langs zijn ogen smolten. Het dunne braaksel verliet als water zijn mond. Als regen droop het langs zijn lichaam. Ik zeepte hem voorzichtig in. Bij de wondjes voorzichtig. Zij mochten niet open gaan…Ik mocht hem geen pijn doen.

    Hij pakte me stevig beet. Zijn gele nagels drukte in mijn huid. Hij glimlachde - Oneindige liefde liefde zag ik in zijn ogen. Zo had hij willen sterven…samen met mij.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren