1. Forum
  2. Ugly truth or Beautiful lie?

Re: Ugly truth or Beautiful lie?

Bronnen graag.

En hoe oud denk je dat religie is?
  • Bronnen graag.

    En hoe oud denk je dat religie is?
  • heel simpel :) :

    Als iemand mij wat moet vertellen / bekennen wil ik graag een Ugly Truth :)
    en als ik iemand wat moet vertellen / bekennen vertel ik een Beautiful lie :'D
  • Er is wetenschappelijk onderzoek dat aangeeft dat patienten met een positieve instelling meer kans maken op herstel, en beter herstellen. De situatie positiever voorstellen dan hij is, kan dus goed uitpakken.
    Ik ben wel benieuwd naar dat rapport en welke resultaten tot deze conclusie hebben geleid. Hebben zij een X aantal patiënten een enquête laten invullen en aan de hand van die enquête elke patiënt een moraal-score gegeven? Richt dat onderzoek zich op terminale ziektes of op niet-terminale ziektes. Wat ik wel heb gelezen is dat mensen met een grotere mentale kracht sneller revalideren na ernstig letsel of reuma. Dat is wel een verschil ten opzichte van een terminale ziekte omdat je hierbij zelf het verschil kan maken. Bij een ziekte zoals kanker lijkt me dat het vinden van de ziekte in een vroeg stadion en het goed aanslaan van de chemotherapie veel zwaarder weegt dan een goed moraal. Tenzij je Lance Armstrong heet ^^D.

    Dat bedoel ik ook, wanneer het vast staat dat iemand binnen 'korte' termijn doodgaat heb je niets aan moraal. Wanneer er een reële kans is dat iemand het, desnoods met behulp van medicatie kan overleven, dan zal ik het in ieder geval niet ontkennen dat hoop bij kan dragen aan de kans op overleven. Maar in dat laatste geval is de hoop al niet vals meer. En dus is er in dat geval niets mis met hoop. Wanneer je zeker weet, althans binnen de mate waarin wij dat kunnen, dat hoeveel moraal er ook aan te pas komt, het binnenkort afgelopen is, dan is het valse hoop. Dan ontken je de menselijkheid, anders niet. Dat is een groot verschil.
  • @Frankieman: je benadert het verkeerd denk ik. Het is niet zij tegen wie "gelogen" wordt en zij die "liegen", het is eerder het maken van het leven zoals men het beste leefbaarheid kan creëren. Het is niet dat er een soort waarheid is waarnaar geleefd moet worden, wij creëren onze eigen waarheid, ons eigen leven. Dat is ook waarom Sinterklaas ook bestaat, ook al is het de buurman in een raar pak. Dat IS Sinterklaas, dat is de waarheid. Het is een waarheid die we creëren. Sinterklaas bestaat omdat wij het zo maken dat hij bestaat.

    Ja natuurlijk creëren wij die waarheid van Sinterklaas. Echter, wanneer een kind een jaar of 10 is word die 'waarheid' zonder pardon terzijde geschoven. Een 'waarheid' die we creëren maar ook zonder enige reden op een gegeven moment als illusie ontmaskeren. Waarom een illusie in stand houden waar we vanaf het begin af aan al van weten dat het een illusie is en dat we die op een gegeven moment onvermijdelijk in duigen laten vallen?
    Ik kan me nog herinneren dat het voor mij een grote klap was, ik begon aan alles te twijfelen wat ik tot dan voor waar aan had genomen. Mischien was ik een wat extreem geval maar in feite is die realisatie dat Sinterklaas niet bestaat een symbool voor de talloze illusies die we in ons leven ontmaskerd zien worden.

    Er is niet een koude kille wereld, ook al is het goed mogelijk dat wij die creëren. Het leven is eerder een handvol opties waaruit wij datgene kiezen om de leefbaarheid te vergroten. Als dat betekent dat wij een aankomende dood voor een kind die het niet zal begrijpen achter moeten houden, is dat toe te juichen. We leven niet naar een waarheid, we creëren deze waarheid. Wij, als mensen, zijn de wereld.

    Dat is mij te humanistisch. We kunnen de wereld niet creëren, we kunnen onze eigen levens beinvloeden en die van anderen en van de dingen om ons heen, maar wanneer puntje bij paaltje komt zijn we niets meer dan een nietszeggend wezen dat geboren word en doodgaat zonder dat de wereld of aarde en het universum het merkt. Voor de mens honderduizenden andere dieren die op dit moment onze plaats hadden kunnen hebben. De mens heeft een uiterst grote invloed op de wereld, zoals jij hem benoemt, natuurlijk dat kan ik niet ontkennen. Maar dat maakt de mens nog niet een god waarna de wereld zich wel eens zal schikken. De onvermijdelijkheid, onbegrijpelijkheid en het toevallige van de dood, kan niemand tegenhouden. Dat is iets wat wanneer je dat niet aanvaard en vooral accepteert, ondragelijk is. Je zal het paradoxaal dus juist moet accepteren, wil je het werkelijk dragelijk maken. Want een droomwereld creëren waarin we tegen beter weten in vast blijven houden aan een wonder, neemt die angst voor de dood nog altijd niet weg. Uitiendelijk weet je al die tijd dat je valse hoop blijft houden, dat het onvermijdelijke toch toe zal slaan. Juist de drang om het op die manier dragelijk te maken, maakt het zo ondragelijk.

    Dat de wereld hard kan zijn weten we, maar we weten inmiddels ook dat we hier zelf verantwoordelijk voor zijn en hier bovendien een positieve draai aan kunnen geven. Je denken doet me denken aan Nietzsche, maar dan zonder de uiteindelijke verlichting van een stuurbaar lot die er eigenlijk bijhoort <img alt=":)" src="/plugins/sceditor/emoticons/smile.png" />

    Ik ben hierin, en in andere zaken, inderdaad sterk beinvloed door Nietzsche. Echter ik ben het er niet mee eens dat ik volgens jou die uiteindelijke positiviteit mis. Het was ook Nietzsche die, in tegenstelling tot Schopenhaur die enkel tot berusting opriep, juist zegt dat je het moet accepteren, er blij mee moet zijn zelfs, omwille werkelijk vooruit te kunnen komen. Dat is ook wat ik in mijn berichten heb gezegd. Juist die paradox van het accepteren van iets wat je het liefst niet wilt accepteren om uiteindelijk zover te komen dat je het leven meer waardeerd. Dood en leven zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden, vrede hebben met de dood is dus vrede hebben met het leven en het zijn, in ons geval het menselijk zijn.
  • Er is wetenschappelijk onderzoek dat aangeeft dat patienten met een positieve instelling meer kans maken op herstel, en beter herstellen. De situatie positiever voorstellen dan hij is, kan dus goed uitpakken.
    Ik ben wel benieuwd naar dat rapport en welke resultaten tot deze conclusie hebben geleid. Hebben zij een X aantal patiënten een enquête laten invullen en aan de hand van die enquête elke patiënt een moraal-score gegeven? Richt dat onderzoek zich op terminale ziektes of op niet-terminale ziektes. Wat ik wel heb gelezen is dat mensen met een grotere mentale kracht sneller revalideren na ernstig letsel of reuma. Dat is wel een verschil ten opzichte van een terminale ziekte omdat je hierbij zelf het verschil kan maken. Bij een ziekte zoals kanker lijkt me dat het vinden van de ziekte in een vroeg stadion en het goed aanslaan van de chemotherapie veel zwaarder weegt dan een goed moraal. Tenzij je Lance Armstrong heet ^^D.
  • Als je een stelling poneert zou het leuk zijn als je die kon onderbouwen. Innate ideas zijn nou niet bepaald een algemeen geaccepteerd fenomeen.
    Die laatste zin is inderdaad nog steeds onderheving aan nature versus nurture discussie maar dat moraliteit ouder is dan religie en ook bij andere diersoorten die in groep leven terug gevonden wordt is wel algemeen gekend.
    Zoals ook uit bovenstaande discussie blijkt zijn waarheid en leugen niet éénduidig te klasseren als respectievelijk deugd en zonde. Ook al stellen geloofsboeken soms anders.
  • Ik geniet van je bijdrages 7threst, je hebt een geweldige levensvisie imo ;)
    Wat NuclearGoat zegt grenst bijna aan het Cassandra Complex trouwens. De toekomst kennen maar er niets tegen kunnen doen. Of ben je een rader in de machinerie van het leven wiens acties de wereld juist stuurt? Vrijheid of determinisme, zeer fascinerende materie om over na te denken.
    De kwantumfysica heeft het determinisme eigenlijk afgeschoten. Waarnemen = veranderen. De dikgedrukte zin is een implicatie van kwantumfysica, die dusdanig aardig is geformuleerd dat ik het niet parafraseer :)
    Normen en waarden komen evenveel voort uit religie als omgekeerd.
    Onderbouwing graag. We weten onthutsend weinig van de mensheid voor de opkomst van de grote wereldreligies. Je speculeert.

    Ik geef je alvast een tegenargument: moraliteit zoals we dat kennen, is een begrip dat is gedefinieerd aan de hand van religieuze waarden.
    Het is niet alsof mensen voordat Mozes met zijn tien geboden van de berg afkwam van zichzelf niet wisten dat moorden en stelen slecht was.
    Komt U maar met die historische bronnen.

    Ik geef je vast een tip: lees eens wat over regio's waar de grote religies onbekend zijn of tot voor kort waren. Papoea Nieuw-Guinea bijvoorbeeld. Kijk hoe de mensen daar met elkaar om gaan/gingen.

    Kom dan nog eens praten over moraliteit in afwezigheid van religie.
    Moraliteit is aangeboren bij mens en dier.
    Ah, dan negeer je een hoop wetenschappelijk onderzoek. Waarom geloof je in dergelijke speculaties?
    Met dat laatste ga je nu de fout in, het is juist een ontkenning van de menselijkheid om die valse hoop te geven. Het is rationeel om zo'n kind enige hoop te geven, hoe vals ze ook is. Want, zo redeneer je in dat geval, hoop is wat ons op de been houdt en dus moet hoop ten alle tijde bewaard worden. Het onvermijdelijke, het gruwelijke, het willekeurige en het 'onmenselijke' leed dat de dood met zich brengt is juist menselijk of natuurlijk. Aanvaarding daarvan zal uiteindelijk de enige weg zijn om daar mee om te kunnen gaan. Want wanneer je altijd, tegen beter weten in blijft hopen dat het goed komt zal de klap alleen maar harder aan komen wanneer het onvermijdelijke zich aandringt.
    Er is wetenschappelijk onderzoek dat aangeeft dat patienten met een positieve instelling meer kans maken op herstel, en beter herstellen. De situatie positiever voorstellen dan hij is, kan dus goed uitpakken.

    Je kind wil dat je het beschermt en troost. Als je als ouder aangeeft dat het hopeloos is, DAT is een keiharde klap.
    Natuurlijk vind een kind het leuk om in Sinterklaas te geloven, en dat zijn ouders alles kunnen en dat hij altijd veilig zal zijn bij zijn ouders. Ook een volwassene zou maar wat graag in zo'n droomwereld willen leven. Natuurlijk, de vlucht uit de realiteit. Maar wanneer dat moment komt dat het kind de buurman met de zak vol kadootjes ziet lopen of wanneer hij op latere leeftijd ziet dat zijn vader ook maar een simpel mens is zal hij een stap zetten in het cynischeren worden dat met het volwassen worden samen gaat. Wanneer hij bijvoorblijd zijn vader verliest om welke reden dan ook, kijkt het kind terug op die onbezorgde tijd waarin zijn vader er altijd was en zal cynisch constateren dat de wereld kei en keihard en 'onmenselijk is'. De fundatie van zijn leven, valt in feite weg. De illusie waarop zijn leven gebaseerd blijkt te zijn word ontmaskerd. We hebben het allemaal wel meegemaakt, of het nu inderdaad was vanwege het feit det Sinterklaas niet bestaat of omdat onze eeuwig lijkende zekerheid wegviel. In hoe grote van mate de gebeurtenis is, hoe groot de impact is. Uiteindelijk worden we uitermate cynisch allemaal even grote nihilsten, waarin we uiteindelijk juist die hoop waar ons leven op gebaseerd is in feite verliezen, vaak zonder dat we het zelf door hebben, waardoor we ons uiteindelijk wederom voor de gek zullen houden.
    We worden allemaal cynische nihilisten?

    Dat is niet alleen een wereldbeeld dat weinig overeenkomst heeft met de realiteit, maar ook een zwak excuus om te degenereren tot een nutteloze staat van geest, waardoor je niets zult kunnen betekenen voor de wereld.
    En nee, natuurlijk kan je van een kind niets anders verwachten dan te houden van die illusie. Het is echter de volwassene die beter hoort te weten en juist uit liefde voor het kind, het leven, de wereld vooral en 'de mens' als soort die illusies op een verantwoorde en voor het kind logische manier te door breken. Zomaar zeggen, tja wen er maar vast aan dat papa en mama er op een gegeven moment niet meer zullen zijn. Maar leer de kinderen het stap voor stap te begrijpen.
    Natuurlijk zul je ze geleidelijk moeten laten wennen aan de maatschappelijke realiteit.

    De achterliggende gedachte is o.a., dat ze die samenleving op een bepaald moment in zullen moeten. Cruciaal punt.

    Op het moment dat dat kind op sterven ligt, is dat niet meer relevant.

    Beperkte filosofieen moet je meteen overboord kiepen als het gaat om het welzijn van je kind. Een principe wordt ALTIJD overschaduwd door de achterliggende gedachtengang.

    Het star aanhouden van principes is een poging om een chaos te ordenen die niet zo strak te ordenen is. Waar het om gaat is om een gezond verstand op te bouwen dat je in staat stelt flexibel te reageren op datgene wat op je pad komt.

    Dat is ook een gevaar van de moderne filosofie. Men wil graag een eigen theorie ontwikkelen en houdt daar vervolgens geregeld aan vast, terwijl die theorie beperkt is en niet in alle situaties de beste oplossing geeft.
  • Dat de wereld hard kan zijn weten we, maar we weten inmiddels ook dat we hier zelf verantwoordelijk voor zijn.
    De wereld is ook hard zonder dat wij mensen er zijn. Ik zit zo ongeveer elk weekend met mijn neus in de natuur en de dingen die je daar ziet doen niets onder voor genocide en volkerenmoord. Daar hebben wij mensen geen enkele invloed op. Maar volgens mij wijk ik enorm af…

    Ik denk dat ik ook liever in een geweldige leugen leef dan in een waarheid die ik niet kan verdragen. Als ik nu anders beweer dan hang ik slechts de moraalridder uit. In mijn defensie tijd heb ik genoeg ellende gezien om te weten dat een leugen een geschenk uit de hemel kan zijn.
  • Ik vind je post hierboven echt hartverwarmend 7th, complimenten! <img alt=":)" src="/plugins/sceditor/emoticons/smile.png" />

    Cool, ik dacht dat ik wellicht wat onbegrijpelijk of zelfs hoogdraverig over zou komen, maar zo was het niet bedoelt. Ik geloof echt in het idee dat wij zelf verantwoordelijk zijn voor een leefbare wereld. Als de mensheid zich neerlegt bij het idee dat de wereld hard is en dat dat dus ons lot tekent, getuigt best wel van negatief deterministisch denken. Nu is daar niets verkeerd mee, maar zelf hoop ik gewoon dat het niet zo is. En daar heb je dat sleutelwoord weer, "hoop". Dat is zo belangrijk.

    En mocht ik het bij het verkeerde eind hebben en dat er blijkt dat er dus wel een definitieve waarheid is waaruit blijkt dat de wereld hard en onrechtvaardig is, leef ik liever een illusie die er voor zorgt dat een zwaar leven dragelijk gemaakt wordt, dan me neer te leggen bij een tragisch lot tot lijden. Dat wens ik ook niemand anders toe.
    Wellicht naïef en mezelf voor de gek houden, maar dat is dan maar zo.
  • Ik vind je post hierboven echt hartverwarmend 7th, complimenten! :)
  • @Frankieman: je benadert het verkeerd denk ik. Het is niet zij tegen wie "gelogen" wordt en zij die "liegen", het is eerder het maken van het leven zoals men het beste leefbaarheid kan creëren. Het is niet dat er een soort waarheid is waarnaar geleefd moet worden, wij creëren onze eigen waarheid, ons eigen leven. Dat is ook waarom Sinterklaas ook bestaat, ook al is het de buurman in een raar pak. Dat IS Sinterklaas, dat is de waarheid. Het is een waarheid die we creëren. Sinterklaas bestaat omdat wij het zo maken dat hij bestaat. Er is niet een koude kille wereld, ook al is het goed mogelijk dat wij die creëren. Het leven is eerder een handvol opties waaruit wij datgene kiezen om de leefbaarheid te vergroten. Als dat betekent dat wij een aankomende dood voor een kind die het niet zal begrijpen achter moeten houden, is dat toe te juichen. We leven niet naar een waarheid, we creëren deze waarheid. Wij, als mensen, zijn de wereld.

    Dat de wereld hard kan zijn weten we, maar we weten inmiddels ook dat we hier zelf verantwoordelijk voor zijn en hier bovendien een positieve draai aan kunnen geven. Je denken doet me denken aan Nietzsche, maar dan zonder de uiteindelijke verlichting van een stuurbaar lot die er eigenlijk bijhoort :)
  • Jij hebt teveel Heidegger gelezen :lol:

    Je leeft niet voordat je continue aan de dood denkt, voor als je niet snapt waar ik op doel ;)
  • @ Goat

    Met dat laatste ga je nu de fout in, het is juist een ontkenning van de menselijkheid om die valse hoop te geven. Het is rationeel om zo'n kind enige hoop te geven, hoe vals ze ook is. Want, zo redeneer je in dat geval, hoop is wat ons op de been houdt en dus moet hoop ten alle tijde bewaard worden. Het onvermijdelijke, het gruwelijke, het willekeurige en het 'onmenselijke' leed dat de dood met zich brengt is juist menselijk of natuurlijk. Aanvaarding daarvan zal uiteindelijk de enige weg zijn om daar mee om te kunnen gaan. Want wanneer je altijd, tegen beter weten in blijft hopen dat het goed komt zal de klap alleen maar harder aan komen wanneer het onvermijdelijke zich aandringt.

    Frankieman, een kind is geen volwassene. Een kind vindt het doorgaans leuk om in Sinterklaas geloven. Een kind wil geloven dat zijn ouders alles kunnen. Dat zijn ouders altijd bij hem of haar zullen zijn.

    Natuurlijk vind een kind het leuk om in Sinterklaas te geloven, en dat zijn ouders alles kunnen en dat hij altijd veilig zal zijn bij zijn ouders. Ook een volwassene zou maar wat graag in zo'n droomwereld willen leven. Natuurlijk, de vlucht uit de realiteit. Maar wanneer dat moment komt dat het kind de buurman met de zak vol kadootjes ziet lopen of wanneer hij op latere leeftijd ziet dat zijn vader ook maar een simpel mens is zal hij een stap zetten in het cynischeren worden dat met het volwassen worden samen gaat. Wanneer hij bijvoorblijd zijn vader verliest om welke reden dan ook, kijkt het kind terug op die onbezorgde tijd waarin zijn vader er altijd was en zal cynisch constateren dat de wereld kei en keihard en 'onmenselijk is'. De fundatie van zijn leven, valt in feite weg. De illusie waarop zijn leven gebaseerd blijkt te zijn word ontmaskerd. We hebben het allemaal wel meegemaakt, of het nu inderdaad was vanwege het feit det Sinterklaas niet bestaat of omdat onze eeuwig lijkende zekerheid wegviel. In hoe grote van mate de gebeurtenis is, hoe groot de impact is. Uiteindelijk worden we uitermate cynisch allemaal even grote nihilsten, waarin we uiteindelijk juist die hoop waar ons leven op gebaseerd is in feite verliezen, vaak zonder dat we het zelf door hebben, waardoor we ons uiteindelijk wederom voor de gek zullen houden.

    En nee, natuurlijk kan je van een kind niets anders verwachten dan te houden van die illusie. Het is echter de volwassene die beter hoort te weten en juist uit liefde voor het kind, het leven, de wereld vooral en 'de mens' als soort die illusies op een verantwoorde en voor het kind logische manier te door breken. Zomaar zeggen, tja wen er maar vast aan dat papa en mama er op een gegeven moment niet meer zullen zijn. Maar leer de kinderen het stap voor stap te begrijpen.
  • We beseffen nog altijd niet dat de moderniteit met het in laten nemen van de plaats van God door de mens, een 'systeem' is ontstaan dat totaal afhankelijk is van die oude waarden die aan God verbonden waren maar zonder een God om die waarden enigs nut, doel of reden te geven.
    Normen en waarden komen evenveel voort uit religie als omgekeerd. Het is niet alsof mensen voordat Mozes met zijn tien geboden van de berg afkwam van zichzelf niet wisten dat moorden en stelen slecht was. Moraliteit is aangeboren bij mens en dier.
    Als je een stelling poneert zou het leuk zijn als je die kon onderbouwen. Innate ideas zijn nou niet bepaald een algemeen geaccepteerd fenomeen.
  • We beseffen nog altijd niet dat de moderniteit met het in laten nemen van de plaats van God door de mens, een 'systeem' is ontstaan dat totaal afhankelijk is van die oude waarden die aan God verbonden waren maar zonder een God om die waarden enigs nut, doel of reden te geven.
    Normen en waarden komen evenveel voort uit religie als omgekeerd. Het is niet alsof mensen voordat Mozes met zijn tien geboden van de berg afkwam van zichzelf niet wisten dat moorden en stelen slecht was. Moraliteit is aangeboren bij mens en dier.
  • @frankieman: Ben ik het totaal niet mee eens hoor, ik vind dat je best wel een kille voorstelling van zaken hebt. Soms is berusten in je lot de juiste keuze, maar soms ook niet (wat ik dus bedoelde met context). Als een kind zeker zal sterven, wat heeft waarheid dan nog voor nut, zeker als je weet dat de facade zoals jij het noemt nu niet bevorderlijk is voor de laatste dagen van het kind? Dan kun je toch beter de waarheid achterhouden als dat de eindige leefbaarheid te goed doet? Hoop doet immers leven (ja ja, ik schud de clichés uit m'n mouw waar je bij staat :) ). Ik ga dan voor een vrolijk tegemoet treden naar het einde dan op tragische wijze het restant van het leven naar een uiteindelijk lot sturen eigenlijk. Daar is juist niets verkeerds mee, eerder wenselijk vind ik.

    Wat NuclearGoat zegt grenst bijna aan het Cassandra Complex trouwens. De toekomst kennen maar er niets tegen kunnen doen. Of ben je een rader in de machinerie van het leven wiens acties de wereld juist stuurt? Vrijheid of determinisme, zeer fascinerende materie om over na te denken. :)
  • Frankieman, een kind is geen volwassene. Een kind vindt het doorgaans leuk om in Sinterklaas geloven. Een kind wil geloven dat zijn ouders alles kunnen. Dat zijn ouders altijd bij hem of haar zullen zijn.

    Je extrapoleert je eigen gedachten daarover, als jij in die situatie zou zitten, op die van een kind. Daar lijkt het iig op.

    Een beetje onnozel, imho.

    Als een kind een zo goed als kansloze operatie in gaat oid, is het eindeloos wreed alle of vrijwel alle hoop weg te nemen wanneer het kind je vraagt of het zal blijven leven. Eerlijkheid ten koste van menselijkheid.
  • Nee natuurlijk zou ik dat niet willen. Dat is nu net het punt, het is begrijpelijk dat mensen willen vluchten in valse hoop en een enige zekerheid maar dat is er niet, zeker in zo'n geval niet. Dat maakt het echter nog niet het 'juiste' ding om te doen.

    Wat heeft zo'n kind er nu aan dat iedereen om haar heen tegen beter weten in een facade blijft ophouden? Uiteindelijk niets, want ze kan dan wel een tijdje hoop hebben, wanneer op dat beslissende moment blijkt dat die hoop al die tijd vals was en het hoe dan ook duidelijk was dat ze zou sterven, zal ze haar laatste adem uit blazen op dezelfde manier als ze dat zou doen wanneer ze van te voren had geweten dat het onvermijdelijk zou zijn. Ze had dan haar laatste dagen niet door hoeven brengen in een illusi, hoe begrijpelijk de drang naar die illusie ook is. Ze zal haar laatste dagen hebben doorgebracht in een ontkenning van haar menselijkheid. En zij niet alleen, iedereen om haar heen en vooral de mensen die er het meest aan hebben gedaan om de illusie in stand te houden, die mensen zijn hoogstwaarschijnlijk de mensen die het meest van haar houden en ook die mensen willen 'wegvluchen' in valse hoop. Dat zieke meisje is dan eenmaal dood, de ouders blijven achter, (in het achterhoofd) wetende dat ze door de ontkenning van het onvermijdelijke vooral zichzelf voor de gek hebben gehouden. En het zal voor hen mischien een mooiere herinnering zijn om hun dochter op die manier hebben moeten laten gaan in tegenstelling tot een reël einde, waar iedereen zich er bij neer legt en berustend het einde afwacht. Maar we leven niet in een mooie wereld, de mens gaat nu eenmaal dood en er is geen enkel plan, lot of logica in de dood, dat is een keiharde en beangstigende realisatie, eentje waar je liever van doet alsof hij niet waar is door valse hoop te blijven houden of door te geloven in een wonder.

    Daarnaast is er een verschil tussen een extreem ziek iemand die op het randje van een werkelijk onvermijdelijke dood staat en iemand die, hoewel de kans klein is wel degelijk een reële kans heeft op overleving. In dat laatste geval is hoop natuurlijk extreem belangrijk, maar dan is het niet per definitie valse hoop. Wanneer die kans echter zo klein is dat het een 'wonder' zou zijn, mocht het gebeuren, behoor je imo het daadwerkelijk menselijke te doen en daar in te berusten, het te aanvaarden en te accepteren en het niet te blijven ontkennen. Verschikkelijk moeilijk en ik heb gelukkig nooit in zo'n situatie gezeten dus kan je geen garrantie geven over hoe ik zou reageren maar het is in mijn optiek wel het 'juiste'.

    @ 7threst

    Juist, de wereld is hard. In de meeste gevallen onbegrijpelijk hard. Maar het is zo, pas wanneer je daar in berust en het accepteert kan je het daadwerkelijk draagelijker maken.
  • Als je kind ongeneeslijk ziek is, ga je het dan eerlijk vertellen dat er geen hoop meer is? Of probeer je het te troosten?

    Is er iets gruwelijkers dan kind dat het al zo zwaar heeft valse hoop te geven? Je kan zo'n kind troosten maar dat betekend nog niet dat je simpelweg een leugen om best wil hoort op te hangen. Je zal zo'n kind bij moeten staan in zijn of haar onvermijdelijk lot, meer kan je simpelweg niet doen zonder het kind onmenselijk te behandelen.

    Valse hoop is niet gruwelijk. "De waarheid is hard" is niet voor niets een gevleugelde uitspraak. Je houdt de waarheid soms achter voor een kind, uit bescherming, daar is niets gruwelijks aan. Als je kind een operatie moet ondergaan en jij eerlijk wilt zijn tegen je kind en vlak daarvoor hebt gelezen dan slechts 2 op de 10 mensen die operatie overleven, dan zeg je dat je kind toch niet? Dat heeft imo weinig meer met liegen te maken maar met bescherming.
  • Ik voel me echt dom/naïef/huichelachtig maar ik kan echt niet kiezen hiertussen. Ik durf het wel te vertellen welke ik zou prefereren maar alles hangt af van contexten. Liegen doe ik vaak genoeg, alsmede de waarheid te vertellen.

    Maar wat ik me afvraag (zonder dat ik het topic wil kapen): beschouwen mensen de waarheid achterhouden als liegen? Want een situatie voordoen alsof deze iets is terwijl de situatie eigenlijk anders is (over het algemeen negatiever), is het dan wel liegen, of spreek je dan gewoon over "de waarheid niet vertellen"? Of is dit een semantische non-issue?

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren