1. Sunset Overdrive Review - Jet Rising Down

Sunset Overdrive Review - Jet Rising Down

Jet Set Radio bedrijft de liefde met Dead Rising, een Fruitella-reclame uit de jaren ’90 komt binnen en mietert er een ton vol frisse fruitkleuren overheen, de Crackdown-spelende buurman aan de overkant ziet het en maakt er een sarcastische opmerking over terwijl in de hoek van de kamer een vrouw in een roze bikini met een dinosaurusmasker op het tafereel staat te filmen. De liefdesbaby die onder die, euh, bijzondere omstandigheden geboren wordt? Sunset Overdrive.

Daar ga je dan, als ontwikkelaar Insomniac. Op één mislukt zijstapje na, ben je jarenlang gebonden aan twee series met elk eigen universum en spelregels: Ratchet & Clank en Resistance. En dan ineens is daar de heilige graal van elke creatieve geest: een nieuwe IP. Geen stijlboeken, geen grenzen. Alles kan, alles mag, want je zult toch vanaf 0 moeten beginnen. Het is duidelijk dat Insomniac dat laatste ter harte heeft genomen. “Alles kan, alles mag”. En zo geschiedde, met een concept dat ongetwijfeld aan het eind van een gezellige vrijdagmiddagborrel is bedacht, in plaats van op een suf kantoor op maandagochtend om 9 uur.

Sunset City
Het resultaat is een knotsgekke open wereld-game die draait om gameplay, de perfecte flow, creativiteit en het constant doorbreken van de vierde dimensie. Een energiedrankje verandert bijna alle mensen in Sunset City in doorgedraaide mutanten en jouw personage (genaamd: Player) mag vervolgens door die stad heen sjezen om te proberen een ontsnappingsplan tot een succesvol einde te brengen. Gaat natuurlijk niet zo makkelijk en gelukkig ook, want vertoeven in Sunset City is een verdomd lekkere aangelegenheid. Of beter gezegd, je voortbewegen door Sunset City is een verdomd lekkere aangelegenheid.

Alle hoofdmissies, zijmissies, collectibles, uitdagingen en unlockables ten spijt, de grote hoofdrol in Sunset Overdrive is weggelegd voor de manier waarop je door de stad heen zoeft. Player grindt over zo’n beetje alles wat een randje heeft, auto’s, boten, doeken en tentjes fungeren als vermomde trampolines, geen muur is veilig voor je wall run en als je niet over de elektriciteitskabels in de stad grind, dan schiet je er wel in sneltreinvaart onderlangs, bungelend aan je trouwe breekijzer. Sunset City is zo gebouwd dat elk object wel een alternatief voor gewoon wandelen biedt en wie dat wil is echt met gemak een uur op hoog tempo aan het racen zonder ook maar één seconde de grond te raken. Die smaak – die doet denken aan games als Jet Set Radio en Tony Hawk – blijft zolang zoet dat we regelmatig de fast-travel-optie negeerden omdat we liever gewoon die paar honderd meter naar ons doelwit al grindend, springend, zwevend en stuntend aflegden. Of een nog groter compliment: soms passeerden we onze bestemming onbewust omdat we zo lekker in de flow zaten dat we vergaten dat we eigenlijk op missie waren.

Amps en Overdrives
Buiten het feit dat het echt zeldzaam lekker aanvoelt, is al dat acrobatische gedoe ook nog eens functioneel. Rijg je stunts aan elkaar (het liefst met een paar grind- of bounce-kills tussendoor) en je stijlmeter schiet omhoog waardoor verschillende speciale vaardigheden (amps) van je personage en wapens geactiveerd worden. Die amps, die je zelf toekent op een wapen naar keuze, zorgen er bij een bepaald stijlniveau bijvoorbeeld voor dat normale kogels ineens vijanden bevriezen. Of willekeurige bliksemschichten slaan ineens in op de hoofden van tegenstanders omdat je genoeg stijlcombo’s aan elkaar gedraaid hebt.

Het hele systeem rondom deze vrij te spelen, vrij te kopen en door het verhaal uitgedeelde amps (en overdrives, waarmee je personage verschillende vaste bonussen krijgt) zorgt ervoor dat Sunset Overdrive een toefje noodzakelijke diepgang en eigen inbreng krijgt. Hetzelfde geldt voor het upgraden van het compleet gestoorde wapenarsenaal vol ontploffende teddyberen en met een rotgang afgevuurde bowlingballen. Hoe meer je een wapen gebruikt, hoe sterker het wordt. Het zijn dit soort stukjes iets diepere lagen die Sunset Overdrive niet alleen leuker maken, de game heeft het ook nodig.

De kracht van drie
De structuur van deze game is er namelijk eentje zoals we die al zo vaak zagen. Een open wereld met een kaart vol icoontjes. Talloze zijmissies, uitdagingen en collectibles uitgezaaid rondom een verder (helaas) lineair spelverloop aan hoofdmissies. Het wiel hoeft niet opnieuw uitgevonden te worden en deze opzet is in niets een minpunt. Het valt alleen meer op in Sunset Overdrive omdat deze game continu de vierde dimensie doorbreekt en daarbij meermaals de draak steekt met overbekende spelconcepten. Je kent het wel, een baas moet je drie keer raken op een speciale manier en dan is ‘ie dood; een deur gaat open als je de drie kranen van een fabriek opengedraaid hebt; je moet drie items verzamelen en dan kun je door in de missie. ‘The power of three’, Sunset Overdrive lacht erom, maar vervolgens hanteert het precies dit ontwikkelaarsfoefje. Niet eens echt een probleem, maar het is wel een gemiste kans om de ballen die deze game zo vaak toont nog iets meer buiten te hangen. Een baas die je bij de eerste klap al neerslaat bijvoorbeeld, of simpelweg de hoofdmissies niet zo lineair maken. Gewoon omdat het kan, een motto wat deze titel op zoveel andere vlakken wél hanteert.

Ondanks dat bovenstaande niet erg kwalijk is, is het verloop van de hoofdmissies dat iets meer. Je bezoekt de basis van een nieuwe groepering, doet drie missies voor ze en vervolgens staan ze aan jouw kant en helpen ze je verder. Dat doe je uiteindelijk bij vier (yes, geen drie!) groeperingen en bij de laatste maakt Player er zelfs een geintje over. “Luister, ik weet hoe dit werkt, ik doe een paar dingen voor jullie, dan vinden jullie me aardig en dan helpen jullie me en ga ik door naar de volgende. Geloof me, zo werkt dat in games!” Leuk, natuurlijk. Buiten het feit dat de game de kans laat liggen om deze zelf aangesneden herhaling te doorbreken.

Beste game ooit
Aan het einde van de rit rekenen we de herhaling en de weinig creatieve structuur minder zwaar mee dan de stijlbreuk die dat teweeg brengt ten opzichte van de rest van de game. Daarover ook niets dan lof. Personages zijn uitgesproken en heerlijk gek, Player is even sympathiek als zijn kleurrijke, originele spelwereld en de dialogen zijn volgepropt met talloze referenties naar geek- en populaire cultuur. Tel daarbij op het meermaals geslaagde doorbreken van de vierde dimensie en de belofte van Insomniac dat het de multiplayermodi gaat ondersteunen met wekelijkse solo- en coöperatieve uitdagingen en het gaat heel moeilijk worden om iemand te vinden die deze unieke titel geen warm hart toe zal dragen.

Tegen de tijd dat je de laatste missie afrondt is de kans groot dat je het laagdrempelige plezier ook wel weer gezien hebt. Bovendien zal Sunset Overdrive weinig mensen achterlaten met het idee dat ze iets écht revolutionairs hebben gespeeld. Desondanks is dit wel een titel met zoveel karakter dat het een typische cultgame kan worden. Zo eentje die, als er nooit een vervolg komt, mensen over tien jaar laat schreeuwen om een nieuw deel terwijl ze bezweren dat dit één van de beste games ooit was. Hebben ze een roze brilletje voor nodig tegen die tijd, maar het spreekt alleen maar voor de bijna onuitputtelijke sympathie die Sunset Overdrive met bakken tegelijk over je heen gooit.

Conclusie en beoordeling

None

Sunset Overdrive is creatief en uniek in met name zijn presentatie en zijn gameplay, wat het extra merkbaar (en zonde) maakt dat de missiestructuur zo extreem conventioneel is. Heel veel maakt het uiteindelijk niet uit, want door een stad heen rammen was zo leuk niet meer sinds de eerste Crackdown, met gekke wapens schieten was zo’n feest niet meer sinds Ratchet ’n Clank en voor breed grijnzend genieten op de Xbox One legt Sunset Overdrive hier heel netjes zelf de lat.
8,3
Score
83
Score: 85
  • Pluspunten
  • Voortbewegen door de stad voelt hemels
  • Creatief en uniek in presentatie en gameplay
  • Vloeiende speelervaring met onberispelijke graphics
  • Minpunten
  • Snufje meer diepgang had niet misstaan
  • Creativiteit niet doorgetrokken naar missiestructuur

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Als ik zo kijk naar deze game vind ik het toch jammer dat ik geen xbone heb.

  • I second that! Ziet er heel tof uit!

  • Vond 'm geniaal op Firstlook.
    Voelde voor mij toch aan als een soort Ratchet and Clank met al die gestoorde wapens, wat zeker geen minpunt is.

  • Het is dan ook van dezelfde makers als die van Ratchet and Clank, Sony zal zich wel zuur voelen, weer een nieuwe 80+ metascore voor de xbone terwijl bij de PS4 exclusives alleen Infamous een magere 80 heeft. TLOU Remastered is een remake en tel ik dus niet mee.

  • Hoezo zuur? Is toch alleen maar leuk voor game-collega's dat hun spel het zo goed doet?

  • @RMNiels Denk je nou echt dat ze bij Sony staan te juichen nu Microsoft weer een system selller extra heeft? Ik dacht het niet hè.

  • Misschien niet, maar om je nou zuur te voelen omdat de concurrentie een goede game als 'exclusive' heeft (99% zeker dat Sunset Overdrive ook naar de PC komt), is misschien wat overdreven. Maar ja, ik weet niet, misschien is Sony's top wel kinderachtig en gaan ze de hele dag mopperen om het feit dat Sunset Overdrive zulke goede cijfers heeft en zij zelf pas in 2015 met goede exclusives komen (overigens vind ik The Last of Us wel een geldige exclusive met hoge cijfers)

  • Sony's top kinderachtig???? Waar heb je het over vent. Het gaat erom dat er zoveel mogelijk geld word verdiend. En als er zo'n Xbox exclusive uit komt dan kan het zomaar zijn dat Sony miljoenen aan inkomsten misloopt daardoor. Heeft niks met kinderachtig zijn te maken, maar om keiharde knaken mislopen.

  • Ik heb 'm op Gamescom even gespeeld, maar vond het niet echt iets. Weet niet hoe de campaign gaat aanvoelen natuurlijk, maar die 8,5 ziet er eerlijk uit.

  • 8+ dus. Stond bij het online gaan een 8,5, foutje van mijn kant, inmiddels aangepast. :)

  • Lekkere review weer! Blij dat je meer waarde hecht aan de hele ervaring en de intenties van de developer qua game design, dan dat je echt herhaling/weinig diepgang te zwaar laat wegen

  • begrijp er helemaal niks meer van, dit is toch gewoon een middelmatige game jongens?
    wat is er nou zo speciaal aan, de gameplay is simpel een beetje sliden en grinden en van die domme vijandjes schieten.



    vind die gameplay er zwaar gedateerd uitzien. het zal best een voldoende scoren dat geloof ik wel omdat het wel leuk kan zijn zo af en toe tussendoor.
    maar een 8!? en zelfs een 9 op ign vind ik echt te ver gaan.
    dat zeg ik als xbox one bezitter

  • Ok.

  • dus

  • Heb je de game überhaupt gespeeld?

  • Insomniac games is een geweldige studio en ik heb met veel plezier van Rachet and Clank (de meeste delen niet allemaal) en Resistance gespeeld. Na de geflopte Fuse is het te hopen dat de Xbox One gamers zich willen laten verleiden door een kleurrijke shooter en er open voor staan. Ik denk dat nog een flop de studio flink zal beschadigen.

  • Mooi punt, ben blij dat ik 'm vrijdag op de deurmat heb liggen. Nu snel verder met The Evil Within, want anders heb ik zo meteen echt teveel liggen om te spelen (Shadow of Mordor en Destiny al even niet aangeraakt).

  • Lijkt me een coole game!



    Als ik een Xbox One zou hebben, kwam deze zeker in mijn collectie.

  • WAT EEN KANKERREVIEW HOPELIJK STERFT DE SCHRIJVER EEN LANGZAME PIJNLIJKE DOOD

  • Nou nou nou nou nou… Heb je echt niets beters te doen?

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren