1. Tales from the Borderlands: Zer0 Sum review – Bordervol humor

Tales from the Borderlands: Zer0 Sum review – Bordervol humor

“Ben je weer terug? Om nog een verhaal te horen over immense fortuinen en ondenkbaar gevaar?” Met deze woorden word je hartelijk onthaald door de maar al te herkenbare stem van Marcus. De kenmerkende tekenstijl ontvouwt zich voor je ogen op papyrus en even ben je in de veronderstelling dat je een nieuwe Borderlands hebt opgestart. Het is niet meer dan toepasselijk om bij het lezen van deze recensie het intronummer van de game op te zetten: Jungle – Busy Earnin’. Dat nummer is net zo pakkend als we gewend zijn van de allereerste Borderlands.


Geslaagde aanvulling
De visuele stijl van Telltale Games en Borderlands sluiten naadloos op elkaar aan, waardoor alleen het gebrek aan besturing je eraan herinnert dat je geen traditionele Borderlands speelt. Dezelfde menulay-out, achievementpop-ups en dezelfde lichtstralen boven loot zitten in Tales. Telltale blijft trouw aan het origineel en behoudt toch zijn eigen stijl. De animaties zijn af en toe echter wel wat houterig. Hierdoor lijken de personages net marionetten en flikkeren hun pupillen als een lsd-effect. Dat past niet bij een game waarbij het om emotie draait.

Het is Telltale wel goed gelukt om typische Borderlands-personages te creëren en bekende personages meer verdieping te geven. Zo is er een lekker luguber museum vol opgezette Borderlands-personages en zien we de stoere sluipmoordenaar Zer0 (“still a higher number than you!”) in actie.

Bordervol humor
Naast Borderlands’ personages keert ook diens kenmerkende zwartgallige humor terug, iets wat een van de sterkste punten is van Tales from the Borderlands. Het is niet je typische grauwe Telltale-game vol treurigheid, dood en verderf. Oké, er zit wel veel dood en verderf in, maar we hebben het hier wel over Pandora: de planeet der chaos waar het ieder voor zich is. Hier overleef je enkel door te liegen, bedriegen en doden.

Datzelfde geldt voor Helios, de thuisplaneet van de kwaadaardige organisatie Hyperion en jouw personage Rhys – die op een typische Borderlands-wijze aan je geïntroduceerd wordt. Ben je in Borderlands gewend een vrijwel onverslaanbare moordmachine te zijn, stap je nu in de schoenen van een gelikt mannetje met te veel gel in zijn haar, wie niet eens een klap kan uitdelen of een nek kan breken. Hij kan alleen overweg met zijn zogenaamde stun baton (als hij geluk heeft) en zijn ECHO-oogimplantaat, dat grapjes maakt over objecten en mensen, hoewel zijn hoofdfunctie is dat hij informatie geeft.

Two tales
Rhys functioneert als een verteller wiens verhalen je met een flinke korrel zout moet nemen – wacht maar op het moment dat je kunt kiezen tussen ‘Blow his mind’ en ‘Break his heart’, we hebben ons bij beide opties kapotgelachen. Je krijgt dat heldhaftige momentje echter ook vanuit een ander, net zo onbetrouwbaar, perspectief te zien: dat van Fiona, het andere speelbare personage. Het feit dat je met twee personages speelt (voor het eerst in een Telltale-game, ook gebruikt in Game of Thrones) maakt het verhaal des te sterker, doordat je beide kanten van het verhaal ziet. Daarnaast biedt het ruimte voor een flinke dosis humor. Zo kun je met je beide personages dezelfde persoon begroeten door hem in zijn gezicht te stompen.

De mooiste momenten zijn wanneer Fiona en Rhys allebei een gebeurtenis navertellen, maar ze zich dit totaal anders herinneren, of ze verdraaien hun verhaal voor de lol. Rhys zuigt nog wel het meeste uit zijn duim, wat hij ter plekke doet op een Sherlock Holmes-wijze, waarbij hij natuurlijk als de grote overwinnaar eindigt. Die overmoedigheid van hem leidt dikwijls tot grappige situaties, zoals wanneer hij ontzettend zijn best doet om de nek van een rebel te breken.

Beide perspectieven bieden ook ruimte voor geleidelijke karakterontwikkeling. Hierdoor leer je Vaughn en Sasha, Fiona’s jongere zusje, beter kennen. Je gaat al snel om ze geven op een andere manier dan we van Borderlands gewend zijn. Vooral wanneer ze buiten hun comfortzone worden geplaatst en noodgedwongen in gemengde paren gescheiden van elkaar raken. Dan zie je opeens de stoerdere kant van Vaughn, de kwetsbaardere kant van Sasha en de aandoenlijkheid van een psycho die trek heeft in oogballen. Telltale weet zelfs een robot genaamd Loaderbot zodanig aandoenlijk te maken dat we ons schuldig voelen voor alle Loaderbots die we de afgelopen jaren afgeknald hebben.

Passief geweld
Zo neemt Telltale Borderlands af en toe op de hak. In Borderlands schiet je op alles dat beweegt zonder vragen te stellen en beroof je zonder pardon alles en iedereen van zijn geld. Telltale houdt diezelfde instelling aan maar toont hier ook een ietwat cynische kijk op. In Tales From The Borderlands krijg je bijvoorbeeld één miezerig pistooltje met slechts één kogel, onder het mom “Remember: You can talk your way out of more situations than you can shoot your way out of”. Dan moet je beslissen of en wanneer je die kogel gaat gebruiken. Dat is nog eens iets anders dan het kunnen gebruiken van praktisch honderdduizenden wapens.


Wat echter wel een beetje botst is dat we in Borderlands gewend zijn complete controle te hebben. In Tales neem je een passievere rol aan, voornamelijk in het begin, wanneer je eigenlijk naar een filmpje kijkt en af en toe op een knopje drukt. Het is niet heel storend, aangezien het te verwachten is bij een Telltale-game, maar het voelt wat onwennig.

Dat gebrek aan controle komt terug bij het maken van keuzes. Deze veranderen het verloop van het verdere verhaal. Dat is waar Telltale-games om draaien. Meestal maakt het echter geen hol uit of je voor A of voor B kiest, want situatie X gebeurt toch wel. Dan lijken die keuzes opeens geen keuzes meer, tenzij de game nadrukkelijk aangeeft dat iemand je keuze heeft onthouden. Tegen het einde kun je echter wel een ingrijpende beslissing maken (geen spoilers!), wat ons doet uitkijken naar de tweede episode.

Telltale heeft in ieder geval een pareltje in handen. Voor Borderlands-fans is het een leuke verdieping en toch blijft de game trouw aan het Telltale-principe. Probeer overigens maar eens de aftiteling over te slaan, want wij hebben ons rot gelachen.

Conclusie en beoordeling

None

Tales from the Borderlands maakt een veelbelovende start met de eerste episode Zer0 Sum. Ondanks de wat houterige animaties, is de game doordrenkt van humor en de typische Borderlands-sfeer. Pandora wordt echt tot leven gebracht.
8,3
Score
83
Score: 85
  • Pluspunten
  • Typisch Borderlands
  • Zelfde zwartgallige humor
  • Twee perspectieven werkt uitstekend
  • Minpunten
  • Houterige animaties
  • Keuzes hebben weinig invloed

Dit artikel delen

Over de auteur

Esmee Otter Hier ook wel bekend als Esmee in Cosplay. Favo games van het moment: The Witcher 3, The Last Of Us en Persona 5.

Reacties

  • Kan niet wachten op episode 2!

  • Waarom doen jullie geen videoreviews like other sites :)
    Of zijn ze er wel maar goed verstopt :)
    Of wilt IG het anders doen dan alle andere? maar dan in als slechte manier van reviewen en alleen tekst???

  • Ik mis de bank :(

  • Ik vind geschreven reviews vaak veel beter dan videoreviews. Ook op bijvoorbeeld IGN geef ik vaak de voorkeur aan de geschreven versie, terwijl zij ook video's aanbieden.

  • Toch ben ik het met Djbosanac eens. Alleen text komt nogal steriel over.

  • Erg leuke game!

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren