1. Mad Max review - Hoeveel avontuur heeft ‘The Road Warrior’ nog over?

Mad Max review - Hoeveel avontuur heeft ‘The Road Warrior’ nog over?

Voor de zoveelste keer voel je het ruwe zand aan je bloedige, gespleten lippen plakken. Je auto, je kleding, je waardigheid, allemaal als sneeuw voor de verzengende woestijnzon verdwenen. Andermaal staat The Road Warrior op om de schuldigen een lift richting de dorstige motorgoden te geven, zoals in zo veel voorgaande films en games. En op dat moment stel ik mezelf de vraag: Gaan Max Rockatansky en ik opnieuw een met benzine doordrenkt avontuur beleven?

Stijltje
Het introductiefilmpje dat tot bovenstaande gebeurtenis leidt, doet vermoeden van wel. Ondanks de opvallend irritante verteller en zijn geforceerde en raspende poging tot het creëren van spanning, vliegen de uitlaten en ledematen in het rond en eindigt Max halfnaakt alleen in de woestijn. Zodra je zelf de controle over Max krijgt, maakt de wanhoop zich meester van je. De zee die hier ooit rond golfde is verworden tot een oceaan van zand, dood koraal en roestend metaal. Je kan het zout en het zand bijna proeven. Hier zit je gevangen, zonder hoop en zonder vervoer.

De eeuwigdurende symbiose tussen Max en motorvoertuigen laat echter niet lang op zich wachten, want voordat je het weet, rijd je met belachelijke snelheden door voornoemde woestenij. Geflankeerd door spuitende oliebronnen en reeds lang gezonken tankers scheur je een waanzinnig gevoel tegemoet. De leegte in deze openwereldgame is veel vullender dan een drukke metropool ooit kan zijn. Het verstikkende gevoel van een lege wereld is een onwaarschijnlijke tegenstelling die voor een bijna tastbare sfeer zorgt. Ondanks dat de game grafisch niet bijzonder presteert, lokt Mad Max je een snelweg van sfeer op die je in het eerste half uur rechtstreeks naar Nirvana lijkt te voeren. Totdat het verhaal om de bocht komt.

Verhaal
Fans van Mad Max zullen ongetwijfeld aan de handrem trekken als het woord ‘verhaal’ valt. Mad Max is namelijk een franchise die ook zonder een episch en meeslepend verhaal een episch en meeslepend avontuur creëren kan. Het recept is simpel: neem de innerlijke kwelling en doorsijpelende krankzinnigheid van een man die het leven vóór de Apocalyps kende en injecteer dat in een nog krankzinnigere wereld vol hevig verbouwde auto’s en motorvoertuigen. Het resultaat is een mix van actie en chaos die zelfs met de dunste verhaallijn stand kan houden. Toch slaagt dit avontuur van Max er niet in een verhaal te produceren dat de actie overeind kan houden.

De reden hiervoor is de keuze om Max’ nieuwe bolide het belangrijkste element in de game te maken. Zijn oude wagen is gesloopt en gedurende het spel zal je moeten bouwen aan een nieuwe, wil je de nieuwe wereld kunnen overleven. Het einddoel is het bereiken van de ‘Plains of Silence’, een oord waar de gekwelde ziel van Max eindelijk rust zou kunnen vinden. That’s it. Dat is alles. Natuurlijk zijn er obstakels die overwonnen moeten worden, maar deze zijn zo repetitief als je kan verwachten van een openwereldgame. Met uitzondering van sommige bazen lijken alle vijanden zelfs op elkaar.

Als balsem voor dat brandende gebrek aan verhaal doemt er soms een mysterieuze vreemdeling onder de naam ‘Gryffa’ op. Naast een levelingsysteem waarbij je jouw met challenges verdiende ‘tokens’ in kan wisselen voor speciale perks, geeft Gryffa je soms een blik in het verleden van Max. Dat zijn echter nooit meer dan korte flarden van een leven dat zich afspeelde voor het einde van de wereld en het daaropvolgende lijden. Deze manier van vertellen past helemaal bij de krankzinnigheid van Max, maar voelt karig aan bij het gebrek aan meer verhaal en context. Het kleine beetje verhalende plezier ligt hem dan ook in het ontdekken van de excentrieke figuren die kinderen zijn van de nieuwe wereld. Zo is je sidekick Chumbucket een gebochelde autosleutelaar die het bouwen van Max’ nieuwe auto tot geloofsbelijdenis heeft verheven. En wat te denken van Scabrous Scrotus, een krijgsheer die de kijkers van Mad Max: Fury Road zullen herkennen als de zoon van de heerlijk sadistische bad guy Immortan Joe. Dat het verhaal in de game enige binding heeft met de voorgenoemde kaskraker is een lichtpuntje, maar het biedt weinig soelaas.

Optaters en tantaluskwellingen
Zoals eerder al aangegeven is Mad Max een franchise die zichzelf kent en de nadruk meer op vuisten en vuur legt, in plaats van verhaallijnen. Zowel in je auto als te voet is Max een geduchte vijand voor al het menselijk ongedierte wat de nieuwe wereld rijk is. De vele mogelijke upgrades aan je wagen maken het interessant om de strijd aan te binden met andere voertuigen. Van simpel beukwerk tot het harpoeneren van het voertuig (waaronder de bestuurder zelf) van je tegenstander; beuken met bolides is simpelweg leuk. Helaas staat dat in contrast met de gevechten die Max te voet aangaat. Het gevechtssysteem lijkt sterk gebaseerd op dat van de recente Arkham-games, waarbij markers boven het hoofd van de vijand een actie aankondigen. Pareren, wegduiken en aanvallen zijn de drie enige smaken die je hebt en echt moeilijk is het dankzij deze markers nooit. Nog minder spectaculair wordt het wanneer blijkt dat de camera niet altijd een breed overzicht in beeld neemt. Zo is het heel goed mogelijk dat je combo onderbroken wordt door een vuist die uit het niets je beeld binnenkomt. Heel frustrerend.

Daarnaast lijken vele zijmissies en kleine objectives rechtstreeks geknipt en geplakt uit het inspiratieloze handboek voor openwereldgames. Vernietig dit gebouwtje, vind een uitkijkpunt om je omgeving in kaart te brengen en sla twee kerels in elkaar voor drie druppels benzine. De enige noemenswaardige afwisseling zien we terug in het veroveren van vijandelijke kampen. Deze vestigingen zijn het thuis van kleine tot grote groepen vijanden die een deel van het schroot en de benzine in de regio bezitten. Deze kampen zijn kleine puzzels die je op meerdere manieren kan (en moet) oplossen. Soms kan je Max’ vierwielige scheurijzer met een brullende motor dwars door de poort parkeren om daarna al knokkend het kampement door te lopen. Andere keren moet je middels tactische explosies of het gebruik van de harpoen op je auto versterkingen zien uit te schakelen voordat je het kamp ook maar kan betreden. Toch weegt dit vermaak niet op tegen de rest van de saaie en inspiratieloze activiteiten die deze grote zandbak rijk is.

De term ‘grote zandbak’ is wel een belediging, want er is niets vermakelijkers in deze game dan door het doffe en verlaten landschap te scheuren. Een heel groot gedeelte van de game breng je door achter een gigantisch motorblok dat je door een bijna leeg landschap voort sleurt. Er zijn nog genoeg stukjes beschaving waar zijmissies zich verbergen voor de sporadische zandstormen, maar de grote leegte is een prachtig vormgegeven en realistisch beeld van een post-apocalyptische wereld. Punt van aandacht is wel de onbalans in de gameplay tussen het verkennen van het landschap met de auto en de benenwagen, want ongeveer zestig tot zeventig procent van je speeltijd speelt zich af op vier wielen. Hoewel ondergetekende het vele rijden als ontspannend ervaart, kan het zomaar zijn dat andere spelers er helemaal gek van worden.

Mad Max is gespeeld op de Playstation 4 met de Day One Patch. De game is ook verkrijgbaar op de Xbox One en op de pc.

Conclusie en beoordeling

None

Mad Max geeft te weinig waar het veel nodig heeft en andersom. Voor een game die weinig verhaal nodig heeft is het uitzonderlijk te noemen dat er zo’n minimale moeite in de vertellende drijfveer gestopt is. De actie en het scheuren door een prachtig landschap zijn van tijd tot tijd vermakelijk, maar veel ervan voelt plichtmatig en te gemakkelijk aan. Mad Max heet in dit deel wat mij betreft dan ook ‘Meh Max’.
6
Score
60
Score: 60
  • Pluspunten
  • Heerlijk rondscheuren in een apocalyptische wereld
  • Minpunten
  • Te lage moeilijkheidsgraad
  • Gameplay en missies hangen van clichés aan elkaar
  • Gebrek aan verhaal doet snel vervelen

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Deze review verwoord exact het gevoel dat ik constant had bij deze titel. Dus niet de Shadow of Mordor van dit jaar, gewoon een niet meer dan redelijke game. Wel een vette setting.

  • In tegenstelling tot vele anderen vond ik het enige pluspunt aan Shadow of Mordor het combat systeem en de kills. Het verhaal was echt minimaal, de missies verre weg van inspirerend en het was weer een zoveelste game waarin je als speler tegen het gamedesign vecht ipv een echt avontuur beleefd. Zeker na het tweede deel van Shadow of Mordor waar je je eigen orcs in de ranken kan 'manipuleren' vanaf dat moment viel voor mij de game in elkaar.



    Het combat systeem dat batman heeft is fantastisch voor zwaar overpowerde personages (zoals batman) tegen een grote wereld. In een game waar dit eigenlijk wat onrealistisch is (shadow of mordor en Mad Max) valt dit uit de toon. En inderdaad, zelfs in batman gaat de camera naar achteren tijdens gevechten zodat je kan zien waar je tegen vecht. Dat is hier echt niet van toepassing.



    Ik ben een beetje moe van games die je van locatie naar locatie laten hoppen waar je 6 items kan vinden, 4 vijanden kan doden die nummer 500+ op je lijst afvinken en zeer weinig uitdaging bieden.



    Een recept dat bij Batman nog kan, maar bij andere titels te mager is.

  • Persoonlijk niet mee eens. Vind het een heel leuk spel! Geen geweldig spel maar zeker heel leuk.

  • Wat zou je hem zelf geven?

  • Natuurlijk moet IG weer tegendraads zijn.

  • Dat valt wel mee toch? Als ik het heilige woord van Metacritic moet geloven is dit cijfer niet eens zo ver af van het gemiddelde.

  • Ik kijk eigenlijk niet op Metacritic, maar de sites waar ik de reviews heb gelezen waren wel een stuk minder kritisch. Kritisch is opzich een goed ding, maar bij deze review krijg ik het gevoel bewust anders te willen zijn maar wellicht is dat mijn verkeerde indruk dan.

  • Damned if you do, damned if you don't!

  • Haha ja daar zit wat in :P

  • Het heilige metacritic gemiddelde (en dan niet het met fanboys overladen userrating stuk) is alleen heilig als je eigen interpretatie vaak overeen stemt met dat gemiddelde, voor mij is dat regelmatig het geval ;). Deze game niet gespeeld maar op basis van speelsessie die ik bekeken heb zag ik een 6a7 wel aankomen.



    Als ik het zo lees inclusief reviews elders dan is dit een leuke voor games with gold of psn plus.l

  • Ik heb na dat ik mijn review schreef ook gekeken naar andere sites. Ik proef dezelfde teleurstellingen, maar men stoort zich er iets minder aan. Ik heb een goede 25 uur in de game gestopt en er zit simpelweg geen evolutie in de gameplay of het spelplezier.

  • Is deze 6 enkel en alleen voor MM fans? Of mogen leken als ik een puntje bij het totaal opdrukken? Deze game leek me nog best geinig namelijk.

  • Als je verwachting ' best geinig' is zou ik hem zeker niet laten liggen. Ik denk dat je dan niet teleur gesteld gaat worden. Maar ik zou wel zoeken naar een prijsje onder de 60 euro.

  • Moet zeggen dat ik het ook niet eens ben met deze review, het is inderdaad niet de beste game van het jaar maar ik vind hem zeer vermakelijk en voor mij persoonlijk is het wel beter dan een 6, maar ja dat is persoonlijk.

  • Benieuwd naar je mening: wat zijn de dingen waardoor je hoger dan een 6 zou geven?

  • Laat je niet afschrikken door deze review. Deze game verdient minstens een 7 naar mijn mening. Een aantal gerenommeerde sites zitten zelfs op een 8 of hoger, maar dat is misschien weer net aan de hoge kant. Ik vind het iig een heerlijke game,

  • Ik ben een trouwe volger van alles wat Mad Max is, maar deze game slaat de plank net iets te vaak mis wat mij betreft. Het blijft echter natuurlijk een mening. Wat is je favoriete element in deze game?

  • Het rijden en de exploration vind ik heerlijk aanvoelen. Voelt echt aan als een speeltuin vol explosies en gekte. Ik kan me wel voorstellen dat de game de plank in jouw ogen misslaat in het Mad Max universum. De game is geen Arkham City of Shadow of Mordor, maar met een 6 is het net een voldoende en daar zou ik echt een punt boven gaan zitten. Ik waardeer je review en je mening echter wel.

  • En ik de jouwe. En als je tussen de lijntjes door leest zie je ook dat ik het rijden, de omgeving en de vehicle combat erg leuk vond. Het zijn andere zaken die in mijn optiek afbreuk aan de game doen.

  • Deze video van TotalBiscuit slaat de spijker op zijn kop wat mij betreft. Wel een hele zit, maar zijn uitleg over waarom de cijfers zo uiteenlopend zijn zit erg dicht bij de waarheid als je het mij vraagt.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren