1. Doom review - Party like it's 1993

Doom review - Party like it's 1993

Doom is niet zomaar een shooter, Doom is een begrip. Samen met Wolfenstein staat het namelijk aan de wieg van first person shooters. Nadat onder uitgever Bethesda twee jaar terug Wolfenstein succesvol een nieuw leven in blies, is het dan ook een logische keuze om datzelfde te proberen met Doom. Dat doet men met een game die niet voortborduurt op het meer horror-achtige Doom 3, maar fris begint en terug gaat naar de basis van schieten, schieten en nog eens schieten.

Doom slaat – net als het origineel – introducties over. De demonenuitbraak op Mars is in volle gang, dus de naamloze held, die voor het gemak maar Doom Marine wordt genoemd, kan meteen de spieren van zijn rechterwijsvinger veelvuldig gebruiken. Wat direct opvalt, is hoe ziedend snel Doom is. Dan hebben we het niet alleen over de puike framerate die het zelfs onder zware omstandigheden prima houdt, maar ook over de manier waarop de Doom Marine rondrent.

Raket aangedreven rolschaatsen
Alsof hij met raket aangedreven rolschaatsen op ijs staat, glijdt hij door de levels en de eerste Imps en zombies worden met lichtsnelheden tot pulp geschoten. Deze ongekende snelheid (op consoles tenminste) is even wennen, zeker aangezien de game je op geen enkele wijze helpt met richten. Toch weet id Software met deze snelle gameplay wel de sfeer neer te zetten van de originele games (ondanks dat de camera daar overigens meer wobbelt als een boot op de golven). Wie begon met gamen vóórdat de Halo’s en Call of Duty’s het shootergenre herdefinieerden, past zich dan ook met een grote grijns aan aan het hoge tempo.

Het komt dan ook als een teleurstelling dat de eerste pakweg vier uur helemaal niet zijn ingericht op dit tempo. De eerste uren van de game bestaan uit een tamelijk geestdodende herhalingsoefening van redelijk standaard demonen afknallen rondom zogenaamde Gore Nests, een soort bakens die je moet vernietigen waarna alleen maar meer demonen spawnen. Dat trucje heb je na twee keer wel gezien en de game is op dit punt variërend, noch uitdagend genoeg om echt te boeien. Ook de levels zijn het predicaat ‘saai’ waard. Denk Doom 3 met de lichten aan: anonieme, inwisselbare gangetjes van plaatstaal. Dat het verhaal ook nog eens volledig van de watercloset gevallen is, helpt in dit stadium ook niet echt. Doom Marine komt dit keer zelf uit de hel en de enige interactie heeft hij met een AI en een drie meter hoge androïde die aan het hoofd staat van een gretige multinational. Dat bedrijf onttrekt energie aan de hel en daarmee heeft het het doemscenario over Mars heeft afgeroepen – en wij dachten dat de Doom-film slecht geschreven was. Het klinkt als een slechte persiflage en is zo raar opgebouwd, dat je het idee hebt dat je na vier uur ieder moment een eindbaas kan tegenkomen en dat het dan pats-boem klaar is.

Een scherm vol rode vruchtensaus
Maar dan gaat de game ineens nog bijna zes uur verder en ontpopt Doom zich wel degelijk tot een hele leuke game. De hel-levels zijn een stuk origineler vormgegeven en op een gegeven moment is de hele cast aan bad guys wel compleet. Dan bevindt inmiddels ook wel het complete wapenarsenaal van de game zich in de broekzak van Doom Marine en komt de game echt los. Cacodemons, Revenants en Barons of Hell (ze zien er allemaal overigens precies zo uit als 23 jaar geleden, maar dan minder pixelig; petje af voor de designs) wisselen elkaar in hoog tempo af, maar met het dubbelloops jachtgeweer, de kettingzaag of de BFG-9000 heeft Doom Marine overal een antwoord op. Vergis je niet, die wapens draagt Doom Marine allemaal tegelijkertijd met zich mee. Dit is een shooter volgens de oude school. Broekzakken vol wapens, honderd health- en schildpunten en niets schuilen om te regeneraten, gewoon vechten voor je healthpunten.

Als alles dan op zijn plek valt, ontstaat een hele ritmische shooter, zoals Halo en Destiny dat ook zijn. Het lijkt op hersenloos schieten, maar rennen, springen, schieten en slaan (wat vaak resulteert in gruwelijk gore Glory Kills) wisselen elkaar haast sierlijk af. Kogels, bloed en ledematen componeren een symfonie van geweld. Wie Doom echt onder de knie heeft, spot zelfs in één oogopslag de paarse power-up (voor vier keer zoveel schade) of de rode (de Beserker, waarmee je tijdelijk iedereen met je blote knuisten tot rode vruchtensaus slaat) op een slagveld en pikt die precies op het juiste moment op. Wanneer er twee Barons of Hell op je afstormen bijvoorbeeld, of een hele kluit aan Revenants vervelend begint te doen. Het is chaos op het scherm, maar mede dankzij de snelheid van de game en de betrouwbare framerate is het georkestreerde chaos.

Toch blijft het tempo van Doom door de gehele game heen een beetje raar. Vijanden zijn echt in kamertjes verdeeld. Heb je iedereen in de kamer kapotgeschoten, dan ligt er wel weer een sloot aan kogels, health en armor op je te wachten zodat je volledig opgeladen aan de volgende kamer kan beginnen waar zich hetzelfde scenario voltrekt. Schiet, ren, sla, pak alle power-ups op, op naar de volgende kamer en herhaal. Doom is daardoor een game met erg extreme ups en downs; de gevechten zelf zijn intens, maar daarna slaat de game telkens weer plat als Engels bier. In de intermezzo’s zijn sporadisch nog wat nostalgische momenten te beleven, zoals dat je de blauwe sleutel ziet liggen, maar voordat je daarbij kan moet je eerst door een gele deur en tja, die gele sleutel zit dan wél goed verstopt. Helaas zijn die momenten op één hand te tellen. Desondanks weet de matige opbouw uiteindelijk niet te voorkomen dat we met een voldaan en nostalgisch gevoel achterblijven als de laatste eindbaas eenmaal bezwijkt aan een schot van onze BFG.

Multiplayer-moetje
Zo’n nostalgisch gevoel ontstaat helaas niet tijdens het spelen van de multiplayermodus. We hadden gehoopt dat dat moordende tempo van de singleplayer online van Doom een arenashooter maakt van het kaliber Unreal of Quake, maar helaas schurkt Doom online toch teveel aan tegen hedendaagse genregenoten. Het resultaat is een weinig opwindende shooter die zich met oer-standaard modi (denk Team Deathmatch, King of the Hill, Territories, etc.) en weinig boeiende customisatiemogelijkheden nauwelijks onderscheidt van de concurrentie. Wel leuk zijn enkele power-ups, waaronder wederom die ene die ervoor zorgt dat je vier keer zoveel schade doet. Nog leuker is om zelf tijdelijk in een hels monster te veranderen en als Revenant of Baron of Hell amok te maken. Toch blijft de multiplayermodus als een extraatje voelen.

Ook bij Snapmap ontstaan weinig warme gevoelens. Toegegeven, de editor waarmee spelers zelfs maps maken zit simpel en doeltreffend in elkaar, maar wordt geteisterd door laadtijden. Laadtijden om te wisselen tussen de singleplayer-, multiplayer of Snapmapmodus, maar ook bij het testen van je level, het laden van andermans level, en iedere andere handeling. Dit maakt het onaantrekkelijk om even te kijken wat er recentelijk gemaakt is door de community, laat staan om een proefritje in een paar levels te maken. We zien het nog wel gebeuren dat iemand heel Doom uit 1993 namaakt in Doom uit 2016, maar die persoon zal wel over veel tijd en een engelengeduld moeten beschikken. Ook wat dat betreft is Doom dus trouw aan het origineel: je kunt je vermaken met de multiplayer, maar je speelt het eigenlijk voor de singleplayercampagne.


Doom is nu beschikbaar voor pc, Xbox One en PlayStation 4. Voor deze review speelden we de PlayStation 4-versie.

Conclusie en beoordeling

None

Met de slagzin Fight like Hell slaat id Software de spijker op zijn kop. Doom is bruut, Doom is razendsnel, Doom is… eigenlijk precies wat Doom in de jaren ’90 ook was. Dat is Dooms grootste pluspunt, maar ook zijn achilleshiel. id Software weet namelijk geen slag naar het hedendaagse te maken: het verhaal is van lotje getikt, het tempo is raar opgebouwd en eerlijk is eerlijk, alleen maar schieten is soms een tikkie eentonig. De multiplayer voelt daarnaast aan als slechts een extraatje.
7,5
Score
75
Score: 75
  • Pluspunten
  • Eenmaal op stoom zinderend spannend
  • Geweldige, nostalgische wapens
  • Vijanden gaaf ontworpen
  • Minpunten
  • Forse laadtijden
  • Multiplayer slechts een extraatje
  • Onregelmatig tempo in singleplayer

Dit artikel delen

Over de auteur

Lars Cornelis Heeft een grote liefde voor grootse virtuele avonturen. Hecht evenveel waarde aan environmental storytelling als aan lore en heeft thuis een kast vol gameboeken en comics. Steekt per saldo waarschijnlijk toch de meeste tijd in de Master League van PES.

Reacties

  • Dus niet een geweldige game maar meer een tussendoortje. Wacht wel tot die 25 euro is.

  • Voor mij kan dit wel eens een GOTY zijn, net als voor heel veel mensen. De multiplayer is daarnaast ook voor mij gewoon goed en wordt goed gespeeld. Je moet begrijpen dat ik heel veel Arena Shooters actief heb gespeeld, Toxikk heb gekocht (die niemand speelt) en regelmatig UT speel. Ik snap de kritiek niet. Ja het is anders dan de old school shooters, maar als iedereen old school Arena Shooters wil, waarom worden Toxikk of UT dan niet kapot gespeeld? Ik heb dus niet zo een moeite met de opbouw van de Doom MP, al hadden standaard weapon pick-ups beter geweest.



    Daarnaast kun je via SnapMap ook gewoon een old school gamemode maken met weapon pick-ups. De multiplayer is dus veel meer dan een extratje.



    Er wordt nu gewerkt aan een nieuwe Quake en ik denk dat de verschillen tussen de nieuwe Doom en de nieuwe Quake nou juist verfrissend zullen zijn. Ik verwacht van Quake wel een ouderwetse Arena Shooter ervaring.



    Dan nog iets. Deze game komt naar mijn idee niet tot zijn recht op een PS4, als ik naar gameplay beelden kijk, dan lijkt het wel alsof de game vertraagd wordt afgespeeld. Als je de UT Alpha op een PS4 zal spelen dan weet ik zeker dat die game ook niet tot zijn recht zal komen.

  • Onzin, de game speelt meer dan prima op cosole.

  • Nee zeker geen onzin, je kunt het prima speelbaar vinden, maar toch kun je het verschil duidelijk zien en vind ik dat deze game beter tot zijn recht komt op een PC. UT3 kwam ook niet tot zijn recht op een console.

  • Blablabla masterrace blabla



    Hoop voor je dat je geen AMD kaart hebt lol

  • Ik heb echt een allergie voor dat masterrace gelul.



    Ik heb een AMD kaart en ik draai alles op Ultra zonder problemen. Straks na de Vulkan-update wordt dat alleen maar beter. :)

  • Tegenwoordig is een relatief goede PC technisch toch ook superieur aan de consoles? MS en Sony komen er zelf ook achter dat ze met verouderde hardware werken, anders zouden ze de .5 versies toch niet in ontwikkeling brengen? Als jij een controller aan je pc slingert, is het in mijn ogen praktisch niets anders dan een console. Maar ben jij een muis/controller/monitor aan het bureau gamert, dan heeft een console toch meer mijn voorkeur. Chillen op de bank blijft toch beter dan krom gebogen op een bureaustoel.

  • 'Multiplayer slechts een extraatje'
    Hoe kan DIT een minpunt zijn?



    Ik zie nooit zoiets als 'Singleplayer slechts een extraatje' in een review staan van een game die eigenlijk gemaakt is voor multiplayer…



    Deze game is blijkbaar dus gewoon een singleplayer game.
    Simpel.

  • Misschien dat ze bedoelen dat ze meer met de multiplayer hadden kunnen doen en dat het niet heel erg uitgewerkt is?

  • Kan ik begrijpen, maar andersom zie ik zoiets NOOIT in een review staan.
    Mensen zijn tegenwoordig teveel gefocust op multiplayer.

  • Omdat de multiplayer niet was wat het kunnen en misschien wel moetem zon.

  • Zie dit eigenlijk ook niet als een nadeel. Doom is ook gewoon geen multiplayer game.

  • @kaassouflee
    Tja, dan vraag ik aan jou:
    Wat MOET multiplayer zijn?
    Dat scheelt denk ik per game.



    Edit:
    @Robskeee
    Dat dus.

  • Easy on the capslock ;)

  • Dan mag je als single-player gamer deze game eerder een acht geven? Ikzelf ga hem ook spelen, maar puur voor de single-player.

  • @DennisScheer
    Als je 'm gaat spelen voor de singleplayer, dan wordt het punt dus inderdaad hoger. Vandaar mijn opmerking over dat zogenaamde "minpunt".

  • De eerste DOOM werd juist zo groot door de multiplayer. In mijn ogen zijn allebei de onderdelen dus belangrijk.

  • Vind het een prima minpunt. Een recensie moet nou eenmaal het complete package bekijken en Doom wordt aangeboden als een game met zowel singleplayer en multiplayer.



    Dat staat natuurlijk los van het punt dat je maakt over dat multiplayer games vaak een free pass krijgen als ze een slecht singleplayer aanbod hebben. Heb net even een paar andere recensies bekeken van multiplayer focused games met een slechte singleplayer (o.a. BF3) en daar leek het inderdaad wel een mindere impact te hebben op het uiteindelijke cijfer dan bij deze Doom recensie.



    Je moet er echter wel rekening mee houden dat verschillende schrijvers ook andere ideeën hebben bij een dergelijke situatie. De een zal het erger vinden dan de ander als een deel van het spel een shoe-in is. Daarnaast is het argument te maken dat een shoe-in multiplayer erger is dan een shoe-in singleplayer omdat, vooral bij shooters, de meeste playtime vanaf het multiplayer aspect komt.



    Dit is trouwens weer een goede reden om van cijfers af te stappen want nu ontstaat dit hele argument omdat het cijfer wellicht een half puntje omlaag is gegaan door de staat van de multiplayer. Als je enkel de recensie had gelezen zonder het cijfer was er geen enkel probleem geweest.

  • Ik ben het volledig eens met je laatste 3 alinea's.

  • Maar het is toch logisch dat de game een minpunt krijgt als er multiplayer in zit die niet helemaal goed uitgewerkt is? Als de single player van bijvoorbeeld CoD slecht is dan wordt dit toch ook van het eindcijfer afgehaald. Het is makkelijk om te zeggen dat DOOM geen multiplayer game is, maar dan hadden ze het er niet in moeten stoppen.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren