1. BioShock Collection review - Atlas haalt zijn schouders op

BioShock Collection review - Atlas haalt zijn schouders op

De vuurtoren in BioShock is niet zozeer een waarschuwing voor gevaarlijke rotsvormingen, dan wel is het een helder baken dat met een mantel van licht de heimwee direct ontneemt. Het jarenlang afgezonderd op zee dobberen heeft de realiteit van de thuishaven echter voor een rooskleurige variant verwisseld. Je afdaling naar Rapture en klim naar Columbia biedt zodoende een collectie van constanten en variabelen. Het iconische lichtbaken pronkt nog altijd statig tegen de horizon, maar herbergt ditmaal een wisselvallige ervaring.

Likje verf
De BioShock Collection biedt toegang tot het complete verzamelde werk rondom Irrational Games’ dystopische werelden – op uitzondering van de multiplayer van BioShock 2. Een grootse bundel content waarin je de art deco-onderwaterwereld Rapture bezoekt en de hemel in de religieuze steampunk-stad Columbia tart. Met de toevoeging van alle singleplayer downloadbare content, opgepoetste graphics en zestig frames per seconde zonder in te leveren op beeldkwaliteit op consoles is de overzet uitbundig te noemen. Het nieuwe likje verf komt echter wel met een grote prijs.

De plethora aan technische problemen in voornamelijk de eerste twee games, geeft de collectie namelijk een wrange nasmaak. Met name de audioproblematiek bezorgt eindeloze frustratie. De audiolevels zijn niet in balans; geluidseffecten ontbreken; vijanden die nergens te bekennen zijn, klinken alsof ze in je nek hijgen en ga zo maar verder. Verder laden textures te laat in of helemaal niet, zijn de schaduwen in het verkeerde perspectief en blijf je meermaals achter objecten hangen. Het moment dat je in BioShock 2 niet kan saven omdat blijkbaar meer dan 100 gigabyte niet genoeg ruimte is, is dan ook de spreekwoordelijke druppel. Het enige wat je van een remaster verwacht, is dat het vertrouwde games naar een hoger technisch niveau tilt. Een simpel verzoek dat de BioShock Collection met regelmaat niet kan inwilligen.

Deze technisch wanorde buiten beschouwing gelaten, brengt de grafische update de prachtige omgevingen in de BioShock-games sfeervol tot leven. De nalatenschap van de BioShock-serie is het ongekende oog voor detail en het sterke gevoel van plaats in de fictieve werelden. De in neonlicht beschenen ruïnes van het theaterdistrict Fort Frolic in Rapture. Waar de wetenschap onbeteugeld door regeringen, moraliteit en censuur het utopische toevluchtsoord naar een destructief einde heeft gebracht. Of de haast Efteling-esque ervaring in Columbia met diens lonkende boardwalks, pretparken en innemende festivals. Het draconische bewind even ver op de achtergrond, terwijl je met een geholsterd wapen over het strand wandelt. Het zijn omgevingen om in te verdwalen, bij stil te staan en nog lang aan terug te denken.

Drukkende sfeer
Hoewel de serie soms over diens eigen onsubtiele boodschappen en introductielessen tot filosofie struikelt, weeft de imposante sfeer het allemaal zorgvuldig aan elkaar. In het geval van de eerste twee BioShock-games is het een drukkende horror-ambiance dat het geheel van een morbide ondertoon voorziet. Denk aan de inwoners van Rapture die hun verstand zijn verloren door genetische modificatie en krankzinnig tegen kinderen praten die er niet meer zijn, of de audio-opname van een plastische chirurg die zonder toestemming zijn esthetische afkeer tegen symmetrie op een patiënt botviert. Het geeft de retro-futuristische wereld niet alleen karakter, maar prikkelt dankzij de enviromental stortytelling ook je eigen fantasie. Je vormt bijgevolg gaandeweg zelf een beeld van het ontstaan en de ondergang vande stad.

BioShock Infinite neemt echter afstand van deze archeologische verkenningstocht der verval en plaatst je midden in een welvarende samenleving. Een stad hoog in de wolken omgeven door experimentele technologie en met religieuze hand geleid. Tevens de plek waar een racistisch superioriteitsgevoel het leven voor ieder zonder Amerikaans wit gelaat ondraaglijk maakt . Het stijgt echter nooit boven de oppervlakkige boodschap dat men zich niet tot racisme en discriminatie moet verlagen. Infinite biedt namelijk geen eigen inzichten en heeft bijgevolg vrij weinig te melden. Het vormt slechts een bedenkelijk decor voor de persoonlijke groei van de twee protagonisten. Waar het thema van de eerste BioShock je op zijn minst voer tot nadenken gaf, daar blijkt Infinite de diepgang van een Postbus 51-spotje te hebben.

Roze bril
Dat onwetendheid soms een deugd is, bewijst de eerste BioShock met verve. De tand des tijds heeft de gamemeplay namelijk allerminst compassie toebedeeld. Elk moment dat je het vizier van een wapen op een door ADAM-verwrongen Splicer richt, wordt je eraan herinnerd dat er slechts tien jaar voor nodig was om het onder het kopje antiek te plaatsen. Het creatieve gebruik van Plasmids om vijanden onder stroom te zetten of naar je pijpen te laten dansen, biedt enigszins uitkomst. Desondanks stoot het feit dat je niet zowel een wapen als een Plasmid tegelijkertijd kan hanteren, het geheel weer terug naar een archaïsche hinderlijkheid.

Infinite biedt daarentegen solide gameplay, maar laat vervolgens alles varen wat BioShock zo bijzonder maakt. Niet alleen vervalt het in een standaard first-person shooter door je een eindeloze voorraad aan ammunitie te bieden, maar vergeet tevens de drukkende sfeer in acht te houden. Het is namelijk een eindeloze eb en vloed van verhaal en schiettent secties, waardoor je nooit het gevoel hebt jezelf in een gevaarlijke wereld te begeven. BioShock 2 blijft ergens in het midden van deze twee ervaringen steken. Hetgeen een game die nergens echt uitblinkt eigenlijk uitstekend samenvat.

De terugkeer naar de BioShock-serie brengt een aantal interessante inzichten met zich mee. Zo blijkt dat een sterke vormgeving en spraakmakende personages niet in een tijdsmoment gevangen zijn. Er kan zodoende met zekerheid beweerd worden dat zelfs decennia later Rapture/Columbia en diens inwoners nog onbekenden met het medium kunnen overtuigen. Desondanks is er geen exponentiële groei in kwaliteit te ontwaren. Hoewel de gameplay gaandeweg beter wordt, duikt voornamelijk de sfeer de diepte in. Elke game heeft bijgevolg zijn eigen sterke punten, maar van een cohesie binnen de verzameling is uiteindelijk nauwelijks spraken.

Bioshock Collection is verkrijgbaar voor pc, PlayStation 4 en Xbox One. Voor deze review speelden we de PlayStation 4-versie.

Conclusie en beoordeling

None

De BioShock Collection laat ondanks diens uitbundige hoeveelheid aan content enigszins te wensen over. Zo blijkt dat dankzij de vele technische euvels een nostalgische tripje al snel tot frustrerende aangelegenheid omslaat. Daarbij valt het niet te ontkennen dat de gameplay niet het sterkste punt van de serie is. Desondanks overtuigt de uitmuntende vormgeving wederom zonder problemen. De imposante omgevingen van Rapture en Columbia tonen zichzelf namelijk van een tijdloze klasse.
6,7
Score
67
Score: 65
  • Pluspunten
  • Tijdloze vormgeving van Rapture en Columbia
  • Drukkende sfeer
  • Intrigerende personages
  • Hoeveelheid aan content
  • Minpunten
  • Vele technische problemen
  • Gameplay van BioShock 1 & 2 erg verouderd
  • BioShock Infinite mist richting

Dit artikel delen

Over de auteur

Derek Taal Schrijft onder andere recensies van games die soms leuk zijn en soms niet. Zoekt momenteel een sponsor voor zijn Katamari Damacy e-sportcarrière, en het telefoonnummer van Kiryu Kazumas stemacteur.

Reacties

  • Ik vind dit echt heeele erge flop! kwa Remastered
    Want ik had echt zo veel meer verwacht kwa performance + Graphics
    Ze hadden wel wat meer aandacht mogen besteden aan dezen goede games



    Want er zijn aantal dingen die nog missen
    -Zoals goede muis instellingen
    -Advanced graphics
    -FOV
    -5.1 surround sound die oude versie had en nu ontbreekt
    -Te veel crash ( niet bij allemaal)



    Gelukkig! komt er Patch waar mensen waar hoop word opgelost,



    Dus voor mij is het effe wachten met spellen totdat het is opgelost.

  • Ach, tenminste is 't gratis als je de games al hebt (op PC dan)

  • Precies ik klaag niet. Lekker spelen op 4k. Heb ik geen ps4pro of scorpio voor nodig.

  • Ik had ze nog nooit gespeeld maar verwachtte er veel van. Helaas vind ik de gameplay echt waardeloos. Miskoop.

  • Ben blij om te zien dat mensen na al die jaren mijn mening eindelijk delen :)

  • Bio1 speelde in mijn herinnering een stuk beter, hm.

  • Ik heb ze recentelijk allebei weer een keer uitgespeeld. Ik vind de gameplay van Bioshock 1 erg verouderd, maar deel 2 loopt qua gameplay juist lekker soepel vind ik, omdat je je wapens en plasmids tegelijk kan gebruiken.



    Bioshock Infinite heb ik qua gameplay nooit echt fijn gevonden, de Vigors wisten mij ook niet zo goed te boeien als de plasmids.

  • Was ook inderdaad niet zo dol op Infinite, was in mijn beleving de minste van de drie.

  • Hmmm, heb ze allemaal nog niet gespeeld en was van plan deze wel te halen. Ga daar nu toch sterk over twijfelen. Misschien over een half jaar goedkoop van Marktplaats dan maar.

  • Bwa, ik heb die collectie verleden week ook gekocht, de gamelan mag dan wel wat verouderd zijn, het blijven goede games. Zowel Rapture als Columbia geeft je het gevoel om in een levend schilderij rond te lopen. Deel 1 inmiddels al uitgespeeld. Must have voor degene die ze nog nooit hebben gespeeld. De consoleversie zou wel soepeler lopen als de pc versie.

  • .. op naar de volgende remaster. Dovahkiin!

  • Zo heet mijn hond

  • Gameplay is nooit de sterke kant van deze serie geweest. Toch ben ik wel van plan deze collectie te halen aangezien ik eigenlijk alleen infinite heb uitgespeeld.

  • Ik snap dat niet echt. Wat is er niet goed of compleet aan de gameplay?
    Heeft COD daar bv ooit minpunten voor gekregen?



    Ik vind de gameplay van deel 1 en 2 behoorlijk goed. Deel 3 daarentegen is een ander verhaal. Dat was juist COD; schieten, schieten en schieten.

  • De gameplay is gewoon niet zo soepel als het had kunnen zijn. Zeker wat je zegt dat deel 3 een soort cod was. Daar kun je gewoon merken dat het geen soepele shooter is.

  • Het kan natuurlijk ook zo zijn dat ik het voor die tijd echt fantastisch vond.
    Ah well, gewoon toffe games :)

  • Als maar Bioshock 1 beter uitziet en loopt op de PS3 vindt het kopen al waard.
    Maar ik wacht wel even dat die in de budget bak ligt.

  • Ik wist niet dat je games met een 7- kocht Kaas.

  • Ik had nog nooit een Bioshock game gespeeld, tot gisteren, toen ik deze Collection voor het eerst speelde. En ja, de gameplay van de 1ste Bioshock is verouderd, maar ik vermaak me er fantastisch goed mee. Sfeer, verhaal, allemaal top!

  • Dus Bioshock 1 heeft hier wel alle Dlc en Bioshock 2 en 3 heeft dat helemaal niet op deze schijf?. Zonde want Minerva's den is een geweldige uitbreiding.
    Maar ik heb hem al besteld het duurt mij te lang voor dat we het 'orgineel' kunnen spellen op de X-box One.



    En hier zijn ze positiever: http://nl.ign.com/bioshock-the-collec…

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren