1. Yooka-Laylee review – Redder van de 3D-platformer redt nauwelijks zichzelf

Yooka-Laylee review – Redder van de 3D-platformer redt nauwelijks zichzelf

Fans van klassieke 3D-platformers als Banjo-Kazooie en Super Mario 64 kijken al een tijdje uit naar Yooka-Laylee, de eerste game van Playtonic, een studio bestaande uit voormalige Rare-medewerkers. Kunnen zij het 3D-platformgenre nieuw leven inblazen?

Kwalitatief hoogstaande driedimensionale platformers waren op de Nintendo 64 zo talrijk dat het haast een koud kunstje leek om ze te maken. De toppers volgden elkaar in een gestaag tempo op, de ene game nog uitgebreider en sfeervoller dan de andere, tot we geen object meer konden verzamelen – zo vaak hadden we het al gedaan. Net zo snel als dat de 3D-platformer verscheen, verdween hij weer, ingewisseld voor andere 3D-genres die populairder werden. Alleen Mario houdt de fakkel eens in de zoveel jaar nog brandende.

Tijd voor een comeback dus. Na het spelen van Yooka-Laylee zijn we er echter van overtuigd dat het helemaal niet zo gemakkelijk is om een goede 3D-platformer te maken. Sterker nog, het lijkt verdraaid moeilijk, want deze indiegame slaat de plank net zo vaak mis als raak. En dat doet pijn, want Yooka-Laylee werd zo’n beetje als de wederopstanding van het genre gezien. Het blijkt eerder een opstapeling van irritaties met hier en daar een vleugje genialiteit dat doet denken aan betere tijden.

Banjo-Kazooie 3
Het concept is sterk genoeg: het duo Yooka (een kameleon) en Laylee (een vleermuis) verkennen de lugubere fabriek van slechterik Capital B, die een mysterieus boek met gouden pagina’s heeft gestolen. Dat platformduo, dat zich als één uitgebreid personage laat besturen, duikt in diverse rondslingerende boeken die als entrees naar nieuwe levels dienen, om de gouden pagina’s van het speciale boek terug te vinden.

Ja, dat klinkt erg als die klassieke platformreeks over die beer en die vogel, en qua concept en presentatie gaat geen game waarschijnlijk zo dicht in de buurt van een Banjo-Kazooie 3 komen als Yooka-Laylee dat doet. Van het platformduo met de diverse rol- en springmoves zelf, tot het onzinnige gebrabbel die personages maken wanneer ze praten, gecombineerd met de heerlijk aanstekelijke muziek, gemaakt door oude Rare-meesters David Wise en Grant Kirkhope: N64-fans zullen zich vanaf het eerste moment thuis voelen in Y-L.

Vanaf het eerste moment steken echter ook de irritaties de kop op. Zo slaat de game gegevens alleen op wanneer bepaalde belangrijke objecten, waaronder gouden pagina’s (de ‘sterren’ van deze platformer), worden verzameld. Loop je een half uur door het introgebied zonder deze objecten te verzamelen, of verken je een nieuw level zonder op een pagina te stuiten, en zet je de console vervolgens af, dan heb je dikke pech: je kunt het allemaal overnieuw doen. Er is namelijk ook geen handmatige save-optie.

Wat ook meteen opvalt, is de verwarrende camera. We hebben in het verleden veel 3D-platformers gespeeld en zijn echt wel wat dronken camera’s gewend, maar ze waren nooit zo slecht als de camera in Yooka-Laylee, die zeker in het begingebied en het eerste level alle kanten opslingert en hier en daar zelfs voor een wisse dood zorgt. De camera wat minder snel laten draaien door een metertje in het menu naar beneden te schuiven, helpt je het gevoel te geven er wat meer controle over te hebben, maar hij functioneert nog steeds allesbehalve perfect.

Het niveau van de levels
Eerste irritaties daargelaten ga je gestaag door met je avontuur en probeer je in de levels de gouden pagina’s te vinden, die soms gewoon aan het einde van een flinke klimtocht liggen, of op andere momenten beschikbaar komen door een bepaalde opdracht uit te voeren. Denk aan het redden van een skelet in een kookpot, het winnen van een race, of met schakelaars een bal door een gigantisch doolhof heen duwen. Met de gewonnen pagina’s kunnen weer nieuwe levels worden geopend, waar er in totaal vijf van zijn. Dat lijkt erg weinig voor een platformgame, maar het zijn flinke gebieden, die ook nog eens uitgebreid kunnen worden door nog meer gouden pagina’s ‘in’ een level te stoppen. Op die manier verschijnen nieuwe platforms op cruciale plekken in het level die je naar nieuwe gebieden – en nieuwe uitdagingen – kunnen brengen.

De hoeveelheid levels en de grootte ervan vormen dus niet het probleem. Nee, het is het leveldesign dat roet in het eten gooit. Het eerste level, een zompige jungle met een aantal oude tempels, is meteen het sterkst ontworpen gebied, mede omdat het relatief compact is en een nieuwe uitdaging daardoor nooit ver te zoeken is. Maar latere levels hebben een prangend probleem: ze zijn vaak gewoon niet leuk om te doorlopen. Het ijslevel voelt ironisch genoeg ijzig leeg aan, het moeraslevel heeft grote uitgestrekte gebieden met moeraswater dat je moet ontwijken, terwijl het casinolevel zo ongeïnspireerd aanvoelt dat je niet kan wachten tot je weer mag vertrekken. Het is moeilijk om precies de vinger te leggen op het inspiratieloze gevoel dat je krijgt wanneer je deze levels doorloopt, maar geloof ons als we zeggen dat ze niet in de buurt komen van klassieke levels uit bijvoorbeeld Banjo-Kazooie en Super Mario 64. Dit verschil is echt niet de nostalgie die spreekt.


Genialiteit versus irritatie
Zo nu en dan wordt het gevoel van teleurstelling doorbroken door een vlaag van oude genialiteit, alsof iemand bij Playtonic wakker schrikt en zijn ervaring van de hoogtijdagen bij Rare herinnert. Dat uit zich dan meestal in komische personages en grappige dialogen, doorspekt met die typisch droge Britse humor. Een slang die een broek draagt door zijn lichaam in beide pijpen te stoppen doet ons gniffelen, een wolk waar we water in spugen gaat regenen en creëert een rivier, waarvan we onder de indruk zijn. Een leuke puzzel hier, een wel getimede move daar. Even voelen we ons weer kind en vermaken we ons opperbest. Yooka en Laylee besturen fijn en het voelt vooral goed om weer eens 3D-levels te verkennen, hopend op een nieuw geheim dat verscholen gaat achter die rots of dat gebouw.

En dan volgt er wel weer een vreemde designkeuze die ons uit de droom haalt. Een irritante vijand die zich alleen laat doden met een move die we nog niet hebben gevonden, of het verzamelen van casinomuntjes met saaie opdrachten alvorens we die kunnen inwisselen voor pagina’s. Alsof Playtonic een punt wilde maken met zijn slechte designkeuzes, komt het tussen levels zelfs met een quiz aanzetten, vol met vage vragen over personages waar je je de naam niet meer van kunt herinneren of gebieden die je niet herkent. Het lijkt in eerste instantie een leuke throwback naar het bordspel aan het einde van de eerste Banjo-Kazooie, tot je erachter komt dat je de quiz écht moet uitspelen om verder te geraken. Meerdere malen zelfs. Wie vond dit in hemelsnaam een goed idee? Yooka-Laylee doet zo hard zijn best om de algehele ervaring te vergallen, dat het een wonder mag heten dat we ons uiteindelijk toch nog regelmatig hebben vermaakt.

Conclusie en beoordeling

None

Yooka-Laylee laat zich spelen alsof we een oude Rare-platformer in ons systeem hebben zitten, compleet met een aantal leuke uitdagingen, grappige personages en dialogen, en kleurrijk audiovisueel design. Des te stuitender is het wanneer je erachter komt dat het design van de levels voor het grootste gedeelte tegenvalt en uiteindelijk een gebrek aan puur plezier er voor zorgt dat je niet meer dan korte speelsessies aanhoudt om frustratie of een gevoel van verveling te vermijden. Hier had meer ingezeten. Yooka-Laylee is nu een aardig tussendoortje en op geen enkel moment de beste nieuwe platformgame in tijden.
6
Score
60
Score: 60
  • Pluspunten
  • Leuke personages en dialogen
  • Aantal uitdagingen en puzzels zijn vermakelijk
  • Graphics en muziek zijn van een hoog niveau
  • Minpunten
  • Saai en soms frustrerend leveldesign
  • Vervelende camera
  • Die quiz moet echt een nekschot krijgen

Dit artikel delen

Over de auteur

Michel Musters Redacteur bij Gamer.nl en InsideGamer.nl. Houdt van allerlei soorten games, van klassiekers als Mario, Metal Gear en Zelda, naar moderne meesterwerken als Red Dead Redemption en The Witcher 3, tot experimentele hoogvliegers als Rez, Limbo en Lumines.

Reacties

  • Holy shit. Een 6…
    Laten we hopen dat dit cijfer, net als de meeste cijfers van IG, afwijkt van de rest van de reviews..

  • Het kan, maar zoals ik gisteren al zei: verwacht het niet.



    Neemt niet weg dat Playtonic alle steun moet verliezen, want dit soort games moeten aangemoedigd worden.

  • Ik denk dat insidegamer hier echt een goede review heeft geschreven

  • Heb je de game al gespeeld? :)

  • Wat maakt het uit? Je kan een review goed geschreven vinden zonder dat je de game hebt gespeeld.

  • Het was een serieuze vraag, omdat het overkomt alsof hij dus hetzelfde denkt over de game als Michel. ;)

  • Playtonic is dus zo te zien heftig overschat en als dit hun beste werk is. Word het tijd om de mensen met pensioen te laten gaan . En opnieuw komt er een game uit die niet af is. Game ontwikkelaars hoe moeilijk is verdomme om een game af te maken voor je het uitbrengt. Maar goed ik lees nog meer reviews om te kijken of ik er 38 euro voor te geven

  • Developers…tsja…

  • Dat heet, uitgevers die ongeduldig zijn en de game willen, af of niet

  • Het is dan ook geen full priced game, maar oej dit had ik niet verwacht. Even de andere reviews afwachten.

  • HAHA, met je grote mond gisteren

  • Richh ik ben erg verdrietig en vind het erg lullig van je dat je dit nu zo zegt.

  • Ik heb die hype rondom deze game nooit gesnapt. Het 3D platform genre is eigenlijk al zo goed als dood en dit zag er allemaal zo generiek uit.
    Die lelijke frivole muziekjes en geluidjes………..uggghhh…..
    Ik krijg er in ieder geval geen harde yooka laylee van.

  • Hij zal op de Switch wel nog lager scoren en vervolgens full priced zijn door de hoge kosten van de cartridges en/of kleine opslagruimte op de Switch.

  • Hee mr. opperfanboy! :D

  • Nee, de Switch versie zal beter zijn. Dit omdat Playtonic zelf gaat porten en het systeem optimaal zal benutten ipv het aan anderen over te laten. Ook worden glitches van de ps4, one en pc weggewerkt.



    Of ze iets gaan doen aan de repetitieve sound, leegte, camera, gameplay etc….hopelijk wel maar verwacht het niet.



    Prijs zal naar verwachting wel hoger zijn, max €10-15

  • Mag ik jou glazen bol eens lenen Richh?

  • Het is wel een feit dat de PC en Switch versie door PTG zelf gedaan worden en de X1 en PS4 versies door Team17, maar of dat uiteindelijk voor echt duidelijke verschillen zorgt in performance? Geen idee.
    Dat kan niemand nog zeggen. Wel voelt het goed dat PTG zelf de Switch versie doet.



    Ook zijn ze NU (voor release dus) al bezig met het updaten van performance etc.: http://www.playtonicgames.com/a-thank…, dus ik ga ervan uit dat deze updates/patches direct meegenomen worden in de Switch versie.



    Ik denk dat ze qua 'repetitieve sound, leegte, camera, gameplay etc' (wat voor mij TOTAAL geen problemen zijn) weinig zullen veranderen m.b.t. de Switch versie.



    Over de prijs van de evt. fysieke Switch game is nog niets bekend gemaakt (ze willen wel graag een fysieke game releasen op de Switch) en daarover valt dus ook niets zinnigs te zeggen (echter is de digitale Switch versie even duur als de overige digitale versies).



    Ook is er überhaupt nog geen release datum voor de Switch versie, wat ik dan wel weer belabberd vind (we wachten er al meer dan 3(!!) maanden op)!

  • Voor dit soort games zou ik toch een graag een videoreview willen hebben, want ongeinspireerde gebieden beschrijven met tekst blijft lastig. En die camera is moelijk in te beelden hoe vervelend dat dan is.
    Desalniettemin blijf ik matig positief over de game. Het is geen dag 1 aankoop voor mij, maar ik zal hem ooit gaan spelen. Hopelijk hebben ze tegen die tijd het een en ander gepatched.

  • Zo moeilijk is dat niet in te beelden: volg de game al een tijdje en had dit zien aankomen. Ik zal hem ook ooit spelen.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren