1. What Remains of Edith Finch review - ongekend meesterwerk

What Remains of Edith Finch review - ongekend meesterwerk

Walking simulator is een geuzennaam, een term die begon als een belediging voor games als Dear Esther en Gone Home, maar nu staat voor een heel eigen genre waarbinnen veel en ook goede games uitkomen. De betere walking sims bieden goede verhalen maar hebben vaak moeite om lang boeiend te blijven; door minimale gameplay draaien ze helemaal om het verhaal en dat is niet voor iedereen. What Remains of Edith Finch is ook een walking sim, maar dan wel een walking sim 2.0. Deze game streeft alle andere games in het genre voorbij en verrijkt het niet alleen met een goed verhaal maar ook met innovatie qua gameplay, ervaring en het ongekend goed overbrengen van emotie. What Remains of Edith Finch is een meesterwerk. Niet alleen binnen het genre maar ook daarbuiten.

Raar is het niet, dat Edith Finch in de game met enige tegenzin terugkeert naar haar ouderlijk huis. Drie generaties van haar moeders kant van de familie hebben er gewoond en zijn er ook gestorven. Er lijkt namelijk een vloek te rusten op de familie Finch: geen enkele Finch sterft door ouderdom, maar komt op een bijzondere, en voor Edith veelal onbekende, wijze om het leven. Zou dat Edith ook overkomen? En wat er is precies met iedereen gebeurt? Het zijn vragen waarop Edith een antwoord wil hebben. Het zijn vervolgens de antwoorden die jij als speler gaat ervaren.

En die antwoorden zijn verschrikkelijk, prachtig, tragisch en bijzonder. Allemaal tegelijkertijd.

Onbekende bekenden
In elke walking sim leidt het verhaal, maar in deze game is dat wel heel letterlijk het geval: het verhaal wordt steeds ergens in beeld geschreven en de zinnen leiden je zo door het te verkennen huis. Op diverse plekken zijn punten te vinden waarover Edith vertelt – veelal simpele dingen over dagelijkse belevenissen van haarzelf en haar familieleden. De rest van de informatie zit verstopt achter hermetisch afgesloten deuren in de vele kamers die het huis kent. Die kamers zijn afgesloten door de moeder van Edith, die het niet trok dat al haar familie aan de vloek ten onder ging en door alles te vergrendelen probeerde ze de wereld van die overleden familieleden te bewaren, zodat niet alles verloren ging.

Dat is buiten een interessant narratief gegeven ook een goede ontwerpkeuze: de afgesloten kamers van de familieleden voelen echt als tempels of tijdcapsules. Ze zitten bomvol met details over de wereld van de eigenaar en voelen levensecht aan. Als je in die kamers staat is het alsof je de personen uit de game echt kent. Het voelt alsof ze zo naar binnen kunnen stappen om verder te gaan met hun leven en dat jij als speler alleen al door de kamers goed te bekijken voor een deel hun levensverhaal kunt ontrafelen.

Het andere deel wordt verteld aan de hand van informatie in diverse vormen zoals gedichten, echtscheidingspapieren en foto’s. What Remains of Edith Finch is een van weinige games die dit goed doet; de informatiebronnen voelen echt aan, zijn logisch geplaatst in het huis en niet als overduidelijk geforceerde informatie op een rare plek zoals in veel andere walking sims wel het geval is.

Onvoorspelbaar prachtig
Wanneer je zo’n stukje informatie vindt over een familielid, vertelt de game het verhaal van diegene. Wat zo gaaf is, is dat dit elke keer op een andere manier verteld wordt en iedere keer verschillende gameplay biedt. De ene keer ben je een vliegende uil, hongerig en op zoek naar een prooi, en de andere keer een baby, om vervolgens als kind te schommelen of als een jonge vader foto’s te nemen. Het is niet te voorspellen wat de game je gaat voorschotelen en dat maakt het leuk. Zodra je een informatiebron ziet die zo’n verhaal gaat vertellen denk je: wat zou er nu gebeuren? En vervolgens doet de game iets wat al je verwachtingen overtreft, zowel qua verhaal als uiterlijk. Bijna elk verhaal heeft zijn eigen uiterlijk dat overeenkomt met de wereld van degene waarover het gaat. Zodoende zijn alle verhalen grafisch verschillend. Wat ze gemeen hebben is dat het elke keer een genot is om naar te kijken en in rond te lopen.

Alle verhalen zijn desalniettemin in de kern verschrikkelijk, want ze lopen allemaal verkeerd af. Maar je weet niet hoe en wanneer het noodlot toeslaat. Vaak werk jij als speler zelfs mee aan de dood van personages, en het is zodoende fantastisch om te ervaren dat je tegelijkertijd wel en niet door wilt gaan met de game. Natuurlijk wil je verder in het verhaal, maar je weet dat wat jij gaat doen het einde betekent van de degene over wie het gaat. En dat wil je weer niet: je wilt ze niet kwijt. De game weet alle familieleden zo te presenteren dat ze vrijwel allemaal een plekje in je hart veroveren.

Emotionele rollercoaster
De game is bovenal een collectie prachtige verhalen, binnen het overkoepelende verhaal van Edith zelf. Allemaal draaien ze om de dood; het ogenschijnlijke lot van elk familielid. Maar de game gaat ook om de acceptatie daarvan, het kunnen leven met de wetenschap dat er weer iemand verloren is en dat er meer verloren worden. Dat klinkt allemaal heel duister, maar sommige verhalen laten ook zien dat er in die duisternis schoonheid verborgen ligt, dat er zelfs in alle wanhoop prachtige dingen te vinden zijn en dat verlies niet betekent dat alles verloren is.

Als geheel is de game dan ook een emotionele achtbaan van jewelste en ik schaam mij niet te zeggen dat ik bij een van de verhalen zeker de nodige traantjes heb weggepinkt. Maar zelfs in zo’n geval is de game opbeurend. Zelfs dan zit je met een glimlach op de bank naar de tv te kijken en te genieten van dit prachtige avontuur.

Het zijn deze momenten waarop je doorhebt dat ontwikkelaar Giant Sparrow met What Remains of Edith Finch meer dan een leuke walking sim heeft afgeleverd. Als de studio in slechts één verhaal zulke creatieve manieren van verhaalvertelling had laten zien, dan was dit al een hele goede game. Als de makers slechts één persoon zo sterk neer hadden kunnen zetten zonder dat je deze ooit ook maar zult zien, dan was dat al indrukwekkend. Maar dit is het geval bij alle verhalen van alle personen.

Meesterwerk
What Remains of Edith Finch is een meesterwerk: het is bijna niet voor te stellen hoe deze game beter had moeten zijn. Ja, de framerate kakt her en der wat in en met zo’n drie uur aan gameplay is de game niet heel lang maar wat de game weet te bereiken in het hoofd van de speler in die korte speelduur is ongekend.

Dat games een krachtig medium zijn om emotie over te brengen is al lang bekend, maar What Remains of Edith Finch doet met zo veel verschillende emoties is tien keer beter dan alles wat ervoor kwam. Ik geloof niet in perfecte games, maar deze komt wel heel erg dichtbij.


What Remains of Edith Finch is vanaf 25 april verkrijgbaar op pc en Playstation 4. Voor deze recensie speelden we de PlayStation 4-versie.

Conclusie en beoordeling

None

Giant Sparrow levert met What Remains of Edith Finch een meesterwerk van ongekende kwaliteit af. Niet eerder speelden we een game die zo goed in elkaar steekt en zo veel emotie opwekt. Dat her en der de framrate wat inzakt mag de pret niet drukken. Deze game is fenomenaal en verdient het door iedereen gespeeld te worden.
9,5
Score
95
Score: 95
  • Pluspunten
  • Toffe gameplay in een walking sim
  • Fenomenale verhaalvertelling
  • Diversiteit in gameplay
  • Diversiteit in looks
  • Minpunten
  • Houdt na drie uur op

Dit artikel delen

Over de auteur

Bert de Vries speelt maffe games, games die wat anders doen dan andere games. Maar ook reguliere games. Dus eigenlijk alle games, zolang er geen bal in zit.

Reacties

  • - Houdt na die uur op



    Wat is dit voor turkse zin?;)

  • Ah, daar mist een "r"



    Corrigeren we even ;)

  • Ik ga deze zeker checken. Nice

  • Ik wacht wel tot die op plus komt. Walking simulators zijn een beetje hit or miss bij mij.

  • Als je het genre zelf tof vind, weet ik vrij zeker dat je deze leuk gaat vinden. Het is echt de beste walking sim op dit moment.

  • Walking simulator vind ik ook echt een slechte naam voor het genre. Ik noem het FPX: een first person experience game.

  • Walking simulator vind ik ook echt een slechte naam voor het genre. Ik noem het FPX: een first person experience game.

  • Game loopt fukking brak op ps4.

  • framedrops?

  • In sommige gebieden buiten. In de verhalen zelf of binnen heb ik het niet meegemaakt

  • PS4 pro versie loopt blijkbaar beter. Net digital foundry ding gezien. Nuja, van framepacing heb ik meestal geen last. Ik heb FFXV uitgespeeld in high mode (wat digital foundry afraadde door de pacing. Persoonlijk zag ik dat niet echt. t'is bv een afwisseling van 29 en 30fsp. Maar wat is nu 1 frame) Maar ik wacht hoe dan ook nog even. Dit soort games krijgen meestal vlug kortingen. En wie weet is er tegen dan ook een patch :D

  • Dat fukking brak valt heel erg mee. De framerate kakt soms heel erg licht in maar dat is echt amper een stoor factor. Het is gewoon speelbaar op een standaard ps4.

  • Ik heb ff15 ook op de high mode gespeeld, framepacing is goed te merken. Je merkt heel de tijd dat de game stottert, het is anders dan een framedrop, omdat daarbij de game vertraagd. Een stabiele 30 fps en framepacing is een wereld van verschil.

  • Mssn wel. Maar ik zag het niet eigenlijk. Met 2 tv's naast elkaar zou ik het mssn wel zien. Kheb de game gewoon uitgespeeld in die high mode (ps4 pro).

  • @conscius hij lijkt me ook vet maar wacht denk ik de eerste aanbieding af

  • @Meccorr , lijkt me een goed plan. Ik ga dat ook doen. Dit soort games dalen meestal nogal snel in prijs (of komen vaak voor in aanbiedingen)

  • Hoe loopt de game op Xbox Stickie?

  • Hallo het is Stickie hé, als het op Xbox was, was het superieur geweest :P
    Dat jullie er nog op ingaan.

  • Ik heb Layers of Fear op de Xbox uitgespeeld dus ik ben wel wat gewend

  • Ik heb Layers of Fear op de Xbox uitgespeeld dus ik ben wel wat gewend

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren