1. The Legend of Zelda: Twilight Princess

The Legend of Zelda: Twilight Princess

Je loopt nu al een half uur in die dungeons rond, naarstig op zoek naar de oplossing om die vervelende deur open te krijgen. Het duurt niet lang meer of je wilt gaan gooien met die Wii-afstandsbediening. En dan heb je het, je hoort een bekende tune en de deur is open. Een gevoel van vreugde bekruipt je, maar hoe kon je in godsnaam zo stom zijn om die logische oplossing over het hoofd te zien?

In goede games gaan frustratie en voldoening hand in hand. Het is dé reden om een avonturengame te spelen, waarin momenten van frustratie zich in rap tempo afwisselen met momenten van voldoening en zelfs vreugde. De Legend of Zelda-reeks bestaat uit zulke games en de nieuwste telg, Twilight Princess, is hier geen uitzondering op.

Een essentieel punt in avonturengames is het gevoel dat je op avontuur bent. In Twilight Princess is dit gevoel ongekend groot, je begint aan een epische reis die de daarop volgende tientallen uren niet ophoudt. Na het uitspelen van een goede avonturengame hoor je eigenlijk het gevoel te hebben dat je een heel lang pad hebt afgewerkt, maar dat je niet precies meer weet wat je allemaal hebt uitgevoerd. Dat is in Twilight Princess absoluut het geval en dat kan ook niet anders, want je zult minimaal vijftig uur doen over het fatsoenlijk doorspelen van de game.

Spelers kruipen uiteraard weer in de huid van Link. Ditmaal is de held geen klein kind of een jonge puber, maar is hij de puberteit ontgroeit en een stoere jongeman geworden. Link neemt het op tegen de duisternis die de wereld Hyrule bedreigt. In voorgaande Zelda’s was de gameplay en het avontuur zelf de kern en stond het verhaal altijd een beetje aan de zijlijn. In Twilight Princess is het juist het verhaal dat het voortouw neemt en de gameplay die daar achteraan raast. Je wordt als speler gepest met plotwisselingen en op het moment dat je denkt dat het verhaal afgesloten wordt, komt er een nieuwe verhaallijn.

Dit klinkt misschien als een middel om de speelduur kunstmatig te verlengen, maar zo voelt dat geen moment. Sterker nog: juist de vorige Zelda’s rekten de gameplay altijd kunstmatig op. Ditmaal is het tempo hoog, wisselen dungeons en tussenwerelden elkaar snel af en krijg je ondertussen te maken met duistere, mysterieuze achterliggende verhalen die niet alleen zeer interessant zijn, maar tegelijk de sfeer versterken. Deze Zelda is de meest duistere tot nu toe en de makers laten duidelijk zien goed met zo’n thema om te kunnen springen. En mocht het thema je niet aanspreken, dan is daar nog het razendsnelle tempo en de perfecte afwisseling die alles goed maken.

Want hoewel je minstens vijftig uur in dit verhaal rondloopt, krijg je nooit het gevoel dingen overbodig dubbel te moeten doen. Je zult locaties af en toe opnieuw terugzien, maar altijd op een effectieve wijze, waardoor het niet verveelt. Besef eens hoe knap het is van makers om dat zo voor elkaar te krijgen; vijftig uur en dan nooit het gevoel hebben dat het gaat vervelen, dat lukt bijna geen enkele game. De dungeons zitten zelfs zó volgepakt met puzzels en actie, dat je na het uitspelen van zo’n dungeon (wat vaak niet meer dan drie uur hoeft te duren) het gevoel hebt al heel lang bezig te zijn. We zouden het nog scherper willen stellen: één dungeon in deze Zelda staat qua inhoud vaak gelijk aan enkele andere volledige avonturengames.

De dungeons zijn als vanouds leuk. Je zult bekende gebieden tegen komen zoals de Goron Mines, maar ook nieuwe gebieden die we verder niet zullen verklappen. In de nieuwe gebieden kijken fans hun ogen uit, in de bekende gebieden heerst een gevoel van nostalgie dat juist positief is. Het gebrek aan vernieuwing binnen de serie is namelijk wel een punt om even bij stil te staan. Sommige mensen vinden dat Zelda meer moet vernieuwen, dat Nintendo dat aan haar stand verplicht is. Maar is dat wel zo? Is het niet zo dat we allemaal van jongs af aan met Zelda opgevoed zijn, lang moeten wachten op een nieuw deel en dan juist die oude elementen in een nieuw jasje willen?

Waar die sceptische mensen een beetje gelijk in hebben, is dat de puzzels vrij herkenbaar zijn. Hierdoor slaat het nostalgische gevoel af en toe om naar een déjà-vu. In principe is het hele puzzelgedeelte van Twilight Princess aan twee kapstokken opgehangen: het gebruik van diverse voorwerpen en het wisselen tussen Link en de wolf. De diverse voorwerpen worden in de eerste dungeons vrij kunstmatig toegepast; je vindt bijvoorbeeld een boemerang en moet die vervolgens de hele tijd gebruiken. Later zal Link echter steeds meer moeten wisselen tussen voorwerpen en dan begint het ingewikkelder te worden, maar daardoor ook veel leuker.

Het wisselen tussen Link en de wolf is een ander essentieel onderdeel van deze nieuwe Zelda. De wolf kan hoog springen en graven, terwijl Link verschillende voorwerpen kan gebruiken. De speler moet dit afwisselen om op sommige punten verder te komen. Dat wisselen kan in het begin nog niet altijd, maar alleen in vaste gebieden. Later ontstaat de mogelijkheid wel om het zelf te bepalen en dan wordt het wisselen naar de wolf voor Twilight Princess wat het tijdreizen voor Ocarina of Time of Link to the Past betekende. Het is een bekende gameplaytruc, maar wel eentje die ontzettend goed werkt en op sommige momenten de spelers tot het uiterste laat gaan. De puzzels zijn het enige waarin je tot het uiterste moet gaan, want Twilight Princess is niet de moeilijkste game die je dit jaar hebt gespeeld. Dat is niet erg, want hierdoor blijft het tempo hoog en verzwakt de game geen moment.

Wel zullen de meeste fans lichtelijk moeten wennen aan de Wii-afstandbediening. Zwaardvechten, schieten met pijl en boog, het besturen van een vogel of het uitgooien van je vishengel: het is allemaal aangepast voor de unieke besturing van de Wii. Het geeft een kick als je een paar verschillende bewegingen met de afstandbediening goed afwisselt en zo verder komt, maar op enkele momenten is de besturing gewoon niet accuraat. Daarom is de Wii-besturing in deze Zelda wel leuk, maar absoluut geen reden om de game beter te beoordelen dan de GameCube-versie. Sterker nog: na twintig uur met een afstandbediening zwiepen, wens je soms een stabiele controller in je handen te hebben.

Over de Wii gesproken: deze Zelda is dus een launchtitel voor dat apparaat en dat is nog nooit in de geschiedenis van de Zelda-reeks vertoond. Hiermee krijgt de nieuwe spelcomputer van Nintendo dan ook een enorm kickstart. De game ziet er overigens ook fantastisch uit. Waar enkele collega’s hier in de redactie van InsideGamer zeuren over HD-ondersteuning en andere technische poespas, laat Nintendo heel goed zien dat het gaat om het grafische ontwerp van de game en niet om de technische specificaties van de hardware. Twilight Princess is zo ongelofelijk mooi in elkaar gezet qua tekeningen en visuele stijl, dat het één van de mooiste videogames tot nu toe is en wat ons betreft een stuk mooier dan menig Xbox 360- of PlayStation 3-spel.

Misschien heeft het er ook mee te maken dat de graphics, en ook het geluid, geen doel zijn in Zelda, maar simpelweg één van de middelen. Verwacht in Zelda geen fancy CGI-tussenfilmpjes of uren gesproken dialogen, maar korte scènes die de speler snel weer terugbrengen naar waar hij de game voor speelt: de gameplay. En toch zul je bij Twilight Princess soms kippenvel krijgen tijdens zo’n scène, omdat de gekozen beelden en sfeer gewoon heel goed aansluiten bij het gevoel dat bij de speler op dat moment heerst. De prachtige muziek werkt daaraan mee; bijna elke wereld heeft een eigen tune die weer net even wat anders klinkt en heel duidelijk meewerkt aan de sfeer.

Conclusie en beoordeling

None

Dat games binnen de Zelda-reeks een topper zijn, is een cliché op zichzelf geworden. Het is zo voorspelbaar om Twilight Princess te bestempelen als één van de betere avonturengames ooit en één van de beste titels van 2006. Toch doen we het, simpelweg omdat de kritiekpuntjes zoals herkenbare puzzels en nostalgie die soms omslaat in een déjà-vu niet genoeg zijn om deze prachtgame af te kraken. Dit is de grootste en meest uitgebreide Zelda tot nu toe, de gameplay en het verhaal razen ondanks die lange speeltijd in een hoog tempo voorbij en visueel gezien heeft Nintendo zeer puik werk afgeleverd. Zelda is wederom de koning(in) van de avonturengames en als we met een schuin oog naar de releaselijsten van de komende twee jaar kijken, dan blijft dat nog wel even zo.
9,5
Score
95
Score: 95
  • Pluspunten
  • Uitgestrekt avontuur van minstens vijftig uur
  • Ondanks lengte weinig herhaling en een hoog tempo
  • Prachtig grafisch ontwerp
  • Puzzels tergen, maar bieden voldoening
  • Mysterieuze, pakkende en uitgebreide verhaallijn
  • Minpunten
  • Herkenbare puzzels slaan soms over van nostalgie naar déjà-vu

Dit artikel delen

Over de auteur

Crew De redactie van InsideGamer.nl

Reacties

  • Die minpunt is in mijn ogen niet echt een minpunt, maar ondanks dat is het wel een erg mooi spel, en een erg mooi cijfer :)

  • Echt een prachtig spel is dit!

    Een must-have voor elke wii-bezitter!

  • goede recensie ;) ik hoop dat ik later nog es eens kan zijn met het punt… ff vraagje aan de andere zelda tp bezitters… denken jullie dat deze game beter is dan tloz oot?

  • Is het beter is dan oot is nog te vroeg om te zeggen, moet iedereen het eerst eens uitspelen ;) Maar iig goede game en mooi cijfer dus.

  • nu de review van de cube versie nog!

  • ja daar wacht ik ook op

  • supervet! cker mijn Wii titel!:D

  • een must-have voor elke GC en Wii bezitter idd :)

  • samen met OOT 1st plaats waardig =)

  • Ik durf wel te zeggen dat deze game beter is dan OOT, maar niet zo vooruitstrevend als OOT. TP is groter, mooier en speelt ook toch net iets soepeler. Maar kwa spelbeleving vind ik a link to the past nog steeds het beste, alleen kan dat liggen aan het feit dat dat de eerste Zelda game is die ikzelf heb uitgespeelt,

  • Toppertje!

  • Voor dit spel wordt een Wii aangeschaft in huize Metalhead volgens mij :P. Zelfs mij moeder wil dit spel spelen.

  • kad niks anders verwacht….mar khal em tog nie….

  • Toppertje voor de Wii.

    ( en volgende week ook de Cube :) )

  • k heb 't spel al alleen de wii was uitverkocht :(

    alleen k vind wel dat t een 10 moet zijn

  • Het is idd een geweldig spel, ik ben nu 15 uur bezig, maar heb idd het gevoel al jaren bezig te zijn, heel erg leuk.

  • spelen jullie met een component kabel ofzo dat jullie het er mooi uit vinden zien. ik ben namelijk na 5 minuten gestopt met spelen omdat het er gewoon niet uitzag met die standaard kabel. Ik wil namelijk ten volle genieten van dit spel en wacht tot ik een component kabel heb voor ik verder speel

  • ocarina of time was gewoon een volmaakt spel maar deze komt wel erg close in de buurt denk ik\\

  • grafix boeje niet bij zelda ( k vind OOT beter dan bev. gears of war)

  • waarom geen 10?…

    Tijd geleden waren er games die een 10 kregen, ook met 1 minpunt ofzo.

    Volgens jullie was een 10 toch niet perfect maar gewoon beste van het moment ofzo iets? Hoort dit zeker te zijn!! :@



    En zonder component ziet het er ook fantastisch uit. Helaas is de component kabelz elf nog niet uit hier :(.



Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren